Γράφει ο mitsos175

Πριν απ’ όλα να δούμε την προσφορά σανού του «άντε γαμήσου» Δένδια. «Στο τέλος του 2030 θα έχουμε δυνατότητα παραγωγής άνω του 1.000.000 drones τον χρόνο!» Όχι καλέ, θα παράγουμε ένα δις, ένα τρις! Τσιγκουνιές στις σαχλαμάρες θα κάνεις Νικολάκη; Άλλοι μιλούν για στόχο 4.000 drones ετησίως, αλλά τι ξέρουν αυτοί; Εκατομμύρια, όπως οι επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Θα αφήσουμε λίγο την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, να ασχοληθούμε με τους άλλους πολέμους. Ένα drone δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Ένα τηλεκατευθυνόμενο που του πρόσθεσαν κάμποσα εκρηκτικά. Αν δεν έχει καλώδιο οπτικής ίνας, είναι ευάλωτο στα ηλεκτρονικά αντίμετρα, ενώ μπορεί να κατατριφθεί ακόμα και από τουφέκια.

Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ο αριθμός, που είναι αποτέλεσμα του φθηνού κόστους κατασκευής. Χώρες όπως η Ουκρανία, το Ιράν, ακόμα και οργανώσεις, μπορούν να πλήξουν με ακρίβεια καλά προστατευμένες περιοχές όπως Ρωσικές πόλεις, Αμερικανικές βάσεις, στόχοι στο Ισραήλ κλπ.

Ένα ακόμα πλεονέκτημα είναι πως χρειάζονται λίγοι χειριστές για να κάνουν μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο. Κάθε ένας έχει στη διάθεση του πολλά περιφερόμενα πυρομαχικά, κι όταν αποτύχει το ένα, εκτοξεύει το επόμενο. Αυτό σημαίνει πως οι ιμπεριαλιστές μπορούν να έχουν λιγότερους άντρες που θα κάνουν τους πολέμους, κι όχι μεγάλους στρατούς, που μπορεί να στασιάσουν.

Σημαίνει όμως πολλά και για τις ανταρτικές οργανώσεις. Βέβαια μπορεί να μην έχουν την ικανότητα παραγωγής μιας χώρας (εμείς είμαστε Μπανανία), αλλά σίγουρα μπορούν να κατασκευάσουν αρκετά. Παρόλα αυτά πρέπει να προσαρμοστούν και οι τακτικές.

Στο Μάλι και τη Συρία πχ οι Ισλαμιστές χρησιμοποίησαν ελαφρά οχήματα (κυρίως μοτοσυκλέτες και αγροτικά), που τους έδωσαν μεγάλη ευελιξία. Έτσι συγκεντρώνονται, χτυπούν αιφνιδιαστικά και μετά φεύγουν μόλις φτάσουν τα drones ή οι ενισχύεις των αντιπάλων.
Βαριά τεθωρακισμένα τείνουν να ξεπεραστούν, αφού τα drones τα καταστρέφουν, ενώ οι μοτοσυκλέτες, που χρησιμοποιούνται και στην Ουκρανία, είναι πολύ πιο φθηνές και μεταφέρουν ένα ή δύο μαχητές, πράγμα που σημαίνει λιγότερες απώλειες σε κάποιο επιτυχημένο χτύπημα.

Το ίδιο συμβαίνει με τα πλοία. Ένα «μαγκούρα» – drone σαν αυτό που παραβίασε τα χωρικά μας ύδατα στη Λευκάδα – μπορεί να αποτύχει, δεν επιτίθεται όμως μόνο του, αλλά σε μεγάλες ομάδες.

Η Μπανανία μας, παρά τις δηλώσεις, που προκαλούν το γέλιο, ξοδεύει τεράστια ποσά για πανάκριβα οπλικά συστήματα, τα οποία θα είναι ευάλωτα σε σμήνη μη επανδρωμένων λόγω ακριβώς του μεγάλου αριθμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα πλοία των ΗΠΑ, τα οποία δεν τολμούν να πλησιάσουν στο Ιράν λόγω των πυραύλων και των Ιρανικών drones. Πριν λίγες μέρες η Μόσχα και άλλες καλά φυλασσόμενες περιοχές της Ρωσίας χτυπήθηκαν από αλλεπάλληλα κύματα Ουκρανικών drones. Οι Ρώσοι ανταπέδωσαν, αλλά η ζημιά έγινε.

Βέβαια εμείς ξέρουμε, πως οι πολιτικοί δεν παίρνουν όπλα, για να τα χρησιμοποιήσουν κατά των Τούρκων, όπως λένε. Τα αγοράζουμε πρώτον για να παίρνουν μίζες οι κηφήνες και δεύτερο για όταν τα χρειαστεί το ΝΑΤΟ. Οι «γείτονες και σύμμαχοι» ξέρουν τις δυνατότητες τους αλλά και τα χάλια μας. Γι αυτό και ζητούν ακόμα περισσότερα. Μόνο στους Ουκρανούς θα δίνουμε; Στους Τούρκους, που είναι δίπλα, τίποτα; Κάμποσα νησιά ίσως γιατί ο Κούλης είναι «large».