Σαν σήμερα, στις 21 Μάη 1913, η Βρετανία συγκλονίζεται από μια ακόμα ενέργεια του μαχητικού κινήματος των σουφραζετών. Στόχος αυτή τη φορά ήταν το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Εδιμβούργου, όπου τοποθετήθηκε βόμβα από μέλη της Women’s Social and Political Union (WSPU), της οργάνωσης που καθοδηγούσε η Έμελιν Πάνκχερστ.
Η έκρηξη προκάλεσε σημαντικές υλικές ζημιές, χωρίς ωστόσο να υπάρξουν θύματα. Η ενέργεια αυτή εντασσόταν στην περίοδο κλιμάκωσης της δράσης των σουφραζετών, οι οποίες, ύστερα από χρόνια ειρηνικών διαμαρτυριών, πορειών και υπομνημάτων που έπεφταν στο κενό, πέρασαν σε πιο δυναμικές μορφές πάλης διεκδικώντας το αυτονόητο: το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες.
Το βρετανικό κράτος αντιμετώπιζε τότε τις αγωνίστριες με πρωτοφανή καταστολή. Συλλήψεις, ξυλοδαρμοί, φυλακίσεις και βασανιστήρια ήταν η «δημοκρατική» απάντηση της αυτοκρατορίας απέναντι στις γυναίκες που απαιτούσαν πολιτικά δικαιώματα. Ιδιαίτερα γνωστή έμεινε η πρακτική της αναγκαστικής σίτισης στις φυλακές, που εφαρμοζόταν σε όσες κρατούμενες προχωρούσαν σε απεργία πείνας.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ένα τμήμα του κινήματος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι χωρίς σύγκρουση δεν θα υπήρχε καμία παραχώρηση. Έτσι, από το 1912 και μετά, πολλαπλασιάζονται εμπρησμοί, σαμποτάζ, σπασίματα βιτρινών και τοποθετήσεις εκρηκτικών μηχανισμών σε κρατικά και συμβολικά κτίρια. Το χτύπημα στο Αστεροσκοπείο του Εδιμβούργου αποτέλεσε μία από αυτές τις ενέργειες πολιτικής ανυπακοής και άμεσης δράσης.
Η αστική ιστοριογραφία προσπάθησε για δεκαετίες να παρουσιάσει τις σουφραζέτες είτε ως «υστερικές» είτε ως «ακραίες». Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: χωρίς τη μαχητικότητα και την ανυποχώρητη στάση αυτών των γυναικών, το δικαίωμα ψήφου δεν θα είχε κατακτηθεί τόσο γρήγορα. Καμιά εξουσία δεν παραχωρεί δικαιώματα από καλοσύνη· όλα κατακτώνται με αγώνες.
Η ιστορία των σουφραζετών υπενθυμίζει ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις δεν είναι δώρα των ισχυρών αλλά αποτέλεσμα συλλογικής πάλης, σύγκρουσης και ανυπακοής. Και αυτό παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ.
0 Comments