Οι σημερινοί «κεραυνοί» του Αντώνη Σαμαρά από το βήμα της Βουλής για το σκάνδαλο των υποκλοπών προκάλεσαν περισσότερο ειρωνικά χαμόγελα παρά πολιτικό δέος στα νεοδημοκρατικά πηγαδάκια. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας των θεσμών, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση «εξευτελίζει τη Ν.Δ. και τη δημοκρατική τάξη», ενώ απευθυνόμενος προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη φέρεται να του είπε πως «δεν είστε ηγεμόνας, είστε πρωθυπουργός».
Μόνο που αρκετοί στη γαλάζια παράταξη θυμήθηκαν αμέσως τη γνωστή ατάκα του Κουτσόγιωργα: «Δεν δικαιούται δια να ομιλεί».
Και όχι τυχαία.
Διότι ο Αντώνης Σαμαράς, παρ’ ότι αποκαλύφθηκε ότι υπήρξε και ο ίδιος παρακολουθούμενος, ουδέποτε προχώρησε σε κάποια νομική ή πολιτική πρωτοβουλία ουσίας. Δεν υπέβαλε μήνυση, δεν απαίτησε ανοιχτά εξηγήσεις, δεν συγκρούστηκε θεσμικά όταν οι αποκαλύψεις έσκαγαν η μία μετά την άλλη. Αντίθετα, κράτησε για μεγάλο διάστημα μια ιδιότυπη σιωπή, επιλέγοντας να κινείται υπόγεια μέσα στο εσωκομματικό πεδίο ισχύος.
Γι’ αυτό και οι σημερινές παρεμβάσεις του ερμηνεύονται πλέον λιγότερο ως «θεσμική ευαισθησία» και περισσότερο ως μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου αποστασιοποίησης από τον Μητσοτάκη και προετοιμασίας νέων κινήσεων.
Και εδώ ακριβώς έρχονται να κουμπώσουν οι πληροφορίες που διακινούνται ολοένα και πιο έντονα για τη δημιουργία νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό. Σύμφωνα με σημερινό παραπολιτικό σχόλιο στην Καθημερινή, ο Σαμαράς κινείται ήδη υπό άκρα μυστικότητα, βάζοντας τις τελευταίες πινελιές σε έναν νέο πολιτικό φορέα, τον οποίο φέρεται να επιθυμεί να ανακοινώσει αιφνιδιαστικά, πιθανότατα ακόμα και μέσα στις επόμενες μέρες.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το σχετικό δημοσίευμα περιγράφει μια δεξιά πολυκατοικία που αρχίζει να θυμίζει πολιτικό Βατερλό. Με Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Καρυστιανού και τώρα πιθανόν Σαμαρά να διεκδικούν κομμάτια του ίδιου ακροατηρίου, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει νέο κόμμα, αλλά ποιος θα επιβιώσει από τον μεταξύ τους κανιβαλισμό.
Ο Σαμαράς φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να επιστρέψει ως εκφραστής της «γνήσιας δεξιάς» και της εθνικοφροσύνης που —κατά τη δική του ανάγνωση— πρόδωσε ο Μητσοτάκης. Μόνο που το πολιτικό τοπίο δεν είναι πλέον αυτό του 1993 ούτε του 2012. Η κοινωνική δυσαρέσκεια υπάρχει, αλλά εκφράζεται με όρους πολύ πιο ασταθείς, αντισυστημικούς και συχνά ανορθολογικούς.
Και τελικά ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία της υπόθεσης:
Ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται να καταγγέλλει τη θεσμική παρακμή, υπήρξε επί δεκαετίες οργανικό κομμάτι του ίδιου πολιτικού συστήματος που την εξέθρεψε.
1 Comment