Σπύρος Κοντούλης: Το τελευταίο σπριντ ενός αδάμαστου αντιφασίστα
Δεν ήταν απλώς ποδοσφαιριστής. Ήταν Μικρασιάτης πρόσφυγας, εργάτης του ποδοσφαίρου και μαχητής της Αντίστασης που επέλεξε να πεθάνει όρθιος παρά να γονατίσει μπροστά στους Ναζί.
Ο Σπύρος Κοντούλης, γεννημένος το 1915 στα Βουρλά της Σμύρνης, ήρθε πρόσφυγας στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αγωνίστηκε στην Άμυνα Πειραιώς και από το 1935 φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ, γινόμενος ένας από τους κορυφαίους μέσους της εποχής του. Πρωταθλητής το 1939 και 1940, διεθνής, τεχνίτης και μαχητής μέσα στο γήπεδο. Αλλά η πραγματική του μάχη δεν δόθηκε σε χορτάρι.
Το 1940 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο. Τραυματίστηκε, αλλά δεν λύγισε. Στα μαύρα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής δεν έμεινε σπίτι του. Οργανώθηκε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από το ΕΑΜ και την Ένωση Ελλήνων Αθλητών. Δεν συμβιβάστηκε. Δεν συνεργάστηκε. Δεν σώπασε.
Τον Απρίλη του 1944 τον συνέλαβαν Γερμανοί μαζί με ταγματασφαλίτες και τον έριξαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου – τον τόπο μαρτυρίου χιλιάδων αγωνιστών. Εκεί βρήκε και τον αδερφό του Βασίλη, που οι Ναζί εκτέλεσαν στις 10 Μάη 1944 στην Καισαριανή.
Λίγες εβδομάδες μετά, τον Ιούνιο του 1944, οι φασίστες τον φόρτωσαν μαζί με άλλους κομμουνιστές, αντιστασιακούς και πατριώτες σε καμιόνι για το Σκοπευτήριο Καισαριανής.
Δεν τους έκανε τη χάρη να φτάσει.Στην περιοχή του Μετς, ο 29χρονος Σπύρος Κοντούλης πήδηξε από το καμιόνι. Τραυματισμένος, εξαντλημένος, με το πόδι του να πονάει ακόμα από το Αλβανικό Μέτωπο, έτρεξε το τελευταίο σπριντ της ζωής του. Οι Ναζί τον πυροβόλησαν πισώπλατα και τον δολοφόνησαν επιτόπου.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν πραγματικό αγωνιστή και στους κάθε λογής συμβιβασμένους: ο Κοντούλης διάλεξε να πεθάνει όρθιος, παλεύοντας μέχρι την τελευταία στιγμή.
Σήμερα, που ο φασισμός προσπαθεί να σηκώσει ξανά κεφάλι με νέες μάσκες, ρατσισμό, αυταρχισμό και νεοναζί, η μνήμη του Σπύρου Κοντούλη είναι παρακαταθήκη αγώνα. Δεν τιμάται με στεφάνια και ωραία λόγια μόνο. Τιμάται με συνέπεια, με αντίσταση, με οργάνωση ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού και εξουσίας που συνθλίβει τον λαό.
Η ΑΕΚ, ο λαός της προσφυγιάς, η εργατική τάξη και η Αριστερά έχουν χρέος να κρατούν ζωντανή τη φλόγα του Σπύρου Κοντούλη.
Σπ.
0 Comments