Για πέμπτη συνεχόμενη ημέρα, οι κάτοικοι της Αλβανίας, περιβαλλοντικοί αγωνιστές, συλλογικότητες και μέλη της ελληνικής μειονότητας δίνουν μαχητικό «παρών» στους δρόμους του Ζβέρνετς και των Τιράνων, υψώνοντας τείχος αντίστασης απέναντι σε ένα ακόμα σχέδιο λεηλασίας της γης και της φύσης στο όνομα της «ανάπτυξης».

Πίσω από τα μεγάλα λόγια για επενδύσεις, τουρισμό και οικονομική πρόοδο κρύβεται μια γνώριμη ιστορία. Το σχέδιο που προωθούν η Ιβάνκα Τραμπ και ο Τζάρεντ Κούσνερ στην προστατευόμενη περιοχή του Ζβέρνετς και της λιμνοθάλασσας Νάρτα δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια ακόμα επιχείρηση καπιταλιστικής αρπαγής. Δισεκατομμύρια ευρώ προορίζονται για πολυτελή θέρετρα, βίλες για τους έχοντες και κατέχοντες, ιδιωτικές μαρίνες και αποκλεισμένες ακτές, πάνω σε μια από τις τελευταίες αλώβητες γωνιές της Αδριατικής, εκεί όπου επιβιώνουν πολύτιμα οικοσυστήματα, υδροβιότοποι και σπάνια είδη πανίδας.

Οι εικόνες από την περιοχή είναι αποκαλυπτικές. Συρματοπλέγματα, ιδιωτικοί φρουροί και μπουλντόζες εισβάλλουν σε έναν τόπο που μέχρι χθες ανήκε στους κατοίκους και στη φύση. Αυτή είναι η πραγματική όψη της λεγόμενης «ανάπτυξης»: η μετατροπή της δημόσιας γης και του φυσικού πλούτου σε εμπόρευμα, η παράδοση ολόκληρων περιοχών στα επενδυτικά συμφέροντα και η εκδίωξη των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται εκεί.

Η κυβέρνηση του Έντι Ράμα αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πρόθυμος μεσάζων των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Όπως συμβαίνει παντού όπου το διεθνές κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία κερδοφορίας, το κράτος αναλαμβάνει να ανοίξει τον δρόμο, να παρακάμψει αντιδράσεις και να διασφαλίσει ότι οι επενδυτές θα αποκτήσουν αυτό που επιθυμούν: γη, παραλίες, φυσικούς πόρους και ανθρώπινες ζωές προς εκμετάλλευση.

Οι συγκρούσεις των διαδηλωτών με ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας, οι τραυματισμοί πολιτών –ανάμεσά τους και Έλληνα ομογενή– και η καταστολή που ασκείται στους αγωνιζόμενους κατοίκους δεν αποτελούν κάποια «ατυχή επεισόδια». Είναι η φυσική συνέπεια ενός συστήματος που γνωρίζει μόνο έναν τρόπο να επιβάλλεται: τη βία απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Όταν οι λαοί αρνούνται να παραδώσουν τη γη τους, το κεφάλαιο επιστρατεύει καταστολή, εκφοβισμό και αυταρχισμό.

Το έργο είναι γνωστό και επαναλαμβάνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Από τα μεταλλεία χρυσού της Χαλκιδικής μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις παραλιών, από τα φαραωνικά τουριστικά σχέδια στη Μεσόγειο μέχρι την καταστροφή δασών και υγροτόπων, η λογική παραμένει η ίδια: τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων και πάνω από τη φύση.

Γι’ αυτό και οι φωνές που ακούγονται σήμερα στο Ζβέρνετς –«Η Αλβανία δεν είναι προς πώληση»– αποκτούν ευρύτερη σημασία. Δεν αφορούν μόνο μια παραλία ή μια τοπική διαμάχη. Αφορούν το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν για τον τόπο τους, να υπερασπίζονται το περιβάλλον τους και να αντιστέκονται στη μετατροπή κάθε κοινωνικού και φυσικού αγαθού σε πεδίο κερδοσκοπίας.

Η οργή που εξαπλώνεται από το Ζβέρνετς μέχρι τα Τίρανα δείχνει ότι ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως η λεγόμενη «βιώσιμη ανάπτυξη» των πολυεθνικών και των δισεκατομμυριούχων δεν είναι παρά ένα νέο προσωπείο της ίδιας παλιάς λεηλασίας.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των κατοίκων του Ζβέρνετς και του αλβανικού λαού.

Καμιά παράδοση της γης, των ακτών και του φυσικού πλούτου στα αρπακτικά των αγορών.

Η γη, το νερό και το περιβάλλον δεν είναι εμπορεύματα.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους Τραμπ, τους Κούσνερ, τους Ράμα και κάθε λογής πολιτικούς διαχειριστές των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Ο αγώνας για τη γη, τη φύση και την αξιοπρέπεια των λαών είναι κοινός και διεθνής.