Ρε τι μας ταΐζουν καθημερινά τα καθεστωτικά ΜΜΕ! Ψέματα τόσο χοντροκομμένα που, αν κάποιος αφιερώσει πέντε λεπτά για μια στοιχειώδη αναζήτηση, καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Μόνο που οι περισσότεροι δεν έχουν ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση να ψάχνουν κάθε κυβερνητικό ισχυρισμό. Κι έτσι οι εντυπώσεις δημιουργούνται ακριβώς όπως τις θέλουν τα επικοινωνιακά επιτελεία του Μαξίμου.

Θα αναφερθούμε παρακάτω σε ένα σχετικό περιστατικό, (Το ότι η συνέντευξη στην οποία θα κάνουμε αναφορά, δόθηκε στον Χατζηνικολάου, χωρίς αυτός να αμφισβητήσει ούτε για δευτερόλεπτο τα λεγόμενα του πρωθυπουργού, θα είναι τυχαίο με το γεγονός ότι έχουν μπει στο αρχείο τα χρέη του ομίλου στον οποίο προϊστατε και το Κυριακάτικό έντυπο που διευθύνει δημοσιεύει “στημένες” φιλοκυβερνητικές συνεντεύξεις).. 

Ερέθισμα μας γι’ αυτή την ανάρτηση αυτό που επισημαίνει ο Χριστόφορος Ζαραλίκος στο βίντεο που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες.

Προκειμένου να δικαιολογήσει τις γενναίες αυξήσεις που χάρισε η κυβέρνηση στους δεσποτάδες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι δήθεν ήταν απαράδεκτο ένας Μητροπολίτης που διοικεί μεγάλη Μητρόπολη να αμείβεται με λιγότερα χρήματα από έναν Μουφτή.

Ακούγεται λογικό; Ίσως. Μόνο που δεν είναι αλήθεια.

Με μια απλή αναζήτηση προκύπτει ότι οι Μουφτήδες, ως δημόσιοι λειτουργοί, αμείβονταν με τις αποδοχές διευθυντή του Δημοσίου, δηλαδή περίπου 2.100 έως 2.200 ευρώ μηνιαίως. Την ίδια στιγμή, πριν ακόμη δοθούν οι νέες αυξήσεις, οι Μητροπολίτες λάμβαναν αποδοχές που κυμαίνονταν περίπου από 2.400 έως 2.475 ευρώ.

Με άλλα λόγια, εκείνο που παρουσίασε ο πρωθυπουργός ως «αδικία» δεν υπήρχε. Οι δεσποτάδες όχι μόνο δεν αμείβονταν λιγότερο από τους Μουφτήδες, αλλά ήδη έπαιρναν περισσότερα χρήματα.

Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: όταν η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να καταφύγει σε τόσο εύκολα διασταυρώσιμες ανακρίβειες για να δικαιολογήσει μια πολιτική επιλογή, τι συμβαίνει σε ζητήματα όπου τα στοιχεία δεν είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα; Τι γίνεται σε υποθέσεις που απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις, πρόσβαση σε έγγραφα ή πολύωρη έρευνα;

Αν μας λένε κατάμουτρα πράγματα που ο καθένας μπορεί να ελέγξει και να διαπιστώσει ότι δεν στέκουν, τότε μπορούμε να φανταστούμε πόσο μεγαλύτερο είναι το πεδίο δράσης της παραπληροφόρησης σε ζητήματα που μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Και κάπως έτσι η προπαγάνδα παύει να είναι εξαίρεση και μετατρέπεται σε βασικό εργαλείο διακυβέρνησης. Όχι για να πείσει. Αλλά για να δημιουργεί εντυπώσεις, γνωρίζοντας ότι η διάψευση σπάνια έχει την ίδια απήχηση με το αρχικό ψέμα.