ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΑΠΟ ΜΕΡΙΑΣ ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΔΑΛΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ – ΦΑΚΕΛΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝ ΛΟΓΩ ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ, ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ, ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΔΑΛΙΑ

Μετά από σχεδόν 140 ημέρες απεργίας πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και με την υγεία του πρώτου απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή να κρέμεται από μια κλωστή, μετά την ανάδειξη των πολιτικών, νομικών και τεχνικών αδιεξόδων του σχεδίου της Περιφέρειας Αττικής, μετά τη δημόσια αμφισβήτηση της χρηματοδότησής του και μετά την ευρεία αναγνώριση της Κοινότητας ως ενός μοναδικού εγχειρήματος κοινωνικής κατοικίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, ο Νίκος Χαρδαλιάς επιστρέφει με μια επιθετική και απαράδεκτη κίνηση.

Επιλέγει, λοιπόν, τη στιγμή που ο απεργός πείνας πεθαίνει, αντί της διαβούλευσης, να ανοίξει μια ψηφιακή πλατφόρμα “καταγραφής κατοίκων και αναγκών”. Μια πλατφόρμα που συνοδεύεται από μεγάλα λόγια περί «φροντίδας», «μέριμνας», «κοινωνικής ευαισθησίας» και «επιστροφής των Προσφυγικών στην κοινωνία».

Να πούμε στο σημείο αυτό στον Νίκο Χαρδαλιά κάτι που ίσως του διαφεύγει: η καταγραφή πληθυσμών δεν είναι μια ουδέτερη διοικητική πράξη. Έχει βαριά ιστορία που κάποιοι και κάποιες δεν την αποσιωπούμε συνειδητά: από τα μητρώα και τα φακελώματα που χρησιμοποιήθηκαν για τον εντοπισμό και τη μετέπειτα εξόντωση των Εβραίων στη ναζιστική Ευρώπη, μέχρι τα συστήματα ταξινόμησης πληθυσμών του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική και τις σύγχρονες πολιτικές ελέγχου και εκτοπισμού του παλαιστινιακού λαού στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, η καταγραφή δεν υπήρξε ποτέ μια αθώα διαδικασία και συνδέεται άρρηκτα με σχέδια εκκένωσης, αφανισμού και ανταλλαγής πληθυσμών.

Βλέποντας, λοιπόν μια τέτοια κίνηση, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε:
• Πώς γίνεται να ζητείται οποιαδήποτε καταγραφή κατοίκων, όταν δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια, με σαφήνεια και δεσμευτικότητα, τι ακριβώς προβλέπεται να συμβεί σε αυτούς μετά την καταγραφή;
• Πώς γίνεται να ζητά ουσιαστικά οι κάτοικοι των Προσφυγικών να αποδεχτούν τον οικειοθελή εκτοπισμό τους και να συναινέσουν στη μεταφορά τους για άγνωστο διάστημα σε άγνωστο χώρο και με άγνωστες συνθήκες;
• Μπορεί μια τέτοια πλατφόρμα να θεωρηθεί με οποιονδήποτε τρόπο εργαλείο διαβούλευσης τη στιγμή που δεν αναγνωρίζει την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ως συνομιλητή, αλλά ως αφηρημένο σύνολο κατοίκων προς καταγραφή και ταξινόμηση;
• Μήπως πρόκειται απλά για ένα ακόμη – επικοινωνιακού τύπου – εργαλείο νομιμοποίησης μιας προειλημμένης απόφασης;

Για μια ακόμη φορά, στη δημόσια τοποθέτηση του Νίκου Χαρδαλιά, η Κοινότητα διαγράφεται από το κάδρο και στη θέση της εμφανίζονται «διαμένοντες», «ωφελούμενοι» και «στοιχεία προς καταχώρηση». Κάνει, έτσι, μια πολιτική επιλογή αρνούμενος τον διάλογο, αφού αρνείται να αναγνωρίσει ότι στα Προσφυγικά υπάρχει μια ζωντανή οργανωμένη Κοινότητα με κοινωνική, ιστορική και πολιτική υπόσταση, που έχει μάλιστα απαντήσει σε όλα τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα των ανθρώπων από τα κάτω εκεί που το κράτος διαλύει κάθε κοινωνική δομή και παροχή. Να θυμίσουμε εδώ στον Νίκο Χαρδαλιά ότι την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών την έχουν ήδη αναγνωρίσει θεσμικοί φορείς, εγχώριοι και διεθνείς, ανώτερου βεληνεκούς εντός του πολιτικού συστήματος που ο ίδιος υπηρετεί.
Γι’ αυτό και είναι προκλητικό να εμφανίζεται σήμερα η Περιφέρεια ως φορέας που θα «επιστρέψει» στα Προσφυγικά την κοινωνική κατοικία, την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια.

Οι άνθρωποι που ζούμε εδώ δεν περιμένουμε να μας επιστραφεί κάτι που έχουμε ήδη οικοδομήσει μόνοι μας συλλογικά και από τα κάτω, όπως και ολόκληρη η κοινωνία δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο κράτος ότι θα έπραττε ποτέ κάτι τέτοιο.

Όσο για τον «διάλογο» που επικαλείται ο Νίκος Χαρδαλιάς, η πραγματικότητα είναι επίσης γνωστή. Η Κοινότητα επεδίωξε επανειλημμένα να συζητηθεί το θέμα στο Περιφερειακό Συμβούλιο, κατέθεσε επίσημα αιτήματα και ζήτησε θεσμική συζήτηση χωρίς ποτέ να λάβει απάντηση.

Πώς μπορεί λοιπόν να γίνεται σήμερα λόγος για διάλογο όταν επί μήνες αποκλειόταν – και συνεχίζει να αποκλείεται – κάθε ουσιαστική συζήτηση με την ίδια την Κοινότητα; Με ποιο δικαίωμα επιχειρείται τώρα η παράκαμψη του συλλογικού υποκειμένου και η απευθείας προσέγγιση και το φακέλωμα μεμονωμένων ατόμων; Και γιατί αυτή η “πρωτοβουλία” εμφανίζεται τώρα;

Μήπως επειδή το σχέδιο της Περιφέρειας βρίσκεται πλέον σε πολιτικό και θεσμικό αδιέξοδο; Μήπως επειδή, παρά τις εξαγγελίες, δεν υπάρχει σήμερα ούτε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, ούτε κοινωνική συναίνεση, ούτε δυνατότητα υλοποίησης του σχεδίου με τους όρους που παρουσιάστηκε; Μήπως η πλατφόρμα αυτή αποτελεί μια πολιτική διέξοδο για τον Νίκο Χαρδαλιά και μια απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης ενός σχεδιασμού που έχει ήδη καταρρεύσει πολιτικά;

Ως Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε πρακτικές φακελώματος, καταγραφής, διαχωρισμού, εκτοπισμού και διάλυσης της Κοινότητάς μας. Παρόλα αυτά, όπως έχουμε δηλώσει δεκάδες φορές, η Κοινότητα παραμένει ανοιχτή σε σοβαρές διαδικασίες διαλόγου, που αναγνωρίζουν την Κοινότητα ως φυσικό συνομιλητή και δεν παραγνωρίζουν την ήδη υπάρχουσα πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια στα Προσφυγικά.

Ο φυσικός συνομιλητής σε οποιαδήποτε διαδικασία ουσιαστικού διαλόγου είναι η ίδια η Κοινότητα ως συλλογική, ενιαία και αυθύπαρκτη οντότητα. Όχι οι κάτοικοί της μεμονωμένα, ούτε μια βάση δεδομένων και ένας κατάλογος ονομάτων. Αυτονόητα, οι πολιτικές που αντιμετωπίζουν ανθρώπους ως πληθυσμούς προς διαχείριση και κοινότητες ως εμπόδια προς εκκαθάριση δεν μπορούν εκ των ων ουκ άνευ να αποτελούν πολιτικές αλληλεγγύης.
Απέναντι στην πλατφόρμα καταγραφής του κ. Χαρδαλιά, απαντάμε ενδυναμώνοντας την καμπάνια «Μένουμε Προσφυγικά». Η απάντησή μας στον εκτοπισμό είναι η παραμονή και η συνέχεια της δημιουργίας και της δουλειάς στο έδαφος των Προσφυγικών, η ενδυνάμωση της αλληλεγγύης και των δεσμών μεταξύ μας.

Καλούμε όσες και όσους στέκονται στο πλευρό μας όλο αυτό το διάστημα να στηρίξουν αυτή την καμπάνια με τη φυσική τους παρουσία στα Προσφυγικά. Να δυναμώσουν τη φωνή της αλληλεγγύης και του αγώνα, να μαζικοποιήσουν και να κλιμακώσουν τις δράσεις στήριξης. Να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα Προσφυγικά ως έναν ζωντανό τόπο συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης και αντίστασης, που ανήκει ήδη στην κοινωνία, ανήκει σε όλες και όλους εμάς που τον φροντίζουμε και τον υπερασπιζόμαστε και που δε θα παραχωρήσουμε ούτε σπιθαμή του στα φιλόδοξα πλάνα του κάθε πολιτικού καιροσκόπου.

Η πλατφόρμα αυτή θα πέσει από τα κάτω
Μένουμε Προσφυγικά
Γιατί είμαστε όλοι Προσφυγικά

Υ.Γ.1.: Όσον αφορά το σημερινό βίντεο – δημοσίευμα του Νίκου Χαρδαλιά με τίτλο “9 ψέματα και αλήθειες για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας – Τεκμηριωμένες απαντήσεις στην παραπληροφόρηση”, θα θέλαμε να πούμε πως είναι καλό το γεγονός ότι ο Περιφερειάρχης Αττικής μάς παρακολουθεί τόσο στενά ώστε να αντιγράφει τα δημόσια κείμενά μας.

Αντί να αναλώνεται, όμως, σε τέτοιους επικοινωνιακούς τακτικισμούς, οφείλει να αναλάβει την ευθύνη ακέραια, συμπεριλαμβανομένου και ενός ουσιαστικού διαλόγου, πριν αναγκαστεί να αναλάβει την ευθύνη του θανάτου του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή.

Υ.Γ.2.: Εδώ αναλυτικά η πολιτική τοποθέτηση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών με τις μέχρι τώρα νίκες αυτού του αγώνα και την κατάρρευση του πλάνου Χαρδαλιά σε κοινωνικό, πολιτικό, νομικό, θεσμικό και οικονομικό επίπεδο.https://thepressproject.gr/5-mines-agona-tis-koinotitas…/

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών