Ως γνωστόν ο νεοδημοκράτης βουλευτής, Δημήτρης Καιρίδης, είναι απ’ τα “αγαπημένα παιδιά” της Αρχιεπισκοπής και της Αμερικανικής πρεσβείας. Σαν γνήσιος φιλελεύθερος λοιπόν είναι λογικό να ενδιαφέρεται για τους “έχοντες και κατέχοντες” που θα έλεγε και ο Αντρέας Παπανδρέου και μας θύμισε η περασμένη ανάρτησή μας.

Ο ίδιος, χαρακτήρισε τις αυξήσεις στα ενοίκια ως «δείγμα υγείας της οικονομίας», με το επιχείρημα ότι «κάποιος τα εισπράττει»!!! Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις, αποκαλύπτει με απόλυτη ειλικρίνεια ποια κοινωνικά συμφέροντα εκπροσωπεί. 

Ομολογουμένως, πρόκειται για μια δήλωση που έχει το πλεονέκτημα της καθαρότητας. Χωρίς περιστροφές, χωρίς επικοινωνιακά φτιασιδώματα και χωρίς τα συνήθη παραμύθια περί «κοινωνικής ευαισθησίας», διατυπώνεται η ουσία της νεοφιλελεύθερης λογικής: αν κάποιοι κερδίζουν περισσότερα, τότε όλα βαίνουν καλώς.

Το ερώτημα όμως είναι ποιοι είναι αυτοί οι «κάποιοι».

Είναι οι εργαζόμενοι που βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας; Είναι τα νέα ζευγάρια που αδυνατούν να βρουν ένα αξιοπρεπές σπίτι χωρίς να δίνουν το μισό τους εισόδημα στο νοίκι; Είναι οι φοιτητές και οι οικογένειές τους που αναγκάζονται να πληρώνουν εξωφρενικά ποσά για μια γκαρσονιέρα; Είναι οι συνταξιούχοι που μετρούν το κάθε ευρώ για να τα βγάλουν πέρα;

Προφανώς όχι.

Οι αυξήσεις των ενοικίων γεμίζουν τις τσέπες μεγαλοϊδιοκτητών, επενδυτικών funds, εταιρειών real estate και όσων έχουν μετατρέψει ολόκληρες γειτονιές σε πεδία κερδοσκοπίας μέσω της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Για αυτούς πράγματι η στεγαστική κρίση είναι μια χρυσή ευκαιρία. Για τα λαϊκά στρώματα, όμως, αποτελεί έναν καθημερινό εφιάλτη.

Αυτό που παρουσιάζεται ως «υγεία της οικονομίας» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους. Όταν ένας εργαζόμενος χρειάζεται να διαθέτει το 40%, το 50% ή και περισσότερο από το εισόδημά του για να εξασφαλίσει μια στέγη, δεν μιλάμε για υγιή οικονομία. Μιλάμε για κοινωνική λεηλασία.

Η στέγη δεν είναι χρηματιστηριακό προϊόν. Δεν είναι αριθμοί σε λογιστικά φύλλα ούτε πεδίο ανεξέλεγκτης κερδοφορίας. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Και όταν η πρόσβαση σε αυτό το δικαίωμα γίνεται όλο και δυσκολότερη για την πλειοψηφία της κοινωνίας, τότε η οικονομία μπορεί να είναι «υγιής» μόνο για όσους βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας.

Ο πραγματικός προβληματισμός, ωστόσο, δεν αφορά τόσο τη δήλωση αυτή καθαυτή. Από πολιτικούς που έχουν επιλέξει στρατόπεδο δεν περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό. Ο προβληματισμός αφορά το γεγονός ότι τέτοιες δηλώσεις ακούγονται δημόσια χωρίς ίχνος επίγνωσης για το πώς ηχούν στα αυτιά των ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά να πληρώσουν το νοίκι τους.

Γιατί εκείνη την ώρα που έκανε τις δηλώσεις του ο Καιρίδης, δεν παρακολουθούσαν την τηλεοπτική εκπομπή μόνο ιδιοκτήτες ακινήτων, funds, μεγαλοεπενδυτές και διαχειριστές Airbnb. Παρακολουθούσαν και χιλιάδες μισθωτοί, άνεργοι, νέοι άνθρωποι που δεν μπορούν να ανεξαρτητοποιηθούν, οικογένειες που αναγκάζονται να κόβουν από το φαγητό, τη θέρμανση ή τις ανάγκες των παιδιών τους για να μην χάσουν το σπίτι τους.

Και όλοι αυτοί κατάλαβαν πολύ καλά το μήνυμα.

Κατάλαβαν ότι όταν η αύξηση των ενοικίων θεωρείται «δείγμα υγείας», τότε η δική τους αγωνία θεωρείται απλώς παράπλευρη απώλεια. Κατάλαβαν ότι για ορισμένους η οικονομία μετριέται αποκλειστικά με τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι με την ποιότητα ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Τελικά, ίσως η συγκεκριμένη δήλωση να έχει μία χρησιμότητα. Ξεκαθαρίζει, χωρίς μάσκες και προσχήματα, ποιοι θεωρούνται ωφελημένοι από την «ανάπτυξη» και ποιοι καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό της. Και αυτό είναι κάτι που οι πολίτες καλό είναι να το θυμούνται, ιδιαίτερα όταν έρχεται η ώρα της κάλπης.