Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Μετά την εξαγορά του 51% των μετοχών της Εφημερίδας των Συντακτών, ίσως του μοναδικού συνεταιριστικού ΜΜΕ που υπήρχε στην Ελλάδα, από τον Δημήτρη Μελισσανίδη, εφοπλιστή και ιδιοκτήτη της ΑΕΚ.είχαμε μια ανάρτηση με τον σκωπτικό τίτλο  «Η “Εφημερίδα των Συντακτών” θα μετονομαστεί σε “Εφημερίδα του Μελισσανίδη;”».

Σ’ αυτή τονίζαμε μεταξύ άλλων: “Ας μην κοροϊδευόμαστε.Πίσω από τις εφημερίδες, τα κανάλια και τα ενημερωτικά sites, κρύβονται ναυτιλιακά μονοπώλια, εργολαβικές αυτοκρατορίες, ενεργειακά θηρία και βαρόνοι δημοσίων έργων. Τα ονόματα είναι γνωστά: Μαρινάκης, Βαρδινογιάννης, Αλαφούζος, Κυριακού, Φιλιππάκης, Μελισσανίδης.

Τα ΜΜΕ δεν είναι μηχανισμοί πληροφόρησης. Είναι μηχανισμοί κυριαρχίας, επηρεασμού της κοινής γνώμης, εργαλεία για καπιταλιστικές μπίζνες και πολιτικές σκοπιμότητες. Και φυσικά στελεχώνονται από τα κατάλληλα άτομα. Οπως είχε πει σαρκαστικά και ο μακαρίτης Ν. Κακαουνάκης “ο καλύτερος από μας έχει σκοτώσει την μάνα του”.

Προφανώς τα αστικά ΜΜΕ περιλαμβάνουν στα ταμεία τους και κάποιες “αιρετικές” φωνές για να καλλιεργούν την ψευδαίσθηση του πλουραλισμού  με βασικό όρο ότι αυτές θα αυτολογοκρίνονται. Θα χορεύουν δηλαδή στον χαβά που γουστάρει η εργοδοσία του μέσου στο οποίο εργάζονται, απ’ όπου και πληρώνονται, κάποιοι απ’ αυτούς, μάλιστα, πολύ πλουσιοπάροχα. 

Πάμε τώρα και με αφορμή το κείμενο του Κιμπουρόπουλου να προσεγγίσουμε τι συμβαίνει στην “ΕφΣυν”.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» γεννήθηκε ως ένα πρωτοφανές συνεταιριστικό εγχείρημα, με σημαία την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων. Μετά όμως την αλλαγή ιδιοκτησίας, οι δημόσιες καταγγελίες διαδέχονται η μία την άλλη, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για το εργασιακό και δημοσιογραφικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί.

Η πρώτη ηχηρή υπόθεση ήταν εκείνη του Μάριου Διονέλλη, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2026 ανακοίνωσε την απόλυσή του, κάνοντας λόγο για μια απόφαση που δεν συνδεόταν με τη δημοσιογραφική του επάρκεια αλλά με τη στάση και τις απόψεις του για τη νέα πορεία της εφημερίδας.

Ακολούθησε η απομάκρυνση του Μάκη Νουδάρου, μιας ακόμη γνωστής δημοσιογραφικής φωνής της «Εφ.Συν.», γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και νέο κύκλο προβληματισμού για τις εργασιακές σχέσεις στο έντυπο.

Τώρα, ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, χωρίς να έχει απολυθεί ο ίδιος, περιγράφει δημόσια ένα εργασιακό περιβάλλον που –όπως καταγγέλλει– χαρακτηρίζεται από αυταρχικές πρακτικές, φόβο, πιέσεις και απαξίωση της δημοσιογραφικής εργασίας. Η μαρτυρία του έρχεται να συμπληρώσει μια εικόνα που δύσκολα μπορεί πλέον να θεωρηθεί σύμπτωση.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε όλες τις πτυχές των συγκεκριμένων υποθέσεων ούτε να προδικάσουμε τα πραγματικά περιστατικά κάθε περίπτωσης. Ωστόσο, όταν μέσα σε λίγους μήνες τρεις καταξιωμένοι δημοσιογράφοι –με διαφορετικές διαδρομές και αναφορές– καταγγέλλουν δημόσια όσα συμβαίνουν στον ίδιο εργασιακό χώρο, οι καταγγελίες αυτές δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «μεμονωμένα περιστατικά».

Η ελευθερία της ενημέρωσης δεν απειλείται μόνο από την κρατική λογοκρισία ή τις πολιτικές παρεμβάσεις. Υπονομεύεται και όταν οι δημοσιογράφοι εργάζονται υπό καθεστώς ανασφάλειας, όταν κυριαρχεί ο φόβος της απόλυσης και όταν η διοίκηση ενός μέσου ενημέρωσης αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως αναλώσιμους.

Οι καταγγελίες των Διονέλλη, Νουδάρου και Κιμπουρόπουλου δεν αφορούν μόνο την «Εφημερίδα των Συντακτών». Αφορούν συνολικά το τοπίο των ελληνικών ΜΜΕ και θέτουν ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί να υπάρξει πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία όταν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι αισθάνονται ότι απειλείται η εργασιακή και επαγγελματική τους υπόσταση;