Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αντιπαράθεση σωπαίνει, όχι γιατί σβήνουν οι διαφωνίες, αλλά γιατί προηγείται ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.
Ο Βασίλης Λεβέντης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών, κλείνοντας έναν ιδιαίτερο κύκλο στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία της χώρας.
Ο δημόσιος βίος του Βασίλη Λεβέντη γνώρισε την απαξίωση, τη χλεύη και την εύκολη γελοιοποίηση από ένα πολιτικό και μιντιακό σύστημα που συχνά κατασκευάζει «γραφικούς» για να κρύβει τους πραγματικά επικίνδυνους. Είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κανείς μαζί του, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πορεύτηκε με πείσμα, χωρίς να αλλάζει πρόσωπα και προσωπεία ανάλογα με τους συσχετισμούς.
Υπάρχει και μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διαδρομής του που αξίζει να καταγραφεί. Στα χρόνια της δικτατορίας, ως φοιτητής του Πολυτεχνείου, συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα βιογραφικά του στοιχεία, διατηρούσε πολύγραφο και μαζί με ομάδα συμφοιτητών του τύπωνε και διένειμε προκηρύξεις, καλώντας τους Αθηναίους να εξεγερθούν ενάντια στη χούντα. Σε μια εποχή που τέτοιες πράξεις μπορούσαν να οδηγήσουν σε φυλακίσεις και βασανιστήρια, η επιλογή αυτή είχε το δικό της βάρος.
Αργότερα ακολούθησε μια εντελώς διαφορετική πολιτική διαδρομή. Όμως η Ιστορία δεν γράφεται επιλεκτικά. Όπως δεν χαρίζουμε πολιτικά εύσημα εκεί που δεν υπάρχουν, έτσι δεν διαγράφουμε και τις σελίδες που πράγματι υπήρξαν. Ο αντιδικτατορικός αγώνας όσων συμμετείχαν σε αυτόν αποτελεί μέρος της ιστορικής μνήμης και δεν παύει να υπάρχει επειδή οι μεταγενέστερες πολιτικές τους επιλογές ήταν διαφορετικές.
Αποχαιρετούμε, λοιπόν, έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του, ιδιαίτερο αποτύπωμα στη δημόσια ζωή. Και υπενθυμίζουμε κάτι που δυστυχώς στις μέρες μας μοιάζει αυτονόητο μόνο στα λόγια: η πολιτική αντιπαράθεση δεν απαιτεί την απώλεια της ανθρωπιάς.
Ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους ανθρώπους που τον αγάπησαν.
0 Comments