Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο για μια υπόθεση που, τότε, αντιμετωπίστηκε είτε με αδιαφορία είτε με απόπειρες απαξίωσης. Αφορούσε καταγγελίες για οργανωμένα κυκλώματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο Ισραήλ, με αναφορές σε πρόσωπα που κατείχαν ή κατέχουν θέσεις εξουσίας.

Σήμερα, έναν χρόνο αργότερα, υπάρχει μια εξέλιξη που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Οι καταγγελίες αυτές συζητήθηκαν επίσημα στην Κνεσέτ, το ισραηλινό Κοινοβούλιο.

Σε κοινή συνεδρίαση δύο κοινοβουλευτικών επιτροπών, γυναίκες που δήλωσαν επιζώσες κατέθεσαν δημόσια συγκλονιστικές μαρτυρίες για όσα, σύμφωνα με τις ίδιες, υπέστησαν ως παιδιά. Οι περιγραφές τους κάνουν λόγο για ομαδικούς βιασμούς, χορήγηση ναρκωτικών ουσιών, βιντεοσκόπηση των εγκλημάτων και τελετουργικές πρακτικές που επαναλαμβάνονταν επί χρόνια.

Ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση προκάλεσε η παρέμβαση της Δρ. Ναάμα Γκόλντμπεργκ, επικεφαλής της ισραηλινής ΜΚΟ Not Standing By – Supporting Women in Prostitution. «Οι περιγραφές ήταν τόσο φρικτές που ακούγονταν παράλογες. Περιέγραφαν ομαδικούς βιασμούς, χρήση ναρκωτικών, βιντεοσκοπήσεις και τελετουργικά συμβολικά στοιχεία», κατέθεσε.

Η ίδια εξήγησε ότι αρχικά δυσκολεύτηκε να πιστέψει όσα άκουγε. Όμως, όταν δεκάδες γυναίκες που δεν γνώριζαν η μία την άλλη περιέγραφαν σχεδόν τα ίδια περιστατικά, θεώρησε ότι οι καταγγελίες δεν μπορούσαν να αγνοηθούν.

Σύμφωνα με τις δημόσιες καταθέσεις, στα φερόμενα κυκλώματα αναφέρθηκαν ραβίνοι, εκπαιδευτικοί, γιατροί, αστυνομικοί, αλλά και νυν ή πρώην μέλη της Κνεσέτ.

Από την πλευρά της, η ισραηλινή αστυνομία ανακοίνωσε ότι διεξάγεται έρευνα μέσω ειδικής υπηρεσίας, ενώ βουλευτές ζήτησαν να επεκταθεί η διερεύνηση, υποστηρίζοντας ότι εάν οι καταγγελίες ευσταθούν δεν πρόκειται για μεμονωμένα εγκλήματα αλλά για οργανωμένο δίκτυο.

Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα των καταγγελιών και το γεγονός ότι αυτές συζητήθηκαν πλέον επίσημα στο ισραηλινό Κοινοβούλιο, μέχρι σήμερα δεν έχουν ανακοινωθεί δημόσιες ποινικές διώξεις εναντίον συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, ούτε έχει δοθεί στη δημοσιότητα κάποιο επίσημο πόρισμα που να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει συνολικά τους ισχυρισμούς των επιζωσών.

Αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο στοιχείο της υπόθεσης.

Δεν πρόκειται πλέον για αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ή για δημοσιεύματα άγνωστων ιστοσελίδων. Πρόκειται για δημόσιες καταθέσεις ενώπιον της Κνεσέτ, παρουσία βουλευτών, κρατικών λειτουργών και οργανώσεων που ασχολούνται με την προστασία θυμάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Και όμως, η υπόθεση εξακολουθεί να βρίσκεται στο σκοτάδι.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:

Εάν οι καταγγελίες είναι ψευδείς, γιατί δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα μια πλήρης και τεκμηριωμένη δημόσια διάψευση; Και εάν περιέχουν στοιχεία αλήθειας, γιατί η διερεύνηση προχωρά με τόσο αργούς ρυθμούς, χωρίς να έχει καταλήξει σε σαφή συμπεράσματα;

Σε κάθε κράτος δικαίου, τόσο σοβαροί ισχυρισμοί δεν μπορεί να μένουν μετέωροι. Οφείλουν είτε να επιβεβαιωθούν μέσα από μια ανεξάρτητη δικαστική διαδικασία είτε να καταρριφθούν με εξίσου αδιάσειστα στοιχεία.

Η σιωπή, σε τέτοιες υποθέσεις, δεν αποτελεί απάντηση.