Η ηγετική τριάδα του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ – Ρένα Δούρου, Νίκος Παππάς και Παύλος Πολάκης – φαίνεται πως έχει εγκαταλείψει κάθε φιλοδοξία να αποτελέσει δύναμη ανατροπής και έχει θέσει έναν πολύ πιο ταπεινό στόχο: να διασώσει την κοινοβουλευτική της ύπαρξη. Το πολιτικό διακύβευμα δεν είναι πλέον η ανασυγκρότηση της Αριστεράς, αλλά η υπέρβαση του ορίου του 3%, ώστε να μη βρεθούν εκτός Βουλής στις επόμενες εκλογές.
Στο πλαίσιο αυτό έχουν συμφωνήσει να λειτουργήσουν ως συλλογική ηγεσία, να μπουν σε καθεστώς εκλογικής ετοιμότητας και να αναζητήσουν συμμαχίες «με όσους θέλουν και με όσους μπορούν» να συμβάλουν στην επανάκαμψη της λεγόμενης «σύγχρονης Αριστεράς». Την ίδια στιγμή ανοίγουν μέτωπα προς κάθε κατεύθυνση: απέναντι στο νέο πολιτικό εγχείρημα που αποδίδεται στον Αλέξη Τσίπρα, απέναντι στους πρώην συντρόφους τους της Κουμουνδούρου και απέναντι σε κάθε όμορο πολιτικό χώρο από τον οποίο ελπίζουν να αποσπάσουν δυνάμεις.
Αφορμή για το νέο τους επικοινωνιακό αφήγημα στάθηκε η δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την 52η επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Ξαφνικά ανακάλυψαν ότι στις εκδηλώσεις αυτές παρίστανται πρόσωπα με ακροδεξιό ή και φιλοχουντικό παρελθόν. Μόνο που αυτή η «ανακάλυψη» έρχεται με… μισό αιώνα καθυστέρηση.
Για δεκαετίες οι κυβερνήσεις, οι θεσμοί και το ίδιο το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης συνυπήρχαν χωρίς ιδιαίτερες ενστάσεις με πρόσωπα που είχαν υπηρετήσει ή νοσταλγούσαν τη δικτατορία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση μάλιστα, όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τον χαρακτήρα αυτών των εκδηλώσεων, αλλά συμμετείχε κανονικά σε αυτές. Δεν θυμόμαστε τότε να είχε αποχωρήσει καταγγέλλοντας την παρουσία νοσταλγών της χούντας.
Γι’ αυτό και οι σημερινές καταγγελίες δύσκολα πείθουν. Όταν η ιστορική μνήμη ενεργοποιείται μόνο επειδή επιβάλλουν οι δημοσκοπήσεις και οι ανάγκες της εκλογικής επιβίωσης, δεν πρόκειται για πολιτική συνέπεια αλλά για φτηνή επικοινωνιακή διαχείριση.
Η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνεται α λα καρτ. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προεκλογικό εργαλείο για ένα κόμμα που σήμερα αγωνιά πρωτίστως να ξεπεράσει το εκλογικό κατώφλι. Δεν έχουμε κοντή μνήμη. Και η υποκρισία, όσο κι αν ντύνεται με αντιδεξιά συνθήματα, παραμένει υποκρισία.
0 Comments