Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς θεωρούν «είδηση» τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Γιατί όσα καταγράφηκαν στα επίσημα πρακτικά της Ολομέλειας της Βουλής στις 22 Ιούλη 2026 θα περίμενε κανείς να αποτελέσουν αντικείμενο εκτεταμένης δημοσιογραφικής έρευνας, πολιτικής αντιπαράθεσης και δημόσιας συζήτησης.

Αντί γι’ αυτό, επικράτησε απόλυτη σιωπή.

Ομολογούμε ότι ούτε εμείς θα είχαμε εντοπίσει το συγκεκριμένο απόσπασμα, αν δεν μας το υπεδείκνυε αναγνώστης της ιστοσελίδας μας. Και είναι χαρακτηριστικό πως χρειάζεται η παρέμβαση ενός αναγνώστη για να αναδειχθούν όσα έχουν ειπωθεί μέσα στο ίδιο το ελληνικό Κοινοβούλιο και βρίσκονται καταγεγραμμένα στα επίσημα πρακτικά.

Στην ομιλία της, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, -το ότι προσωπικά δεν την έχω σε καμιά εκτίμηση ούτε την ίδια ούτε το πολιτικό της μόρφωμα είναι άλλου παπά τροπάρι- εξαπέλυσε βαρύτατες καταγγελίες από το βήμα της Βουλής. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον σημερινό υφυπουργό Δημήτρη Μαρκόπουλο, υποστηρίζοντας ότι κατά την κατάσχεση υλικού από το γραφείο του Κωνσταντίνου Φρουζή στο πλαίσιο της υπόθεσης Novartis είχε βρεθεί σχέδιο δημοσιογραφικού άρθρου του με διορθώσεις του ίδιου του Φρουζή!!!

Σύμφωνα με όσα ανέφερε η κ. Κωνσταντοπούλου:

«Δεν είστε εσείς, κύριε Μαρκόπουλε, που όταν έγινε κατάσχεση στο γραφείο του Φρουζή της Novartis, βρέθηκε σχέδιο άρθρου σας; (…) Υπήρχε σχέδιο άρθρου σας με τις διορθώσεις του Φρουζή (…) Και να δω ποιοι δημοσιογράφοι θα μιλήσουν κατά αυτής της μπόχας και της δυσωδίας των υποτιθέμενων δημοσιογράφων που πουλάνε την πένα τους και διαπραγματεύονται το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων με πρόσωπα ελεγχόμενα, υπόδικα και πολλαπλώς εμπλεκόμενα».

Οι συγκεκριμένες δηλώσεις δεν έγιναν σε κάποια τηλεοπτική αντιπαράθεση ούτε σε κομματική συγκέντρωση. Διατυπώθηκαν από το βήμα της Βουλής και καταγράφονται αυτούσιες στα επίσημα πρακτικά της Ολομέλειας.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι πρωτίστως δημοσιογραφικό.

Είναι δυνατόν τόσο σοβαρές καταγγελίες να μην προκαλούν ούτε ένα πρωτοσέλιδο “καρεδάκι”, ούτε μία τηλεοπτική συζήτηση, ούτε μία ερευνητική αναφορά; Δεν θα έπρεπε, ανεξαρτήτως της βασιμότητας ή μη των ισχυρισμών, να διερευνηθούν και να ζητηθούν δημόσιες απαντήσεις;

Η επιλεκτική ευαισθησία μεγάλου μέρους των ελληνικών ΜΜΕ δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση αλλά κανόνα. Όταν οι αποκαλύψεις αφορούν συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά κέντρα, η ενημέρωση σταματά εκεί όπου αρχίζουν οι σχέσεις διαπλοκής και εξάρτησης.

Η σιωπή, τελικά, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι στάση. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι εκκωφαντική