Υπάρχει κάτι σχεδόν συμβολικό σε όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στα δημόσια νοσοκομεία.

Σήμερα, στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου, κατέρρευσε τμήμα της οροφής σε γραφείο ιατρών. Οι εικόνες είναι αποκαλυπτικές: κομμάτια από την οροφή έχουν γίνει θρύψαλα στο πάτωμα, ενώ γιατροί και εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες μιας υποδομής που κάθε άλλο παρά παραπέμπει σε ένα «σύγχρονο» και «αναβαθμισμένο» ΕΣΥ.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγες μέρες νωρίτερα, τμήμα της οροφής κατέρρευσε στο ανακαινισμένο ΤΕΠ του Νοσοκομείου Κορίνθου, μόλις λίγες εβδομάδες μετά τα εγκαίνιά του.

Εγκαίνια στα οποία, μάλιστα, είχε παραστεί ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης.

Δηλαδή, για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: ανακαινισμένο νοσοκομείο, εγκαίνια με κυβερνητικές κορδέλες και φωτογραφίες, και λίγο αργότερα πέφτουν τα ταβάνια.

Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Όλα βαίνουν καλώς.

Γιατί την ίδια στιγμή ο αρμόδιος υπουργός εξακολουθεί να μιλάει για το «καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών».

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτή την κυβερνητική αφήγηση: οι οροφές φαίνεται πως δεν έχουν ενημερωθεί για τα κυβερνητικά επιτεύγματα.

Κι εδώ δεν μιλάμε απλώς για αισθητικές ατέλειες ή για κάποια παλιά σοβάδα που ξεκόλλησε. Μιλάμε για νοσοκομεία, για χώρους στους οποίους εργάζονται γιατροί και νοσηλευτές και στους οποίους καθημερινά βρίσκονται ασθενείς και συνοδοί.

Μιλάμε για δημόσιες υποδομές που θα έπρεπε να είναι απολύτως ασφαλείς.

Το ΕΣΥ δεν κρίνεται από τις κορδέλες των εγκαινίων, τις επικοινωνιακές φιέστες και τις δηλώσεις των υπουργών. Κρίνεται στους διαδρόμους των νοσοκομείων, στα επείγοντα, στις εφημερίες, στις αίθουσες και στα γραφεία όπου εργάζεται το υγειονομικό προσωπικό.

Κρίνεται από το αν υπάρχουν γιατροί και νοσηλευτές.
Από το αν υπάρχουν ασφαλείς και λειτουργικές υποδομές.
Από το αν ο ασθενής μπορεί να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο και όχι σε ένα κτίριο που περιμένει την επόμενη κατάρρευση.

Και φυσικά, όταν ένα ταβάνι πέφτει λίγες εβδομάδες μετά τα εγκαίνια μιας «ανακαινισμένης» μονάδας, το ερώτημα δεν μπορεί να είναι μόνο «ποιος φταίει;»

Πρέπει να είναι και τι ακριβώς εγκαινιάστηκε, ποιος το παρέλαβε και με ποιον έλεγχο καταλληλότητας;

Γιατί τελικά υπάρχει μια πολύ απλή διαφορά ανάμεσα στο ΕΣΥ που παρουσιάζεται στις κυβερνητικές δηλώσεις και στο ΕΣΥ που βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι και ασθενείς.

Στο πρώτο, όλα είναι «καλύτερα από ποτέ».

Στο δεύτερο, πέφτουν τα ταβάνια.

Και δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για σχήμα λόγου.