Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το σκάνδαλο των υποκλοπών με την ίδια δοκιμασμένη συνταγή: υποβάθμιση, συμψηφισμούς, προσωπικές επιθέσεις και μια διαρκή προσπάθεια να μετατραπεί ένα ζήτημα δημοκρατίας και εθνικής ασφάλειας σε… ιδιωτική υπόθεση των θυμάτων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη δημόσια αντιπαράθεση του υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη με τον δικηγόρο Ζαχαρία Κεσσέ, ο οποίος εκπροσωπεί θύματα των υποκλοπών.

Ο Γεωργιάδης, ο οποίος σύμφωνα με τις αποκαλύψεις αποτέλεσε στόχο του Predator τουλάχιστον 11 φορές, επέλεξε να επιτεθεί δημόσια στον δικηγόρο μέσω Twitter. Και μάλιστα, όπως ο ίδιος ανέφερε, έκανε… «έρευνα» στο ChatGPT προκειμένου να αναζητήσει αν ο Κεσσές είχε κάνει κάποια δημόσια δήλωση το 2019, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε την κατάταξη της παραβίασης του τηλεφωνικού απορρήτου στα πλημμελήματα με τον νέο Ποινικό Κώδικα.

Μόνο που το ερώτημα δεν είναι τι έγραφε ή τι έλεγε ο δικηγόρος το 2019. Το ερώτημα είναι ποιος παρακολουθούσε ποιον, με ποιο λογισμικό, για λογαριασμό ποιων και γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης.

Κι όμως, αντί για απαντήσεις, έχουμε… «έρευνες» στο ChatGPT και προσωπικές επιθέσεις.

Ο Γεωργιάδης δεν σταμάτησε εκεί. Με τη χαρακτηριστική φράση «σας πήραμε είδηση», επιχείρησε να αποδώσει κομματικά κίνητρα στις νομικές ενέργειες των ίδιων των θυμάτων του συστήματος παρακολούθησης. Ανάμεσά τους ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, η Άρτεμις Σίφορντ, στελέχη της ΕΥΠ και η πρώην διευθύντρια του Εγκληματολογικού της ΕΛ.ΑΣ. Πηνελόπη Μηνάτη. Δηλαδή, αντί να απαντήσει η κυβέρνηση στα ερωτήματα που θέτουν τα θύματα, μπαίνουν στο στόχαστρο εκείνοι που τα θέτουν.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο «Μικροπολιτικός» στα «Νέα» σήμερα έδωσε στο σχετικό σχόλιο τον εύγλωττο τίτλο «Στόχος οι δικηγόροι των υποκλοπών». Γιατί, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ότι το σκάνδαλο αποτελεί παρελθόν, κάθε νέα αποκάλυψη των αντιφάσεων στις εισαγγελικές διατάξεις που οδήγησαν στο προσωρινό «θάψιμο» της υπόθεσης φαίνεται να προκαλεί νευρικότητα.

Και τότε συμβαίνει το γνώριμο: Όταν δεν μπορούν να απαντήσουν στο επιχείρημα, επιτίθενται στον άνθρωπο που το διατυπώνει.

Η ίδια λογική είχε εμφανιστεί και στον διάλογο του Γεωργιάδη με τον γιατρό Π.Παπανικολάου. Ο υπουργός είχε υποστηρίξει ότι «το αν κάποιος θα προχωρήσει σε μήνυση είναι δικός του λογαριασμός και δικαίωμα και δεν έχει να απολογηθεί σε τρίτους. Αν θέλει το Κράτος έχει το αυταπάγγελτο…», για να εισπράξει την κατάλληλη απάντηση.

Μόνο που εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση.

Η παρακολούθηση ενός υπουργού από ένα παράνομο σύστημα κατασκοπείας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προσωπικός λογαριασμός του υπουργού.

Εφόσον οι αποκαλύψεις για το Predator και τις διασυνδέσεις του με κρατικούς μηχανισμούς και ξένα συμφέροντα επιβεβαιώνονται, δεν μιλάμε απλώς για παραβίαση της ιδιωτικής ζωής κάποιου πολιτικού. Μιλάμε για πιθανή επίθεση στον πυρήνα της κρατικής λειτουργίας και της εθνικής ασφάλειας.

Γιατί όταν ένας υπουργός μετατρέπεται σε «κινητό κοριό», δεν παρακολουθούνται μόνο τα προσωπικά του τηλεφωνήματα. Μπορούν να καταγράφονται συζητήσεις, συναντήσεις, επαφές και πληροφορίες που σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων του και, κατ’ επέκταση, με κρατικές υποθέσεις.

Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση τόσο σοβαρή. Δεν αφορά μόνο τον Γεωργιάδη. Δεν αφορά μόνο τον Κουκάκη. Δεν αφορά μόνο τη Σίφορντ ή οποιοδήποτε άλλο θύμα. Αφορά το δικαίωμα μιας ολόκληρης κοινωνίας να γνωρίζει αν το κράτος προστατεύει τους πολίτες του ή αν κάποιοι μηχανισμοί μπορούν να μετατρέπουν τα κινητά τους τηλέφωνα σε εργαλεία παρακολούθησης.

Κι όμως, αντί για θεσμική αποφασιστικότητα, βλέπουμε υπουργούς να αναζητούν στο ChatGPT το πολιτικό παρελθόν δικηγόρων και να καταγγέλλουν όσους προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη ότι δήθεν υπηρετούν κομματικές σκοπιμότητες.

Αυτό δεν είναι απάντηση στο σκάνδαλο. Είναι προσπάθεια να αλλάξει η συζήτηση. Και όσο περισσότερο η κυβέρνηση επιμένει να μεταφέρει το βάρος από την ουσία στους ανθρώπους που αποκαλύπτουν και καταγγέλλουν την υπόθεση, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνει μια δυσάρεστη πραγματικότητα:

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι έγιναν οι υποκλοπές. Το πρόβλημα είναι ότι, χρόνια μετά, εξακολουθεί να υπάρχει μια πολιτική εξουσία που φαίνεται περισσότερο ενοχλημένη από εκείνους που ζητούν απαντήσεις παρά από εκείνους που πρέπει να τις δώσουν.

Οι υποκλοπές, λοιπόν, δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση». Είναι υπόθεση δημοκρατίας. Είναι υπόθεση κράτους δικαίου. Και, όταν στο στόχαστρο βρίσκονται κυβερνητικά στελέχη, είναι αναπόφευκτα και υπόθεση εθνικής ασφάλειας.

Και κανένα επικοινωνιακό τέχνασμα, καμία προσωπική επίθεση και καμία «έρευνα» στο ChatGPT δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα.