Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εγκλωβισμένη στο ιδεολογικό της αδιέξοδο και εκτεθειμένη από το πρόσφατο μπάχαλο με τις άδειες των ιδιωτικών κολεγίων, επιστρατεύει για ακόμη μία φορά τα πιο φτηνά όπλα της αστικής προπαγάνδας: τον επαρχιώτικο αντικομμουνισμό, την ημιμάθεια και τα χοντροκομμένα στερεότυπα.
Τελευταίο κρούσμα, η χθεσινή τηλεοπτική παρουσία του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου – για τον πρώην πρύτανης, μιλάμε, που ονειρευόταν να γίνει αρχιμπάτσος και βρέθηκε τελικά σε επιτελική θέση στο υπουργείο Παιδείας- στον ΑΝΤ1. Παίζοντας με τα ανακλαστικά ενός συντηρητικού και πολιτικά ανενημέρωτου ακροατηρίου, ο κύριος υφυπουργός ανακάλυψε το νέο… ιστορικό ορόσημο της χώρας, δηλώνοντας προκλητικά: «Μόνο εμείς και η Κούβα είχαμε μείνει χωρίς ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ε, αφήσαμε την Κούβα πίσω».
Ας σταθούμε, λοιπόν, σε αυτή την περίφημη «πρόοδο».Ο κύριος Παπαϊωάννου, βέβαια, κάνει πως δεν γνωρίζει. Γιατί αν παραδεχτεί την πραγματικότητα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού», «αριστείας» και «προόδου».
Ποια Κούβα ακριβώς «αφήσαμε πίσω»;
Μια χώρα που, παρά τον πολύχρονο αμερικανικό αποκλεισμό και τις τεράστιες οικονομικές πιέσεις, έχει οικοδομήσει ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης με καθολική πρόσβαση και ιδιαίτερα σημαντικές κατακτήσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και της υγείας.
Μια χώρα που έδωσε τεράστια μάχη κατά του αναλφαβητισμού και αντιμετωπίζει την εκπαίδευση όχι ως προνόμιο των οικονομικά ισχυρών, αλλά ως κοινωνικό δικαίωμα.
Μια χώρα που έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση για την εκπαίδευση στην Ιατρική και τις βιοϊατρικές επιστήμες, που έχει αναπτύξει δική της φαρμακευτική και βιοτεχνολογική τεχνογνωσία και έχει προσφέρει ιατρική βοήθεια σε άλλες χώρες.
Και βέβαια, μια χώρα που έχει εκπαιδεύσει γενιές επιστημόνων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική αποστολή της γνώσης.
Αυτή είναι η Κούβα που, σύμφωνα με τον κύριο υφυπουργό, «αφήσαμε πίσω».
Και ποια είναι η ελληνική «πρόοδος»;
Ας δούμε τώρα τι σημαίνει στην πράξη το κυβερνητικό πανηγύρι για την είσοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σημαίνει ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που υποχρηματοδοτείται και απαξιώνεται συστηματικά. Σημαίνει την ολοένα και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Σημαίνει ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που αντιμετωπίζουν τη γνώση ως επενδυτικό προϊόν και τον φοιτητή ως πελάτη. Σημαίνει ότι η πρόσβαση σε ένα σημαντικό κομμάτι της ανώτατης εκπαίδευσης θα εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή «αφήσαμε πίσω την Κούβα», επειδή δηλαδή η Ελλάδα προσχώρησε ακόμη περισσότερο στη λογική της αγοράς στον χώρο της γνώσης.
Αλλά τι ακριβώς αφήσαμε πίσω;
Την αντίληψη ότι η μόρφωση είναι κοινωνικό δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Την ιδέα ότι ένας νέος άνθρωπος πρέπει να μπορεί να σπουδάσει ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του. Την άποψη ότι η επιστήμη και η γνώση οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνία και όχι αποκλειστικά την κερδοφορία.
Αυτή είναι η πραγματική «πρόοδος» που υπερασπίζεται ο κύριος Παπαϊωάννου.
Η Κούβα, με όλες τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες και τα προβλήματά της, επιμένει σε ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης της εκπαίδευσης. Η Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας επιλέγει να ανοίξει ακόμη περισσότερο την πόρτα στην εμπορευματοποίηση της γνώσης.
Και η σύγκριση που έκανε ο ίδιος ο υφυπουργός τελικά ξεσκεπάζει την πραγματικότητα — αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε. Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «αριστείας» και «σύγχρονου πανεπιστημίου» βρίσκεται μια πολύ απλή ταξική λογική: Όποιος έχει χρήματα, θα έχει περισσότερες επιλογές. Όποιος δεν έχει, θα πρέπει να αρκεστεί σε ό,τι του αφήσει η αγορά.
Κύριε Παπαϊωάννου, λοιπόν, κρατήστε την «πρόοδό» σας.
0 Comments