Για τη Μάχη της Ηλεκτρικής στο Κερατσίνι, που έγινε σαν σήμερα, στις 13 Οκτώβρη 1944, γράψαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας. Εδώ θα σταθούμε σε έναν αγωνιστή που πήρε μέρος σ’ αυτή τη μεγάλη μάχη για τη διάσωση του εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας στον Πειραιά, το οποίο οι υποχωρούντες Γερμανοί σχεδίαζαν να ανατινάξουν και κατέληξε στο απόσπασμα από ρουφινιά καταδοτών από το σόι του Κασιδιάρη
Αναφερόμαστε στον Νίκο Γόδα, τον ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού και λοχαγό του 5ου Επίλεκτου Λόχου Κοκκινιάς του ΕΛΑΣ. Έναν άνθρωπο που δεν ξεχώρισε μόνο για την ποδοσφαιρική του διαδρομή και την αντιστασιακή του δράση, αλλά και για την αλύγιστη στάση του απέναντι στους εκτελεστές του.
Θα εστιαστούμε και μια σκοτεινή πλευρά αυτής της ιστορίας. Σύμφωνα με τις σχετικές ιστορικές αναφορές, ανάμεσα στους καταδότες που συνέβαλαν στη σύλληψή του ήταν τα αδέλφια Λουκάς και Δημήτρης Κασιδιάρης, γνωστοί συνεργάτες των κατακτητών στην περιοχή των Μανιάτικων του Πειραιά.
Ο Νίκος Γόδας ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που, με τη δράση και τη θυσία τους, ξεπερνούν τα όρια της προσωπικής τους ιστορίας και μετατρέπονται σε σύμβολα αγώνα και αξιοπρέπειας.
Για την αντιστασιακή του δράση παραπέμπουμε στην αναλυτική παρουσίαση που παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησης. Από εκεί μεταφέρουμε το παρακάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας κατεβαίνει στον Πειραιά, όπου ύστερα από λίγο συλλαμβάνεται με την υπόδειξη ενός χαφιέ. Σε μια στημένη δίκη, με μάρτυρες δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, ο Γόδας καταδικάζεται σε θάνατο. Μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας.
Ο σύντροφος και συγκρατούμενός του Σταμάτης Σκούρτης τον θυμάται μαζί με άλλους ποδοσφαιρόφιλους μελλοθάνατους να αποσύρονται κάθε φορά που το ραδιόφωνο μετέδιδε κάποιον αγώνα, να μουντζώνουν και να χειρονομούν! Ακόμη και τότε, μέχρι την τελευταία στιγμή, έκαναν σχέδια για το πώς θα παρατάξουν την ομάδα της φυλακής στο επόμενο παιχνίδι.
Ο Γόδας δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας και έτσι η τύχη του ήταν προδιαγεγραμμένη.
Στο τελευταίο γράμμα προς τους δικούς του έγραψε: “Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου”. Το ποια ήταν αυτά τα ιδανικά το μαρτυρούν, πέρα από τη δράση του, και τα ίδια του τα λόγια τη στιγμή που τον έπαιρναν για να τον εκτελέσουν: “Νενικήκαμεν. Ζήτω οι ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού”.
Την ίδια στιγμή, οι συγκρατούμενοί του τραγουδούσαν τον ύμνο της Διεθνούς. Τελευταία επιθυμία του ήταν να τον εκτελέσουν φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Όπως και έγινε!»
Οι καταδότες της Κοκκινιάς
Τα αδέλφια Λουκάς και Δημήτρης Κασιδιάρης συγκαταλέγονται στα πρόσωπα που έχουν καταγραφεί στις σχετικές ιστορικές αναφορές ως συνεργάτες των κατακτητών και καταδότες στην περιοχή των Μανιάτικων του Πειραιά. Η δράση τους συνδέεται με το Μπλόκο της Κοκκινιάς, ενώ αναφέρονται και ως εκείνοι που υπέδειξαν τον Νίκο Γόδα στις διωκτικές αρχές.
Ο ένας εργαζόταν ως πρεσαδόρος και ο άλλος ως οδηγός. Στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής εντάχθηκαν στην Ειδική Ασφάλεια, υπηρεσία που συνεργαζόταν με τις δυνάμεις κατοχής και τη διαβόητη Διεύθυνση του Νίκου Μπουραντά.
Κατά το Μπλόκο της Κοκκινιάς, σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, τα δύο αδέλφια κινούνταν ανάμεσα στους συγκεντρωμένους άνδρες χωρίς να φορούν κουκούλα, σε αντίθεση με άλλους καταδότες. Δείχνοντας με το δάχτυλο στους Γερμανούς όσους θεωρούσαν μέλη ή υποστηρικτές της Εθνικής Αντίστασης, συνέβαλαν στην παράδοσή τους στους κατακτητές και στην πορεία πολλών από αυτούς προς το εκτελεστικό απόσπασμα.
Αυτή είναι η μία όψη της Ιστορίας: οι αγωνιστές που στάθηκαν απέναντι στον κατακτητή, με τίμημα ακόμη και τη ζωή τους, και οι συνεργάτες του που έβαλαν το χέρι τους στο αίμα του λαού.
Ο Νίκος Γόδας έφυγε από τη ζωή με τη φανέλα του Ολυμπιακού, αλλά έμεινε στην Ιστορία ως ένας αλύγιστος αγωνιστής του ΕΛΑΣ. Δεν λύγισε, δεν αποκήρυξε τις ιδέες του, δεν προσκύνησε. Και η τελευταία του επιθυμία έγινε μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αξιοπρέπεια και η πίστη στα ιδανικά δεν εκτελούνται.
Η μνήμη του ανήκει σε όσους δεν συμβιβάστηκαν με την Κατοχή, σε όσους αντιστάθηκαν στον φασισμό και σε όσους εξακολουθούν να θεωρούν την κοινωνική απελευθέρωση υπόθεση αγώνα.
0 Comments