Ο Αλέξης Τσίπρας αισθάνθηκε την ανάγκη να αποχαιρετήσει δημόσια τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, έναν από τους ισχυρότερους εκπροσώπους του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου, με θερμά λόγια για την επιχειρηματική του διαδρομή και τον Παναθηναϊκό. «Ωραίος, μάγκας, αυθεντικός Παναθηναϊκός», έγραψε, καταλήγοντας: «Καλό ταξίδι Καπετάνιε!».
Φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τη θλίψη του για όποιον επιθυμεί. Όταν, όμως, πρόκειται για έναν πολιτικό που εξακολουθεί να επικαλείται την Αριστερά, η επιλογή αυτή αποκτά και πολιτική διάσταση.
Πεθαίνει ένας καπιταλιστής στα βαθιά του γεράματα και αφήνει στους κληρονόμους του μια τεράστια περιουσία και ο Τσίπρας αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει τα συλλυπητήρια του. Την ίδια στιγμή δυο ταξικά μας αδέλφια βρίσκονται σε μνήματα θύματα εργοδοτικών δολοφονιών αφήνοντας χήρες και ορφανά παιδιά που δεν ξέρουν τι του ξημερώνει. Και ο άνθρωπος που εμφανίζεται να ηγείται κόμματος που στον τίτλο του εμφανίζεται η λέξη “ΑΡΙΣΤΕΡΑ” θεωρεί υποχρέωση του να εκφράσει την θλίψη του για τον φυσιολογικό θάνατο ενός πλουτοκράτη και αδιαφορεί για τα θύματα της εργοδοτικής δολοφονίας
Δεν είναι διαγωνισμός πένθους. Είναι ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων και ταξικής ευαισθησίας. Οι μεγιστάνες διαθέτουν όνομα, δύναμη και δημόσια προβολή. Οι εργαζόμενοι, αντίθετα, κινδυνεύουν να καταλήξουν ένας ακόμη αριθμός στις στατιστικές των εργατικών δυστυχημάτων, μέχρι να ξεχαστούν από την επικαιρότητα.
Κι όμως, αυτοί είναι που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο, συχνά με τίμημα ακόμη και την ίδια τους τη ζωή. Αυτούς οφείλει να υπερασπίζεται μια Αριστερά που τιμά το όνομά της: τους ανθρώπους του μόχθου, τους αγώνες τους, το δικαίωμά τους να επιστρέφουν ζωντανοί στα σπίτια τους.
0 Comments