Πίσω από τη βιτρίνα της κυβερνητικής προπαγάνδας με τις «χαρούμενες Ευθυμίες» και τα QR codes των επιδομάτων στους τοίχους του Μετρό, κρύβεται η ωμή, αμείλικτη πραγματικότητα των αριθμών που η αστική τάξη προσπαθεί επιμελώς να εξωραΐσει.

Η οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα του πώς το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό αναδιανέμουν τον πλούτο, λεηλατώντας τις τσέπες των εργαζομένων για να γεμίζουν τα ταμεία των μονοπωλίων και τις εισπράξεις του αστικού κράτους.

Η σκληρή αλήθεια της καθημερινότητας αποτυπώνεται στα πλέον επίσημα στοιχεία, τα οποία ξεσκίζουν κάθε κυβερνητικό αφήγημα περί «αποκλιμάκωσης της κρίσης»:

• Ο πληθωρισμός-ληστής και η παγίδα των εσόδων: Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα επιμένει σε σταθερά υψηλά επίπεδα. Φέτος, ο δείκτης τιμών καταγράφει άλμα, με την Τράπεζα της Ελλάδος να προβλέπει ετήσιο πληθωρισμό στο 3,5%, την ώρα που ο γενικός δείκτης τρέχει με 3,8% (Γενάρης – Σεπτέμβρης) και ο πληθωρισμός εκτινάσσεται ακόμα και στο 5,1%, ξεπερνώντας κατά πολύ τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Αυτός ο «πληθωρισμός απληστίας» δεν είναι τυχαίος: φουσκώνει τεχνητά τα κρατικά έσοδα μέσω των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ΕΦΚ), τους οποίους πληρώνει ο λαός, για να μπορεί μετά η κυβέρνηση να επιστρέφει ψίχουλα με τη μορφή επιδομάτων-ελεημοσύνης.

• Το στεγαστικό κραχ: Η στεγαστική κρίση έχει μετατραπεί σε βραχνά για τη νεολαία και τα λαϊκά νοικοκυριά. Τα στοιχεία δείχνουν άλμα των ενοικίων στην Αττική που αγγίζει το 25,7% μέσα σε έναν χρόνο, ενώ πανελλαδικά η μεσοσταθμική αύξηση συνεχίζει την ανηφορική της πορεία. Η εργατική οικογένεια καλείται να δώσει πάνω από τον μισό της μισθό απλώς και μόνο για να έχει μια στέγη, την ώρα που τα γερασμένα ακίνητα (άνω των 20 ετών αποτελούν το 80% των μισθώσεων) νοικιάζονται σε τιμές χρυσού.

• Η λεηλασία της αγοραστικής δύναμης: Οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις στους μισθούς-ψίχουλα αποτελούν το μεγαλύτερο ανέκδοτο. Ενώ το ονομαστικό εισόδημα εμφανίζει μια εικονική άνοδο, σε πραγματικούς όρους το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 0,4%. Η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων κατακρημνίζεται, καθώς οι βασικές ανάγκες σε ενέργεια, καύσιμα και υπηρεσίες παραμένουν οι μόνιμες εστίες της ανεξέλεγκτης ακρίβειας. Ακόμη και οι πρόσκαιρες διακυμάνσεις στα τρόφιμα δεν μπορούν να ανακουφίσουν το λαϊκό καλάθι, το οποίο παραμένει συσσωρευτικά επιβαρυμένο κατά 30% ακριβότερο σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, με την ΕΚΤ να προειδοποιεί για νέα πληθωριστικά κύματα στα είδη πρώτης ανάγκης.

Αυτά είναι τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης των μάνατζερ. Αυτή είναι η «σταθερότητα» που επικαλούνται. Μια σταθερότητα που μεταφράζεται σε εγγυημένα κέρδη για τους ενεργειακούς ολιγάρχες, τους τραπεζίτες και τους μεγαλοεργολάβους, και σε μόνιμη εξαθλίωση για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.