Λάβαμε και παραθέτουμε:
Με το κέντρο βάρους των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων να βρίσκεται στον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας, και τον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία, στο κέντρο της Ευρώπης, να αποτελεί σήμερα τον στρατηγικό κόμπο αυτού του ανταγωνισμού, η κεντρική εκτίμηση που αναδείχνεται στην έκδοση αυτή είναι η απειλή ενός γενικευμένου πολέμου!
Ταυτόχρονα, αναδείχνονται οι πολλές μορφές της υποτίμησης του ζητήματος, της «κατάργησης» του ιμπεριαλισμού, της αναζήτησης «απαντήσεων» για λογαριασμό του προλεταριάτου και των λαών, στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όλα αυτά συμπυκνώνονται στην αναζήτηση «προστατών» για τους λαούς. Μια αναζήτηση που –ομολογημένα ή όχι– εκκινεί από την άρνηση της ανάγκης και της δυνατότητας συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της.
Η πορεία «προετοιμασίας των όρων του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου» απέναντί της μπορεί να βρει μόνο ένα μαζικό αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό κίνημα των εργατών και των λαών. Ένα τέτοιο κίνημα είναι αναπόσπαστα δεμένο με τη συνολική υπόθεση της ανασυγκρότησης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό που απαιτεί η εποχή μας. Αυτό που «αναζητούν» οι επίμονοι αγώνες, εξεγέρσεις, ξεσπάσματα των εργατικών-λαϊκών μαζών, που εδώ και χρόνια πυκνώνουν στον πλανήτη.
Η μπροσούρα αυτή ολοκληρώθηκε στις παραμονές της εκλογής Τραμπ στις ΗΠΑ. Μια εκλογή που θεωρούμε ότι την καθιστά πιο επίκαιρη και πιο χρήσιμη στον στόχο της: να συμβάλει στη συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος που «λείπει» και αποτελεί κρίσιμη και επείγουσα αναγκαιότητα για την εργατική τάξη και τους λαούς του κόσμου.
Συγγραφείς: Αντώνης Αποστολάκης, Νίκος Παπαβασιλείου, Πάνος Χουντής
Οι τρεις παραπάνω σύντροφοι πιστεύουν ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος βρίσκεται ακόμα στη φάση προετοιμασίας των όρων του; Δεν βλέπουν ότι αυτός ήδη έχει ξεκινήσει και ότι διαρκώς κλιμακώνεται, περνώντας ήδη ως τώρα μέσα από πολλές και διάφορες φάσεις; Δεν βλέπουν ότι μέχρι προ ολίγων ημερών ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εξόπλιζε μεν τούς αντιπροσώπους του στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ, δηλαδή το καθεστώς της φασιστοκρατουμενης Ουκρανίας, αλλά μέχρι ενός σημείου, ενώ τώρα άνοιξε πλέον τον ασκό του Αιόλου, οδηγώντας σε νέο ανώτερο στάδιο τον τυπικά και μόνο ακήρυχτο πόλεμο που διεξάγει με τους Ρώσους ανταγωνιστές του; Τώρα, το μόνο που θα έσωζε ίσως την κατάσταση δεν είναι βέβαια κάποιο αντιπολεμικό- ειρηνιστικό κίνημα που γενικώς καί αορίστως θα ζητούσε “να μη γίνει πόλεμος”κλπ. Εφόσον ο πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη, λύση θα υπήρχε μόνο αν ξέσπαγε ένα επαναστατικό κίνημα ανατροπής των κυβερνήσεων και των ίδιων των εκμεταλλευτικών κοινωνικών καθεστώτων που προκαλούν τον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο. Αν κατάφερναν δηλαδή να ξεσπάσουν νικηφόρες κοινωνικές επαναστάσεις στο εσωτερικό όλων των εμπλεκομένων στον τρίτο παγκόσμιο χωρών. Ιμπεριαλιστικών και εξαρτημένων- υποτελών, με ιδιαίτερη βαρύτητα στις επαναστάσεις μέσα στις ίδιες τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες. Κι εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος: γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει και δεν διαφαίνεται άμεσα ένα τέτοιο κίνημα, ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει πουθενά και η οργανωμένη πολιτική πρωτοπορία η ικανή να οργανώσει και να καθοδηγήσει μιαν παρόμοια προσπάθεια ανατροπής των ληστών και δολοφόνων, προτού οι δολοφόνοι κάψουν όλο τον πλανήτη!Κι ο χρόνος είναι τόσο πολύ πιεστικός, όσο σε κανέναν άλλον παγκόσμιο πόλεμο, γιατί όλοι οι άλλοι διεξήχθησαν είτε αποκλειστικά είτε στο κυρίως μέρος τους αποκλειστικά με τα συμβατικά όπλα (με εξαίρεση τα δύο σκόπιμα πυρηνικά εγκλήματα των Γιάνκηδων στην Ιαπωνία όταν πλέον είχε κριθεί οριστικά ο Β Παγκόσμιος). Ενώ τώρα οι ήδη αντιμαχόμενοι ιμπεριαλιστές διαθέτουν από ένα τέτοιο πυρηνικό οπλοστάσιο που είναι ικανό να κάψει όλη τη Γη εκατοντάδες και χιλιάδες φορές… Θα προλάβει λοιπόν,άραγε, να ξεκινήσει καν ένα πολλαπλό ντόμινο κοινωνικών και πολιτικών επαναστάσεων μέσα στις χώρες της Δύσης και της τωρινής Ανατολής ενάντια στα ιμπεριαλιστικά – καπιταλιστικά καθεστώτα των εμπρηστών του πολέμου, προτού αυτά τα καθεστώτα πατήσουν το κουμπί του ολέθρου;. Η σημερινή κατάσταση του λαϊκού κινήματος διεθνώς δυστυχώς δεν εγγυάται διόλου κάτι τέτοιο. Και δεν ξέρω αν θα υπάρξει κάποια χρονική δυνατότητα να γίνει κάτι συγκλονιστικό στον κοινωνικό πολιτικό επαναστατικό αγώνα των λαών, προτού οι πύραυλοι των λαογδάρτηδων φονιάδων σπείρουν τον πυρηνικό χειμώνα πάνω στη μεγάλη γαλάζια σφαίρα του ηλιακού αυτού συστήματος. Ο ιμπεριαλισμός με τη σημερινή κατάσταση που δημιούργησε παντού στον πλανήτη και με την απόλυτη παράνοια που διακρίνει όλους ανεξαιρέτως τους οπαδούς του ξεσαλωμένου καπιταλισμού, τα κοράκια που λυμαίνονται όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, δεν μάς αφήνει πολλές δυνατότητες αισιοδοξίας για το μέλλον των λαών. Ακούγεται πολύ απαισιόδοξο, αλλά εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται πραγματικά αδιέξοδη η κατάσταση με τα τωρινά αντικειμενικά δεδομένα. Εύχομαι να διαψευστώ.