Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Ο τύπος που δήλωνε ότι “Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είναι η συμπάθεια” του, όταν ο τότε πολιτικός προϊστάμενος των δυνάμεων καταστολής έδινε εντολές στην ένστολη αλητεία να μακελεύει τον κόσμο, ο δημοσιολόγος που ζητούσε δημόσια να πεθάνει ο Κουφοντίνας, όταν το μέλος της Ε.Ο 17 Νοέμβρη έκανε απεργία πείνας, το ναυάγιο της ταξικής πάλης, ο οποίος δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λεξιλόγιο  που θα το ζήλευε και ο Βορίδης, ο γραφιάς που παρουσιάζει κείμενα τα οποία σου δίνουν την αίσθηση ότι προέρχονται δια χειρός Κασιδιάρη,ακόμα μια φορά στις γνωστές του επιδόσεις. Αλλωστε με όχημα τις προβοκατόρικες αθλιότητες του, εδώ και πολλά χρόνια,  κερδίζει το παντεσπάνι του

Προφανώς, μιλάμε για τον Δημήτρη Δανίκα, έναν πολιτικό γενίτσαρο, ο οποίος αφού για χρόνια σιτίστηκε και έγινε ευρύτερα γνωστός από τις στήλες του οργάνου της Κ.Ε του ΚΚΕ και τα μικρόφωνα του ραδιοφωνικού σταθμού 902 … βρήκε τον δόμο του, καταντώντας ένας λακές του συστήματος για να αποκτήσει τον πλουσιοπάροχο μισθό του.

Σαν γνωστός αγιογράφος του υπουργού μπάτσων και καταστολής, λοιπόν, έγινε το όχημα ώστε ο αξιωματούχος του καθεστώτος Μητσοτάκη αυτοχαρακτηριζόμενος “τυχοδιώκτης” και κοινός χαφιές των Αμερικάνων, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, να δείξει όλο το πραγματικό εξουσιαστικό πρόσωπο της κυβέρνησης χωρίς να κρατάει καν ούτε τα προσχήματα. Εβγαλε πόρισμα ότι τα φερόμενα άτομα που οι ασφαλίτες εμπλέκουν στον εμπρησμό της Μαρφίν είναι ένοχα και μόνο την ποινή που δεν τους απάγγειλε.

Αν και εμφανίζεται κατηγορηματικός για την ενοχή τους κάνει και μια προσπάθεια να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα λέγοντας: “Η έκθεση ανάλυσης, η οποία είναι δημόσια και δεν την επικαλείται κανείς, λέει με ποιον τρόπο ταυτίζονται στοιχεία και δράστες. Με υπογραφή από κάτω. Οποιος είναι γενναίος, όποιος είναι υπεύθυνος και μπορεί να βάζει την υπογραφή του κάτω από τέτοιες δικογραφίες, τότε πραγματικά αξίζει τον κόπο, τον χειροκροτούμε. Αν έχει κάνει λάθος, θα φανεί στο δικαστήριο. Θα το δούμε, όμως, αυτό όταν θα έρθει η ώρα. Το γεγονός ότι ο ανακριτής, ο εισαγγελέας και τα μέχρι τώρα δικαστικά όργανα έχουν πειστεί και έχουν προβεί στις αποφάσεις στις οποίες έχουν προβεί, αυτό δείχνει τον δρόμο στην υπόθεση. Ωστόσο, θα συνεχιστούν οι έρευνες προκειμένου να εξευρεθούν και οι υπόλοιποι της ομάδας που εκείνη την ημέρα πραγματοποίησαν αυτές τις επιθέσεις”.

Η ουσία, φυσικά, δεν είναι ο Δανίκας. Αυτός κάνει τη δουλειά που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια: να λειτουργεί σαν πρόθυμη ντουντούκα της εξουσίας, να χειροκροτεί την καταστολή και να δικάζει ανθρώπους από τις στήλες των εφημερίδων πριν καν ανοίξει η αίθουσα του αστικού δικαστηρίου.

Η ουσία βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ένας εν ενεργεία υπουργός Δημόσιας Τάξης εμφανίζεται σε μια φιλική συνέντευξη και, παρακάμπτοντας κάθε έννοια τεκμηρίου αθωότητας, υιοθετεί πλήρως το κατηγορητήριο της Ασφάλειας, εμφανίζοντας ως σχεδόν δεδομένη την ενοχή κατηγορουμένων που δεν έχουν ακόμη δικαστεί. Πρόκειται για μια ωμή παρέμβαση που αποκαλύπτει πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση τη Δικαιοσύνη: όχι ως ανεξάρτητη εξουσία, αλλά ως μηχανισμό που καλείται να επικυρώσει τις επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας.

Όταν ο υπουργός προδικάζει αποφάσεις, όταν οι δημοσιολογούντες αυλικοί στήνουν τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά λαϊκά δικαστήρια και όταν ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει ως ενόχους ανθρώπους πριν αποφανθούν οι φυσικοί τους δικαστές, -δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τον ρόλο της αστικής “Δικαιοσύνης” – τότε δεν έχουμε απλώς μια επικοινωνιακή υπερβολή. Έχουμε μια ακόμη επίδειξη αυταρχισμού, που θυμίζει ότι για το κράτος και τους μηχανισμούς του η καταστολή δεν σταματά στις συλλήψεις· συνεχίζεται με τη διαπόμπευση, την πολιτική εκμετάλλευση και την κατασκευή εντυπώσεων.

Και αυτό είναι κάτι που αφορά κάθε δημοκρατικό πολίτη, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Γιατί σήμερα καταργείται το τεκμήριο αθωότητας για τον πολιτικό αντίπαλο. Αύριο μπορεί να καταργηθεί για οποιονδήποτε βρεθεί απέναντι στην κρατική εξουσία.

Υ.Γ. Ο κ. Χρυσοχοΐδης ας μην παριστάνει τον αλάνθαστο εγγυητή της νομιμότητας. Η πολιτική του διαδρομή είναι γεμάτη υποθέσεις στις οποίες η Αντιτρομοκρατική κατασκεύαζε «ενόχους» και τα δικαστήρια, αργά ή γρήγορα, κατέρριπταν τα αφηγήματά της. Ο Γιάννης Σερίφης, ο Γιάννης Ξύδας, ο Κώστας Αβραμίδης, ο Αβραάμ Λεσπέρογλου είναι ορισμένα μόνο ονόματα που υπενθυμίζουν πως, όταν οι υπουργοί και οι αστυνομικοί μηχανισμοί αναλαμβάνουν να υποκαταστήσουν τη Δικαιοσύνη, η αλήθεια συνήθως αποκαλύπτεται πολύ αργότερα – αφού όμως έχουν προηγηθεί φυλακίσεις, διαπομπεύσεις και ανθρώπινες ζωές που καταστράφηκαν.