Γράφει ο Συνεργάτης
Υπάρχει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται τόσο συστηματικά, που δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί σύμπτωση.
Στην υπόθεση του Άδωνι Γεωργιάδη, το αφήγημα ήταν απλό: ή δεν υπήρξε δωροδοκία ή δεν υπήρξε επίγνωση. Χωρίς δόλο, χωρίς υπόθεση. Οπότε πεντακάθαρος ο αντιπρόεδρος του κυβερνητικού κόμματος
Σήμερα, στην υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, το ίδιο έργο ανεβαίνει σε πιο «εξελιγμένη» εκδοχή.
Η ίδια η διάταξη —σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας— δέχεται ότι:
- επί πέντε χρόνια δεν υποβλήθηκαν δηλώσεις πόθεν έσχες
- υπήρξαν εισοδήματα που δεν δηλώθηκαν
- υπήρχε υποχρέωση δήλωσης
Και όμως, η υπόθεση τελειώνει πριν καν αρχίσει.
Το κλειδί; «Συγγνωστή νομική πλάνη».
Με απλά λόγια: έγιναν παρανομοίες, αλλά δεν αποδεικνύεται ότι έγιναν με πρόθεση.
Και κάπως έτσι, από τον Γεωργιάδη μέχρι τον Παναγόπουλο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:
👉 δεν υπήρξε δόλος — άρα δεν υπάρχει υπόθεση.
Αυτό είναι το νομικό επιχείρημα.
Αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα που ζει ο υπόλοιπος κόσμος:
- Ο συνταξιούχος που «δεν ήξερε» δεν γλιτώνει.
- Ο μικρομεσαίος που «μπέρδεψε» τη δήλωση πληρώνει.
- Ο πολίτης που «δεν κατάλαβε» βρίσκεται με πρόστιμα και κατασχέσεις.
Για αυτούς δεν υπάρχει «συγγνωστή πλάνη».
Υπάρχει μόνο ευθύνη.
Κι έτσι φτάνουμε στο πραγματικό ερώτημα:
👉 Πώς γίνεται η άγνοια να μην συγχωρείται ποτέ για τους πολλούς, αλλά να γίνεται καθοριστικός λόγος απαλλαγής για τους ισχυρούς;
👉 Πώς γίνεται το ίδιο νομικό εργαλείο να οδηγεί πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα — όχι για όλους, αλλά για συγκεκριμένους;
Γιατί όταν η «πλάνη» εμφανίζεται επιλεκτικά, όταν η «έλλειψη δόλου» γίνεται μόνιμο καταφύγιο, όταν οι υποθέσεις κλείνουν πριν ελεγχθούν σε βάθος, τότε αυτό που μένει δεν είναι η νομική λεπτομέρεια. Είναι η αίσθηση ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ας το θυμηθούμε μια λαϊκή ρήση: Η “δικαιοσύνη” τους είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους.
0 Comments