Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ξεγυμνώνεται τόσο ωμά, που δεν χρειάζεται καν ανάλυση — μόνο καταγραφή.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν μπήκε καν στον κόπο να υπερασπιστεί πολιτικά τις θέσεις του. Δεν επιχείρησε να αντικρούσει επιχειρήματα. Δεν μίλησε για θεσμούς, διαφάνεια ή ευθύνη. Αντίθετα, επέλεξε το πιο γνώριμο μονοπάτι της εξουσίας που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία: τον εκβιασμό.
«Αν μιλήσετε, θα σας εκθέσω».
Αυτή δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση. Είναι ομολογία. Είναι η πιο καθαρή επιβεβαίωση ότι το σύστημα των «ρουσφετιών» όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι κοινό μυστικό — τόσο κοινό που χρησιμοποιείται πλέον ως όπλο.
Και κάπου εδώ καταρρέει το αφήγημα της «αριστείας». Γιατί η αριστεία δεν απειλεί. Δεν κρατά φακέλους. Δεν λειτουργεί με όρους μαφίας. Η αριστεία λογοδοτεί.
Όταν ένας κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας δηλώνει δημόσια ότι διαθέτει «υλικό» για βουλευτές όλων των κομμάτων και το χρησιμοποιεί ως μέσο εκφοβισμού, το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό.
Και τότε το ερώτημα δεν είναι ποιος θα μιλήσει.
Το ερώτημα είναι: ποιος θα σιωπήσει από φόβο;
Γιατί εκεί ακριβώς ξεκινά η δημοκρατική εκτροπή — όχι όταν κάποιος φωνάζει, αλλά όταν όλοι οι υπόλοιποι σωπαίνουν.
1 Comment