Ο Κουβανικός λαός διεκδικεί το δικαίωμα του να αποφασίζει για τον εαυτό του και να μην υποτάσσεται στις εντολές των Αμερικανών

Του Λεωνίδα Βατικιώτη – Documento

Θα αντέχει η Κούβα; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί κάθε άνθρωπο ο οποίος σέβεται και θεωρεί αναφαίρετο το δικαίωμα ενός κράτους κι ενός λαού να αποφασίζει για τον εαυτό του και να μην υποτάσσεται στις εντολές των Αμερικανών.

Τα στοιχεία που παρουσίασε ο ύπατος εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Φόλκερ Τουρκ στις 9 Ιουνίου αποτέλεσαν γροθιά στο στομάχι. Μετά την επιβολή του αμερικανικού εμπάργκο στις εισαγωγές καυσίμων, τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας διπλασιάστηκαν φτάνοντας το 9,9 ανά χίλιες γεννήσεις. Το ποσοστό επιβίωσης στα περιστατικά παιδικού καρκίνου μειώθηκε από 85% σε 65%.

Ανάλογη επιδείνωση εμφανίζει σχεδόν κάθε δείκτης δημόσιας υγείας στην Κούβα, όπως τους εμφανίζουν δημόσια οι υπουργοί της επαναστατικής κυβέρνησης. Μέχρι τις 9 Ιουνίου, σύμφωνα με την υφυπουργό Δημόσιας Υγείας, 95.555 ασθενείς ανέμεναν χειρουργική επέμβαση. Εξ αυτών 5.152 ανέμεναν επέμβαση για καρκίνο. Οι 2.888 Κουβανοί που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση αναγκάζονται να επαναχρησιμοποιούν συσκευές και εξοπλισμό εξαιτίας ελλείψεων, ενώ όσοι ζουν μακριά από τα κέντρα αιμοκάθαρσης πλέον νοσηλεύονται για να αποφεύγουν τις μετακινήσεις, αυξάνοντας υπέρμετρα το συνολικό κόστος νοσηλείας. Η διατήρηση της εγχώριας παραγωγής εμβολίων συναντά εμπόδια λόγω αδυναμίας εύρεσης πρώτων υλών, θέτοντας σε κίνδυνο ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της επανάστασης: την εξάλειψη πολλών μεταδοτικών ασθενειών που οδηγούν στον θάνατο χιλιάδες φτωχούς στην Καραϊβική και σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Στις δοκιμασίες που ταλανίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας της Κούβας, εντελώς ενδεικτικά, ας προσθέσουμε: τη δυσκολία στην παραγωγή βασικών τεστ ανίχνευσης καρκίνου, τους ανελκυστήρες που έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας ακόμη και σε νοσοκομεία που εξυπηρετούν χρόνια πάσχοντες και άτομα με ειδικές ανάγκες και τέλος τον υποσιτισμό που υπομένουν έγκυες γυναίκες, γυναίκες που μόλις γέννησαν και τρόφιμοι γηροκομείων εξαιτίας της έλλειψης τροφίμων. Υπό το βάρος των συσσωρευμένων ελλείψεων το σύστημα υγείας επανασχεδιάζεται, υπό μια βιαστική προϋπόθεση, συμπληρώνει η υπουργός Δημόσιας Υγείας: «Να μην κλείσει καμία μονάδα, κανένα νοσοκομείο ή εξωτερική κλινική!»

Αξίζει όμως να κάνουμε ορισμένες συγκρίσεις.

Ας συγκρίνουμε τους φτωχούς Αμερικανούς που έφταναν μαζικά στην Κούβα μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό του Μάικλ Μουρ, όταν γύριζε το «Sicko», ο οποίος τους απαθανάτιζε να λαμβάνουν δωρεάν θεραπείες που στην πατρίδα τους διατίθεντο μόνο αντί αδράς αμοιβής.

Ας συγκρίνουμε επίσης τη διπλανή Αϊτή που βρισκόταν από το 2010 σχεδόν σε μια μόνιμη επιδημία χολέρας. Την περίοδο 2010-16 πέθαναν 10.000 Αϊτινοί από χολέρα, στην επόμενη έξαρση τον Οκτώβριο του 2022 πέθαναν 1.100 και το 2025, στην πιο πρόσφατη έξαρση, οι καταγεγραμμένοι νεκροί ανέρχονταν σε πάνω από 70.

Στην Κούβα ωστόσο το Κομμουνιστικό Κόμμα αρνείται να αξιοποιήσει μια ευκαιρία που δίνει το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ: τη δυνατότητα απεριόριστων εισαγωγών καυσίμων στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή σε πλούσιους και εταιρείες. Αντίθετα, η κυβέρνηση του Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ έχει ιεραρχήσει το λιγοστό και σταθερά ανεπαρκές ηλεκτρικό ρεύμα ώστε να τροφοδοτεί κατά προτεραιότητα τη βιομηχανία τροφίμων, την υγεία, την εκπαίδευση κ.λπ. Όλες αυτές οι κοινωνικές κατακτήσεις και οι ταξικές επιλογές που συνεχίζονται αδιάταρακτες ενοχλούν τον Τραμπ και την παρέα των ζάπλουτων που κυβερνούν τις ΗΠΑ.

Οι ίδιες κατακτήσεις και επιλογές είναι που κάνουν τους Κουβανούς να στηρίζουν την κυβέρνησή τους και να μας κάνουν να ελπίζουμε ότι τελικά η Κούβα θα αντέξει!