Αν η πρόταση του Νικήτα Κακλαμάνη για διπλασιασμό —από 75 σε 150 ευρώ— της αποζημίωσης των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις Επιτροπές της Βουλής δεν αποτελεί πρόκληση για μια κοινωνία που φτωχοποιείται, τότε τι αποτελεί;
Την ώρα που εργαζόμενοι και συνταξιούχοι μετρούν το ευρώ για να βγει ο μήνας, στο Κοινοβούλιο ανοίγει συζήτηση για αυξήσεις στις αποζημιώσεις των βουλευτών.
Και μιλάμε για τον Νικήτα Κακλαμάνη, έναν πολιτικό με μακρά διαδρομή σε δήμο, κυβέρνηση και Βουλή, που έχει δεχτεί σφοδρή κριτική για τις πολιτικές του επιλογές στον χώρο της Υγείας και όχι μόνο. Ο κ. αυτός που σαν δήμαρχος Αθήνας έγινε γνωστός σαν πράκτορας του REAL ESTATE και σαν υπουργός Υγείας έκανε προσπάθεια του να απαξιώσει τις δομές δημόσιας υγείας και να υπερασπιστεί τους εμπόρους κλινικάρχες, και όλο το κύκλωμα που κινείται γύρο απ’ αυτούς, δεν συγκέντρωσε μόνο τα πυρά της αντιπολίτευσης.
Εγραψε γι’ αυτόν ο ομοϊδεάτης του Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή όταν είχε ρθει σε αντιπαράθεση μαζί του: “Ο σύντροφος κ. Ν. Κακλαμάνης καλό είναι να θυμάται την αποκάλυψη ότι «τέσσερις φαρμακευτικές εταιρείες πλήρωσαν μέρος των εξόδων μιας προεκλογικής του εκδήλωσης που έγινε στις 17 Φεβρουαρίου του 2004 και λίγες μέρες μετά ο κ. Κακλαμάνης έγινε υπουργός Υγείας της κυβέρνησης της Ν.Δ.» («Ελευθεροτυπία» 7.10.2006). Κατά τη θητεία αυτής της κυβέρνησης υπερδιπλασιάστηκε η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη από 2,1 δισ. το 2003 σε 5,09 δισ. το 2009”.
0 Comments