της Ελ. Χ.
Πάντα με γοήτευαν τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών. Των παλιών ισογείων ή των προσφυγικών, αυτών που χτίστηκαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60 στις φτωχογειτονιές, εδώ στα δυτικά. Με γοήτευαν για έναν απλό λόγο. Μπορούσες να δεις ένα κομμάτι σαν φωτογραφικό καρέ περνώντας απέξω.
Έτσι, απόψε το απογευματάκι και ενώ άρχιζε να ψιχαλίζει μικρές ανεπαίσθητες σταγόνες, βρέθηκα να γυροφέρνω στα στενάκια μεταξύ Μπαρουτάδικου και Λιούμη.
Δεν θα τη χαρακτήριζα όμορφη την περιοχή ούτε καν γραφική. Πολυκατοικίες -κουτιά της λαμπρής δεκαετίας της ανοικοδόμησης, κονσερβοκούτια φτιαγμένα να ζήσει ο λαουτζίκος που κατέφθανε απ΄το χωριό αλλά και ο μετέπειτα μαζάνθρωπος απόγονός του. Η διαφορά όμως είναι ότι τα παράθυρα ήταν στα περισσότερα σπίτια ανοιχτά, με τις κουρτίνες τραβηγμένες στο πλάι να μπαίνει το λίγο φως αλλά και η δροσιά της ψιχάλας. Χαζεύοντας το τετράγωνο κομμάτι της ζωής του κάθε σπιτιού, φτιάχνω πιθανές ιστορίες στο μυαλό μου, προσπαθώντας να μαντέψω τον χαρακτήρα και τις συνήθειες αυτών που ζουν μέσα.
Ένα κομμάτι από παλιά σερβάντα όπου πάνω της ήταν τοποθετημένες με διάταξη ύψους διάφορες εικόνες αγίων, ενώ τα σεμεδάκια εξείχαν κατάλευκα και τριγωνικά με τη λεπτοδουλεμένη δαντέλα τους. Πιο κάτω μουσική δυνατή, τραγούδι ελληνικό του συρμού, δυο στροφές όλο κι όλο, και στο καρέ του παραθυριού κρεβάτι ημίδιπλο, σκέτο σεντόνι-μαξιλάρι, μια στοίβα ρούχα ριγμένα όπως όπως στο κάτω άκρο του και το γραφιάκι συναρμολογημένο από τον ιδιοκτήτη του.
Ακριβώς απέναντι, μυρωδιά τσιγαρισμένου σκόρδου, κύμινο και μια άλλη μυρωδιά άγνωστη, απροσδιόριστη δηλώνουν την ανατολίτικη καταγωγή του μελαχρινού άντρα με το γυαλιστερό μαύρο μαλλί.
Το ψιλόβροχο σταμάτησε -αυτό ήταν μόνο;- και γω έφτασα στην Ιερά Οδό με τα δυνατά φώτα και τα εμπορικά καταστήματα να μην έχουν να μου θυμίσουν τίποτα από την αλλοτινή αίγλη αυτού του δρόμου.
Ταχαίνω το βήμα μου, δεν είναι για βόλτα πια εδώ. Θα πλάσω ιστορίες με το μυαλό μου άλλη μέρα. Η βόλτα τελείωσε.
0 Comments