H φωτογραφία (από τον ιστότοπο enet) είναι από την χθεσινή (5/10/2011) αστυνομική επίθεση, στην πλατεία Συντάγματος Η κοπέλα που καταρρέει, ενώ το πρόσωπο της αρχίζει να ματώνει, πριν δεχτεί το τελικό χτύπημα, ονομάζεται Τατιάνα Μπόλαρη και είναι γνωστή, ανεξάρτητη φωτογράφος του πολιτικού ρεπορτάζ στην Αθήνα (την ανανωρίζουν μέχρι και τα μάρμαρα της πλατείας).

Φέρει στο σώμα της δύο επαγγελματικές μηχανές, μεγέθους αξιόλογα δηλωτικού της ιδιότητάς της (ακόμη και για έναν ανύποπτο). Ο πάνοπλος ματατζής βαδίζει καταπάνω της αγέρωχος, βιώνοντας με ψυχρή ακρίβεια την πράξη του: χτυπά μια μαυροντυμένη δημιουργό εικόνων, στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στους συναδέλφους της και μπροστά στους ομόσταυλους του

α) Μια φωτογραφία εμπεριέχει εφ` εαυτής πολλές σημάνσεις και νοήματα. ωστόσο αν κάτι αξίζει να σημειώσω (πέρα από την απεριόριστη συμπάθειά μου στο πρόσωπο της κοπέλας και τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου για τη δουλειά της) με αφορμή αυτό το στιγμιότυπο, δεν είναι η χορογραφία της αστυνομικής βίας, δεν είναι η σκηνοθεσία της καταστολής κάποιας απίθανης αντίστασης κατά της αρχής, δεν είναι η κωμική παράβαση μιας Ε*Ε που θα ακολουθήσει (κατά τη συνήθη παραγγελία κάθε υπουργού– προστάτη της τάξης, που καλλιεργεί το διαχρονικό image του, όπως ο εν ενεργεία, που έλιωσε σόλες κουβαλώντας με επαγγελματική ευσυνειδησία την «ματωβαμμένη σημαία» του Νοέμβρη), δεν είναι τελικά ο τυχαίος αυθορμητισμός ή κάποιος υπερβάλλων ζήλος ενός «κακά εκπαιδευμένου», ένοπλου δημόσιου λειτουργού. Είναι η συνειδητή επιλογή της περίστασης : μια γυναίκα, στην πλατεία των αγανακτισμένων, μέρα μεσημέρι, on camera.

β) Με άλλα λόγια είναι μια σύντομη, σαφής και εκκωφαντική δήλωση πως κανείς / καμιά,απεκδυόμενη/ ος την προβιά της ντιβανοποιημένης αγέλης, πουθενά και ποτέ δεν είναι απρόσβλητος. Εδώ (εκεί και παντού) κυριαρχούν ένστολοι πρωθιερείς, που επιτελούν τη προσχεδιασμένη παράστασή τους, δέρνοντας ατιμώρητα. Μετέρχονται της χωρικής ασυλίας των πράξεων τους, επιδεικνύουν το τελετουργικά αυταπόδεικτο γεγονός της νομής του δημόσιου χώρου και προσβλέπουν (με την αναμενόμενη αναπαραγωγή τέτοιων εικόνων) στην εμπέδωση μιας νέας μυθολογίας αναφορικά με την ιδιοποίηση του δημόσιου χαρακτήρα του δεν έχεις πλέον δικαίωμα να κυκλοφορείς, ει μη μόνο να μετατοπίζεσαι.

Αν δηλαδή σε αυτό το δημόσιο θέατρο, όπου σχεδόν επί 170 χρόνια αποτελεί το συμβολικό και πραγματικό πεδίο αναζήτησης, διεκδίκησης και εξάσκησης των πολιτικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού διαδραματίζονται τέτοιες σκηνές, τότε μπορούμε να υποθέσουμε τι θα συμβαίνεικάπου παράμερα, στο ημίφως, σε ανώνυμους πολίτες, χωρίς μάρτυρες.

Τελικά μη λαθέψουμε πως τα περί «ανοικτών και δημόσιων χώρων» (που τσαμπουνάνε οι κυβερνητικοί μεταρρυθμιστές στα πανεπιστήμια) αφορούν κάποια ιερή και απαρέγκλιτη λειτουργία. Χώρους συμβολικής και πραγματικής εξάσκησης της κρατικής κυριαρχίας περιγράφουν

(. . .άντε και καμιά αρπαχτή των δημάρχων νοικιάζοντας τραπεζο–καθίσματα κοψοχρονιά, λόγω  κρίσης).