Συνέντευξη έδωσε στην δημοσιογράφο Ζωή Λιάκα, η οποία δημοσιεύεται σήμερα στα “Νέα”, ο αγαπημένος μας Χαϊνης, Δημήτρης Αποστολάκης.

Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματά της:

Η μουσική και η τέχνη είναι μια διαλεκτική συνθήκη. Ως εκ τούτου θα ήταν ηλίθιο να πει κανείς ότι η μουσική παράγεται από τους μουσικούς. Τουναντίον η μουσική είναι η διάδραση του δημιουργού με τον ακροατή. Η καλλιτεχνική συνθήκη αφορά όλο το ευρύ φάσμα της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Η μουσική έχει γίνει καταναλωτικό προϊόν.
Καταναλώνονται εκδηλώσεις, γεγονότα. Υπόκεινται στη νομοτέλεια της αγοράς αφού έχουμε τη βιομηχανία του θεάματος. Οπότε όχι μόνο είναι επιβεβλημένο το είδος μουσικής που θα ακούσει ο φοβισμένος υπάκουος καταναλωτής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία είναι, μαζί με τη διασκέδαση, οι δύο μεγάλοι πραίτορες της εξουσίας. Οχι μόνο επιβάλλεται η αισθητική, αλλά οι άνθρωποι γαλουχούνται ώστε να γίνονται «νεροχύτες»…

Το πρώτο μου βιβλίο, μου το έδωσε ένας φορτηγατζής και ήταν «Οι άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ. Τότε έθεσα ένα δίλημμα στον εαυτό μου: «ή τα βιβλία έχουν δίκιο ή η κοινωνία». Τότε αποφάσισα ότι τα βιβλία έχουν δίκιο και είπα «κομμένη με την κοινωνία»…

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εμπνέεις τον κάθε περαστικό στη μικροστιγμή. Δηλαδή να του δώσεις μια νότα προβλεψιμότητας. Να μπλεχτούν οι κλωστές της καρδιάς μας. Αυτή είναι η ζωή μου, περιπλανώμενος πολεμιστής. Δεν μπορώ να ζήσω μέσα στην κοινωνία. Ζω όμως σε κοινότητες. Οι Χαΐνηδες για παράδειγμα είναι κοινότητα για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Επίσης κοινότητα είμαστε και με τα παιδιά που ασκούμαστε μαζί στο Tai Chi στον λόφο του Φιλοπάππου. Μια κοινότητα αλληλεγγύης. Μπορεί να μη ζω στην κοινωνία αλλά ενίοτε ζω με ιερές κοινότητες – διευρυμένες παρέες – που για μένα είναι η μεγαλύτερη πολιτική πράξη. Η κοινωνία έχει παραγωγή, η κοινότητα δημιουργία. Η κοινωνία έχει ομοιομορφία, η κοινότητα έχει διαφορετικότητα. Η κοινωνία έχει μαζικότητα, η κοινότητα έχει διακρισιμότητα…

Η «ειδικότητά» μου είναι να «σκοτώνω» εμένα. Αν δεν σκοτώσεις τον εαυτό σου θα γεράσεις αμέσως. Στο σύμπαν δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο σταθερό. Ολα αλλάζουν. Η ασφάλεια είναι ο θάνατος του υποκειμένου. Ακόμη και η τέχνη είναι πράξη καταστροφής και όχι δημιουργίας. Καταστρέφεις τον παλιό κόσμο για να γεννηθεί ο καινούργιος. Αρα το να σκοτώνεις είναι το πιο απαραίτητο απ’ όλα…

Θα πω μια μαντινάδα που μου είχε πει η μάνα μου: «Αν είναι η μέρα όμορφη / την κάνει το σκοτίδι/ και αν έχει αξία η ζωή / ο θάνατος τη δίνει».

Από παιδί, τότε που άρχιζα να παίζω λύρα, αισθανόμουν ότι δημιουργώ το μονοπάτι που θέλω να βαδίσω. Σπάνια υπηρέτησα τις δομές του συστήματος και ποτέ δεν μπήκα μέσα – ακόμη και αν πέρασα απ’ αυτές. Ο,τι έκανα πάντα το έκανα με τον δικό μου τρόπο. Για παράδειγμα, στο πανεπιστήμιο οι καθηγητές μού είχαν δώσει γραφείο από το δεύτερο έτος. Δεν παρακολουθούσα μαθήματα, διάβαζα μόνος μου και κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου νωρίτερα – και το πτυχίο και το master. Την ελευθερία μου την κέρδιζα. Η φύση σού δίνει ό,τι θες, αρκεί να το θες πολύ.

Θεωρώ την ευτυχία σπορ των ηλιθίων. Για μένα σημαντικό είναι η αρμονία. Μου δημιουργήθηκε αρκετές φορές η επιθυμία να παρατήσω τα πάντα. Εχω κάψει πολλές φορές το καλύβι μου. Εχω κάνει άπειρες εργασίες: σε φαρμακείο, λυράρης σε πανηγύρια, τον συγγραφέα κάνω, τον ηθοποιό, τον στιχουργό, τον μουσικό.

Ο σκοπός μου είναι να συνδέομαι με το απρόβλεπτο που μου φέρνει η ζωή. Πάντα περνούσα δύσκολα και μαγικά. Δεν είχα ευκολίες στη ζωή μου αλλά και δεν απομαγευτηκα. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Πάντα φτάνω στο χείλος του γκρεμού και πάντα έρχεται ένας από μηχανής θεός και με σώζει. Με σώζει και το τερατώδες ένστικτό μου. Εν μέσω καραντίνας που έχασα πολλούς φίλους – ένας από αυτούς ήταν και ο Περικλής Κοροβέσης – και που όλα ήταν δύσκολα έφτιαξα την ομάδα των πολεμιστών με τους οποίους εξασκούμαστε στο Tai Chi.

Παλαιότερα μάθαινα από τα βιβλία, με το μυαλό, με τη μουσική, από την καρδιά. Τώρα μαθαίνω από τη μάνα γη. To Tai Chi με έσωσε, μου έδωσε πατρίδα. Για μένα πατρίδα δεν είναι ο χώρος, αλλά ο χωροχρόνος.

Δείτε και μια περασμένη ανάρτηση του μπλοκ μας: Μια βραδιά με τους “Χαϊνηδες” (Βίντεο)