Σαν σήμερα, πριν από 41 χρόνια, η λεγόμενη «Πόλη της Αδελφικής Αγάπης» αποκάλυπτε το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της αμερικανικής εξουσίας. Στη Φιλαδέλφεια, οι αρχές αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν μια ριζοσπαστική οργάνωση Αφροαμερικανών όχι με διάλογο, αλλά με στρατιωτικού τύπου εξόντωση.

Στις 13 Μάη 1985, υπό τις εντολές του δημάρχου Wilson Goode, η αστυνομία έριξε βόμβα από ελικόπτερο πάνω σε κατοικία της οργάνωσης MOVE στην Osage Avenue. Δεν επρόκειτο για «αστοχία», ούτε για «τραγικό λάθος». Ήταν μια προμελετημένη κρατική επιχείρηση τρόμου. Ένα οργανωμένο έγκλημα του αμερικανικού κράτους απέναντι σε όσους αμφισβητούσαν έμπρακτα τον ρατσισμό, την αστυνομική κατοχή και την καπιταλιστική «κανονικότητα».

Η MOVE, που ιδρύθηκε το 1972 από τον John Africa, δεν ήταν μια συνηθισμένη πολιτική συλλογικότητα. Ήταν ένα ριζοσπαστικό μαύρο κίνημα που συνέδεε τον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό με την απόρριψη της καταστροφικής λογικής του καπιταλισμού και της «ανάπτυξης» που συνθλίβει άνθρωπο και φύση. Τα μέλη της ζούσαν κοινοβιακά, αρνούνταν την υποταγή στο κράτος και στις εταιρείες, κατήγγειλαν την αστυνομική βία και υπερασπίζονταν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.

Για το σύστημα, αυτό αρκούσε ώστε να χαρακτηριστούν «εχθρός».

Από το ξύλο και τις φυλακές, στις βόμβες

Η σύγκρουση της MOVE με το κράτος είχε ξεκινήσει χρόνια πριν. Το 1978, στην περιοχή Powelton Village, η αστυνομία εξαπέλυσε επιχείρηση εναντίον της οργάνωσης. Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε υπό συνθήκες που μέχρι σήμερα αμφισβητούνται, ενώ εννέα μέλη της MOVE καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές φυλάκισης.

Οι εικόνες του άγριου ξυλοδαρμού του Delbert Africa από αστυνομικούς, ενώ ήταν άοπλος και ακινητοποιημένος, έκαναν τότε τον γύρο του κόσμου. Ήταν η πιο καθαρή απόδειξη πως η αμερικανική «δημοκρατία» δεν διστάζει να συντρίψει με ωμή βία όσους σηκώνουν κεφάλι.

Το 1985, η MOVE είχε εγκατασταθεί στο 6221 Osage Avenue, σε εργατική μαύρη συνοικία της Φιλαδέλφειας. Τα ΜΜΕ και οι αρχές φρόντισαν να διογκώσουν κάθε καταγγελία περί «θορύβου» ή «ανθυγιεινών συνθηκών», προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ακόμα κατασταλτική επιχείρηση.

Μόνο που αυτή τη φορά το κράτος αποφάσισε να λειτουργήσει σαν στρατός κατοχής.

Χιλιάδες σφαίρες, δακρυγόνα, πολιορκία και, τελικά, βομβαρδισμός. Ένα αστυνομικό ελικόπτερο πέταξε πάνω από το σπίτι της MOVE και ο αστυνομικός Frank Powell έριξε εκρηκτικά Tovex και C-4 — υλικά που είχαν δοθεί από το FBI. Η έκρηξη προκάλεσε πυρκαγιά.

Και τότε συνέβη το πιο ανατριχιαστικό: οι αρχές άφησαν συνειδητά τη φωτιά να εξαπλωθεί.

Για ώρες, δεν επιχείρησαν να τη σβήσουν. Ήθελαν, όπως παραδέχτηκαν αργότερα, να «καταστραφεί το οχυρό». Η φωτιά κατέκαψε δύο ολόκληρα τετράγωνα. Εξήντα ένα σπίτια έγιναν στάχτη. Περισσότεροι από 250 άνθρωποι έμειναν άστεγοι.

Ο απολογισμός ήταν φρικτός: 11 νεκροί. Έξι ενήλικες και πέντε παιδιά. Όλοι μέλη της MOVE, όλοι με το επίθετο Africa. Ανάμεσά τους και ο ίδιος ο John Africa.

Μόνο δύο άνθρωποι επέζησαν: η Ramona Africa και ο 13χρονος τότε Birdie Africa.

Η λογική του κράτους: Να εξαφανιστεί όποιος αντιστέκεται

Αργότερα, η επίσημη επιτροπή έρευνας χαρακτήρισε τις ενέργειες των αρχών «απερίσκεπτες και απαράδεκτες». Κανείς όμως δεν τιμωρήθηκε ουσιαστικά. Κανένας δεν πλήρωσε για τους νεκρούς. Κανένας δεν φυλακίστηκε για τον βομβαρδισμό κατοικημένης γειτονιάς.

Ο Wilson Goode, ο πρώτος Αφροαμερικανός δήμαρχος της πόλης, απέδειξε πως το χρώμα ενός πολιτικού δεν αλλάζει τον χαρακτήρα του κράτους που υπηρετεί. Επέλεξε να σταθεί στο πλευρό του κατασταλτικού μηχανισμού και όχι της ίδιας της κοινότητας από την οποία προερχόταν.

Γιατί το πραγματικό «έγκλημα» της MOVE δεν ήταν οι ιδιορρυθμίες ή οι υπερβολές της. Ήταν ότι αμφισβητούσε συνολικά το σύστημα. Τον ρατσισμό, την αστυνομική τρομοκρατία, την εκμετάλλευση, την καταστροφή της φύσης, την ίδια τη λογική της εξουσίας.

Και το καπιταλιστικό κράτος έχει έναν διαχρονικό κανόνα:
Όποιος αμφισβητεί την τάξη του, πρέπει να συντριβεί. Με φυλακές, με σφαίρες, με φωτιά ή με βόμβες.

Η μνήμη δεν καίγεται

Σαράντα ένα χρόνια μετά, η σφαγή της MOVE παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Μια ιστορία που το κατεστημένο προτιμά να ξεχνά, γιατί αποκαλύπτει πως πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» κρύβεται ένας κρατικός μηχανισμός ικανός να βομβαρδίσει τους ίδιους του τους πολίτες.

Και τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα:

Πώς γίνεται μια «δημοκρατία» να ρίχνει βόμβες σε κατοικημένη γειτονιά;
Πώς γίνεται να καίγονται ζωντανά πέντε παιδιά και να μη λογοδοτεί κανείς;
Πώς γίνεται η ίδια χώρα που σήμερα επικαλείται το «Black Lives Matter» να συνεχίζει να θάβει μια τόσο άβολη αλήθεια;

Η MOVE μπορεί να χτυπήθηκε ανελέητα. Το σπίτι της μπορεί να έγινε στάχτη. Όμως η μνήμη εκείνης της μέρας παραμένει ζωντανή.

Γιατί η αντίσταση δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα.
Το σύστημα μπορεί να ρίχνει βόμβες, αλλά δεν μπορεί να κάψει την οργή και τη μνήμη των καταπιεσμένων.