Δύο μέρες μετά τη δημοσίευση του συγκλονιστικού άρθρου του Nicholas Kristof στους The New York Times με τίτλο «The Silence That Meets the Rape of the Palestinians», η λεγόμενη «πολιτισμένη Δύση» εξακολουθεί να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα όταν ο θύτης είναι σύμμαχός της: να σωπαίνει.

Ο Kristof — κάθε άλλο παρά «ριζοσπάστης» ή «αντισιωνιστής» — καταγράφει μέσα από μαρτυρίες Παλαιστινίων ανδρών, γυναικών και παιδιών ένα φρικιαστικό μοτίβο συστηματικής σεξουαλικής βίας από Ισραηλινούς δεσμοφύλακες, στρατιώτες, εποίκους και ανακριτές της Shin Bet.

Δεν μιλάμε για «παραστρατήματα» ή «μεμονωμένα περιστατικά». Μιλάμε για οργανωμένη πρακτική ταπείνωσης και τρομοκράτησης ενός ολόκληρου λαού. Μια έκθεση του ΟΗΕ κάνει λόγο για «standard operating procedures» — για διαδικασίες που έχουν γίνει καθημερινή ρουτίνα μέσα στο καθεστώς κατοχής. Παράλληλα, το Euro-Med Human Rights Monitor περιγράφει «συστηματική σεξουαλική βία» ως τμήμα μιας ευρύτερης κρατικής πολιτικής καταστολής.

Οι μαρτυρίες προκαλούν αποτροπιασμό: βιασμοί με αντικείμενα, επίθεση σκύλων σε κρατούμενους, ξυλοδαρμοί στα γεννητικά όργανα, εξευτελισμοί μπροστά σε κάμερες, βασανιστήρια που στόχο έχουν όχι μόνο τη σωματική εξόντωση αλλά και τη διάλυση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και όμως, η διεθνής «ευαισθησία» εξαφανίζεται μυστηριωδώς όταν ο δράστης είναι το κράτος του Iσραήλ.

Η υποκρισία της Δύσης δεν κρύβεται πια

Μετά την 7η Οκτώβρη 2023, οι κυβερνήσεις της Δύσης, τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι διεθνείς οργανισμοί μιλούσαν ασταμάτητα για τη σεξουαλική βία ως «όπλο πολέμου». Από τον Joe Biden μέχρι τον Donald Trump και τον Benjamin Netanyahu, όλοι καταδίκαζαν — σωστά — κάθε τέτοιο έγκλημα.

Όταν όμως οι καταγγελίες στρέφονται εναντίον του Ισραήλ, η οργή μετατρέπεται σε αμηχανία, η ευαισθησία σε σιωπή και η «υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» σε πολιτικό υπολογισμό. Ξαφνικά εμφανίζονται οι γνωστές δικαιολογίες: «δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις», «πρόκειται για προπαγάνδα», «είναι υπερβολές», «είναι blood libel».

Το MeToo σταματά στα σύνορα της Παλαιστίνης.

Ο ίδιος ο Kristof σημειώνει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις πως η ισραηλινή ηγεσία «διέταξε» επισήμως τους βιασμούς. Αλλά αυτό είναι το πιο βολικό άλλοθι κάθε κρατικής θηριωδίας. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι εντολές από πάνω. Είναι το ίδιο το σύστημα που έχει οικοδομηθεί: κατοχή, checkpoints, στρατόπεδα κράτησης, φυλακές, συλλογική τιμωρία και πλήρης αποανθρωποποίηση του Παλαιστίνιου.

Όταν ένας στρατός και οι μηχανισμοί ασφαλείας του αποκτούν απόλυτη εξουσία πάνω σε έναν πληθυσμό που παρουσιάζεται ως «υπάνθρωπος», τότε η βία δεν είναι εξαίρεση. Είναι αναπόφευκτη κατάληξη.

Η αποικιοκρατία γεννάει κτηνωδία

Από τη Nakba μέχρι τη σημερινή σφαγή στη Γάζα, η βία απέναντι στους Παλαιστίνιους δεν ήταν ποτέ «παρέκκλιση». Ήταν πάντα εργαλείο επιβολής. Βομβαρδισμοί νοσοκομείων, πείνα ως όπλο, βασανιστήρια, μαζικές φυλακίσεις, εξευτελισμοί, δολοφονίες παιδιών — όλα υπηρετούν τον ίδιο στρατηγικό στόχο: την υποταγή ή την εκδίωξη ενός λαού που αρνείται να εξαφανιστεί.

Και η Δύση που χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και πολιτικά καλύπτει το ισραηλινό κράτος αποκαλύπτει καθημερινά τη δική της συνενοχή. Οι United States, η European Union, η Germany και οι υπόλοιποι σύμμαχοι του Τελ Αβίβ μιλούν για «ανθρώπινα δικαιώματα» μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Όταν ο θύτης είναι σύμμαχος, η σιωπή βαφτίζεται «διπλωματία».
Στην πραγματικότητα είναι συνενοχή.

Η σιωπή σκοτώνει δύο φορές

Οι Παλαιστίνιοι που μίλησαν στον Kristof γνώριζαν τι ρίσκο έπαιρναν. Σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία, το τραύμα και το κοινωνικό στίγμα του βιασμού είναι τεράστια. Κι όμως επέλεξαν να σπάσουν τη σιωπή. Γιατί ήξεραν ότι η σιωπή προστατεύει μόνο τους θύτες.

Δεν υπάρχει «ίσες αποστάσεις» σε αυτή την υπόθεση. Δεν υπάρχουν «δύο άκρα». Από τη μια υπάρχει ένα κατοχικό κράτος με πυρηνικά όπλα, με την πιο σύγχρονη πολεμική μηχανή της περιοχής και απεριόριστη αμερικανική στήριξη. Από την άλλη υπάρχει ένας λαός που εδώ και δεκαετίες αγωνίζεται να επιβιώσει.

Το άρθρο του Nicholas Kristof είναι μια μικρή αλλά σημαντική ρωγμή στο τείχος της δυτικής προπαγάνδας. Δεν αρκεί όμως. Χρειάζεται διεθνής καταδίκη, πολιτική πίεση, μποϊκοτάζ και αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.

Γιατί απέναντι στη βαρβαρότητα, η ουδετερότητα δεν είναι επιλογή.

Η σιωπή είναι συνενοχή.
Η αντίσταση είναι καθήκον.