Του Γ. Γ.

Οχι ότι έμαθα κάτι εντυπωσιακό από το δημοσίευμα της ιστοσελίδας του Ομίλου ΜΜΕ του Γ. Φιλιππάκη newsbreak, το οποίο μας γνωστοποίησε ότι ο πρώην υπουργός Μπάτσων και Καταστολής, Τάκης Θεοδωρικάκος, ίσως το πιο ξεφτιλισμένο σκουπίδι – γενίτσαρος που έχει περάσει τα τελευταία χρόνια από το αστικό υπηρετικό κυβερνητικό προσωπικό των αστών, «επέλεξε να γευτεί εχθές το βράδυ, (σ.σ. στις 23 Αυγούστου), εκλεκτά θαλασσινά στην Ταβέρνα Νησιώτισσα στην Πεντέλη, από το μπαλκόνι της οποίας φαινόταν να καίγεται η Πάρνηθα».

Με σκωπτικό τρόπο μάλιστα, ο συντάκτης του δημοσιεύματος περνάει πριονοκορδέλα τον “ανανύψαντα” Θεοδωρικάκο:

Ξέρετε, τι θέλω να πω ρε συντρόφια; Οτι όσο θαυμάζω τα άτομα που πρόδωσαν την αστική τάξη τους, τις οικογενειακές τους καταβολές και βρέθηκαν στο πλάι της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού τόσο σιχαίνομαι τύπους σαν τον Θεοδωρικάκο.

Κι αυτό γιατί μπορεί να αντιληφθώ ένα άτομο να καταντήσει καιροσκόπος, πολιτικός τυχοδιώκτης, τυχάρπαστο στοιχείο και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η πολιτική του καταξίωση -όπως την εννοεί ο ίδιος- και οι οικονομικές του απολαβές. Αυτό που δεν μπορεί να συλλάβει το δικό μου “δογματικό” μυαλό είναι πώς γίνεται να αποδέχεσαι να ασελγούν στην μνήμη των νεκρών γονιών σου. Και αυτό κάνει το κόμμα στο οποίο βρίσκεται τώρα ο Θεοδωρικάκος. (Δείτε την ανάρτηση που τιτλοφορούσα: Αλκιβιάδης Στεφανής και “κομμουνιστοσυμμορίτες”).

Δεν γνωρίζω αν είμαι υπερβολικός όπως θεωρώ ότι σήμερα αυτό το στέλεχος της Ν.Δ “φτύνει” στους τάφους των γονιών του. Του κουμουνιστή, μαχητή, πατέρα του του, Δημήτρη Θεοδωρικάκου, ο οποίος ακολούθησε μια συναρπαστική – μαρτυρική πορεία. Από παιδάκι στην ΟΚΝΕ, έδρασε σαν ΕΠΟΝίτης, υπήρξε αντάρτης του ΕΛΑΣ, και του ΔΣΕ, ενώ γνώρισε φυλακές και εξορίες από τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια, μέχρι και την Απριλιανή χούντα των συνταγματαρχών. Η περίπτωση της μητέρας του, Αλεξάνδρας Βλάσση το ίδιο ίσως και περισσότερο συναρπαστική.
Μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, 17χρονο κοριτσάκι, πολεμούσε τον μονορχοφασιστικό στρατό ενταγμένη στο τάγμα του Κρόνου. Ακολούθησε κι αυτή την τύχη που είχαν οι περισσότεροι/ες μαχητές/ιες του ΔΣΕ. Συνελήφθηκε, οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, πέρασε στρατοδικεία, εξορίες μέχρι το 1961.
Αν διαβάσει κανείς το συγκλονιστικό βιβλίο της “Οι αναμνήσεις μιας 17χρονης Ανταρτοπούλας του Δ.Σ.Ε”, θα δει να δικαιώνεται η λαϊκή ρήση “από ρόδο βγαίνει αγκάθι”.

Υ.Γ: Προηγουμένως έγραφα ότι “θαυμάζω τα άτομα που πρόδωσαν την αστική τάξη τους, τις οικογενειακές τους καταβολές και βρέθηκαν στο πλάι της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού”. Ναι υπάρχουν και τέτοια άτομα και είναι αρκετά. Από την ηρωϊδα θανατοποινίτισσα, Παναγιώτα (Πότα) Κακκαβά, μέχρι στις μέρες μας με τον “Θείο Νώντας”, Μήτσο Πουλικάκο, ο οποίος απαρνήθηκε την μεγαλοαστική του καταγωγή -μάλιστα η αδελφή του πατέρα του ήταν γυναίκα του πρώην πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου- και επέλεξε από την εφηβεία του ακόμα, να τραβήξει τον δικό του αυτόνομο δρόμο.