
Της Τ. Γ.
Μέσα στις τόσες ανάγκες που η δυστοπία των καιρών επιτάσσει, υπάρχει και τούτη. Να χωριστούν οι λέξεις, να γεννηθούν καινούριες , να μην καλύπτονται μέσα στην ίδια λέξη έννοιες διαμετρικά αντίθετες… “Ανθρωπος”… Μπορεί τούτη η λέξη να αγκαλιάζει και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, και τον Αχιλλέα Μπέο; Όχι, δεν μπορεί… Το επιβεβαιώνει η γενικότερη στάση ζωής τους ένα μικρό δείγμα της οποίας πήραμε χτες μέσα από μιά δήλωση του Αλκίνοου, και την απάντηση του Μπέου.
Μπορεί λοιπόν η ίδια λέξη να χωρά το φωςς, το ήθος, την εντιμότητα την αλληλεγγύη, την ενσυναίσθηση, την σεμνότητα του Αλκίνοου, και την μαυρίλα, την ανηθικότητα, την ατιμία την απονιά, την αλαζονεία του Μπέου; Όχι, δεν μπορεί.
Όπως δεν μπορεί και η λέξη “λαός” που τόσο ευρεία χρησιμοποιείται, να περιλαμβάνει αλληλέγγυους αγωνιστές, έντιμους βιοπαλαιστές, μα κα μοιραίους ραγιάδες, μαυρόψυχους φασίστες, συνένοχους κυρ-Παντελίδες…
***

0 Comments