Το Δ.Ν.Τ. βρίσκεται στη Γουατεμάλα από το 1984. Τα τελευταία εφτά χρόνια η χώρα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%! Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από την πείνα και τον υποσιτισμό. Τα υπέροχα οικονομικά στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή.

Στις 1/12/2010, η εκπομπή Εξάντας του Γιώργου Αυγερόπουλου, παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Υπέροχη Μακροοικονομία”, όπου παρουσίαζε ακριβώς την παραπάνω κατάσταση της Γουατεμάλα (μπορείτε να το δείτε εδώ).

Καθίσταται σαφές, λοιπόν, πως τα “καλά” νούμερα της καπιταλιστικής οικονομίας δεν (πρέπει να) συμβαδίζουν με μια αντίστοιχα καλύτερη κατάσταση για το λαό. Αυτό βέβαια, είναι ότι πιο φυσικό. Η άπληστη προσπάθεια για συνεχή αύξηση του κέρδους, προϋποθέτει την εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Όπως και στην Γουατεμάλα, έτσι και στην Ελλάδα, το Δ.Ν.Τ. έχει λάβει τον ρόλο του πυροσβέστη της καπιταλιστικής κρίσης (που κάποιοι υπερασπιστές του συστήματος, θέλουν να παρουσιάζουν απλώς ως “κρίση χρέους”). Βέβαια, όπως έχει συμβεί και παλαιότερα, σε περίοδο κρίσης, κάποιοι -οι λίγοι- επωφελούνται: ας θυμηθούμε πως στις κρίσεις των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα, κάποιοι αποκόμισαν υπέρογκα κέρδη. Έτσι και σήμερα, κάποιοι από αυτούς που προκάλεσαν την κρίση, τρίβουν τα χέρια τους μπροστά της. Δεν είναι τυχαίο, όπως προαναφέραμε, που οι “αφοσιωμένοι και αποτελεσματικοί μισθοφόροι” που “υπηρετούν την Τάξη των αρπακτικών”, “οι πυρομανείς πυροσβέστες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου”¹, έχουν κληθεί να “σώσουν” την Ελλάδα από την κρίση.

Η κρίση προσφέρει επικερδείς ορίζοντες για τα αρπακτικά του κεφαλαίου. Φυσικά, ο λόγος που επιβάλουν μέσω της κυβέρνησης και του Δ.Ν.Τ. όλα αυτά τα μέτρα εξαθλίωσης, δεν είναι επειδή ξαφνικά νοιάστηκαν για την ελληνική οικονομία, ή επειδή ενδιαφέρονται να μην χάσει ο εργαζόμενος το μισθό του… ή οποιοσδήποτε από τους υπόλοιπους λόγους “υπευθυνότητας”, που με εκβιαστικό μελοδραματισμό, μας αραδιάζουν τα πολιτικά τσιράκια τους. Όπως προφητικά, είχε διατυπώσει ο Καρλ Μαρξ: “…κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο”².

Όπως είχε δηλώσει με μια ειλικρινή αυθάδεια (μάλλον σκεπτόμενος τα συμφέροντα αυτών που υπηρετεί), ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος: “Το μνημόνιο είναι ευκαιρία για τον τόπο. Είναι ευτυχία για τον τόπο… γιατί θα αναγκαστούμε επιτέλους να κάνουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.”

1. Ζαν Ζιγκλέρ, Η ιδιωτικοποίηση του κόσμου και οι νέοι κοσμοκράτορες, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες.
2. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόμος Α, σελ. 662, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Πηγή: Υπερβολές