«Απείλησα για το παιδί μου. Δεν είναι στουρνάρι, είναι γόνος». Τούβλο είναι, έμοιασε του μπαμπά του.
Ο Μαρκόπουλος λοιπόν είναι εκείνος που προεδρεύει στην Επιτροπή της Βουλής για το κουκούλωμα του εγκλήματος των Τεμπών. Είναι ο ίδιος που είπε πως τάχα απειλούν τα παιδιά του, χωρίς όμως να προσκομίσει αποδείξεις.
Βέβαια, αν το e-mail ήταν η βαθμολογία του κούτσουρου, τότε ναι, υπάρχει άμεση απειλή εμφράγματος. Ξέρεις τι είναι να πληρώνεις ένα σκασμό λεφτά στα φροντιστήρια και να βλέπεις στο τέλος περισσότερα κουλούρια κι από φούρνο; Μη σου τύχει!
Αλλά δε φταίει ο δάσκαλος. Φταίνε τα άτιμα τα γονίδια. Ή το Περιβάλλον. Διάλεξε και πάρε. Διότι, το παιδί ό,τι βλέπει, κάνει. Αν δει πως ο γονιός είναι έντιμος, πάει μπροστά με την αξία του, κάτι μπορεί να διδαχθεί, κάτι θα μείνει. Όταν όμως βλέπει το μπαμπά να βολεύεται και να βολεύει ψηφοφόρους ό,τι και να γίνει, σκέφτεται «γιατί όχι και γω»;
Στα ιδιωτικά έτσι γίνεται, τα έχουμε πει ξανά. Φώφη Μπουλούτα. Απέλυσαν την ηρωίδα γιατί τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Πως ο γιος του Σαμαρά είναι ένα ντουβάρι που αντέγραψε στις εξετάσεις.
Μην ξεχνάμε πως στη ΝΔ κόπτονταν για τη βάση του 10. Για τα άλλα παιδιά, όχι τα δικά τους. Τα δικά τους κούτσουρα είναι από μεγάλο τζάκι. Δεν είναι απελέκητα, είναι πελεκημένα και επιχρυσωμένα.
Φυσικά ο τραμπούκος, σα γνήσιος δεξιός, είπε πως «παρεξηγήσαμε». Δεν απείλησε τον καθηγητή, όοοχι! Ούτε καν τσιμεντένια παπούτσια δε του φόρεσε. Μόνο αυτός απειλείται, δεν απειλεί…
Μπορεί να είπε μερικά «Γαλλικά» στον εκπαιδευτικό, «θα σε κάνω», «θα σε ράνω», τους ξέρετε όμως τους πολιτικούς. Όλο λόγια.
Βέβαια κανονικά, σε ένα πραγματικό κόμμα, κι όχι μια συμμορία, θα έπρεπε να διαγραφεί. Αλλά αυτός έκανε αυτό που έκανε κι Σαμαράς.
Μπαμπά Μαρκόπουλε, έπρεπε να είχες εμένα. Ακόμα νηπιαγωγείο θα ήσουν. Δεν υπήρχε περίπτωση να σε περάσω, αν δεν μάθαινες να συμπεριφέρεσαι σαν άνθρωπος. Κι ας πηδούσαν οι δικοί σου ως το ταβάνι. Γιατί αυτό θα ήταν ό,τι καλύτερο και για τα παιδιά σου και για όλους τους άλλους.
ΥΓ. Παιδιά είναι, προφανώς θα κάνουν και κάποια λάθη, δε χάλασε ο κόσμος. Όμως οι γονείς που δικαιολογούν όλα τα λάθη και επιτίθενται στους καθηγητές που κάνουν το καθήκον τους, κάνουν απείρως μεγαλύτερο λάθος. Κάνουν τα παιδιά σαν τα μούτρα τους. Τι να σου κάνει μετά κι ο δάσκαλος; Αυτό για την παροιμία «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις»…
0 Comments