Καταπληκτικό το σκίτσο του Τάσου Αναστασίου στην σημερινή “Αυγή”. Και είναι ενδιαφέρον ότι όλα τα ΜΜΕ προσπέρασαν χωρίς να σχολιάσουν την φιλική κουβέντα που είχε ο πρωθυπουργός με την ανιψιά του και την οποία ονόμασαν συνέντευξη. Και εδώ, άσχετα την άποψη που έχουμε για την τηλεοπτική εκπομπή ράδιο-Αρβύλα, αξίζει να τονίσουμε πόσο ρόμπα έκανε τον Μητσοτάκη, ο Κανάκης, αποδεικνύοντας ότι επιλέγει να δώσει συνεντεύξεις μόνο σε “προστατευόμενο περιβάλλον”.
Αυτό επίσης που είναι αξιοσημείωτο είναι το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “Δημοκρατία”, το οποίο μιλάει για τρόμο στου Μαξίμου εν όψει ευρωεκλογών.
Δεν μας αιφνιδιάζει αφού τα ΜΜΕ του ομίλου Φιλιππάκη έχουν ανοιχτό μέτωπο με την Ν.Δ. Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο του Μανώλη Κοττάκη στην “Εστία” όπου και σημειώνει:
“Aναστάτωση επικρατεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, η οποία διαπιστώνει ότι μόνο με ροδοπέταλα δεν είναι στρωμένος ο δρόμος προς τις προσεχείς ευρωεκλογές και εκφράζει την ανησυχία της με διαβήματα προς τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αλλά είναι λίαν απαισιόδοξη για το τι μπορεί να διορθωθεί εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα καθώς στο Μαξίμου δεν υπάρχει πλέον δίπλα στον πρωθυπουργό και … «πρωθυπουργεύων» για να επιλύει αμέσως τα προβλήματα.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εστίας της Κυριακής» τουλάχιστον 70 Βουλευτές της παράταξης έχουν εκφράσει σε κατ ιδίαν συναντήσεις τους με κορυφαίους της ΝΔ (πλην του ιδίου του πρωθυπουργού που άρχισε θορυβημένος επαφές μαζί τους) την ανησυχία τους για τις επιπτώσεις που θα έχει στην εκλογική δύναμη του κόμματος”
Εμείς, όπως είναι ευνόητο, δεν περιμένουμε τίποτα απολύτως όχι από 70 “δυσαρεστημένους δεξιούς βουλευτές”, αλλά ούτε από έναν εκ των 158 του άθλιου θιάσου σκιών της πλατείας Συντάγματος. Στην ουσία δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα απολύτως ούτε κι από τη συντριπτική πλειοψηφία όσων παριστάνουν την αριστερή αντιπολίτευση στη μητσοτακική κτηνωδία. Μόνο στην αφύπνιση του λαού μας πρέπει και μπορούμε να υπολογίζουμε, για να τελειώνουμε με αυτό το αίσχος. Εκεί πρέπει να στραφεί όλη η δουλειά των κομμουνιστών, αφού βέβαια πρώτα το κίνημα ξαναβρεί το δρόμο της ανασυγκρότησης και της ενοποίησής του.