Τουλάχιστον όσα μας αφορά, αυταπάτες για την αστική δικαιοσύνη ποτέ δεν είχαμε. Σε ένα κόσμο άδικο, δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη για όλους. Αυτό που αναφέρεται σαν “Δικαιοσύνη” δεν είναι παρά ένας δομημένος μηχανισμός, πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος, σκληρά ταξικά και πολιτικά προσανατολισμένος.
Και προφανώς δεν υφίσταται η θεωρία του Μοντεσκιέ περί διάκριση των τριών εξουσιών του κράτους. Σε όλα τα κράτη της κοινοβουλευτικής αστικής δικτατορίας, είναι παραμύθι τα περί “αδέσμευτης και ανεξάρτητης δικαιοσύνης”.
Και μόνο το γεγονός ότι οι ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων που ελέγχουν τους υφιστάμενους τους “δικαστικούς λειτουργούς” διορίζονται από την Κυβέρνηση, τα λέει όλα.
Γνωρίζοντας αυτή την πραγματικότητα δεν μας εντυπωσιάζει η αποκάλυψη που κάνει η εφημερίδα Documento που κυκλοφορεί. Επιβεβαιώνει μια εκτίμηση που είχε κάνει στο παρελθόν ο εκδότης του εντύπου ότι η αστική δικαιοσύνη, “έχει μετατραπεί σε γιουσουφάκι της κυβέρνησης, χωρίς αυτονομία και αξιοπρέπεια”.
Και τώρα το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας μας γνωστοποιεί ότι ο Άρειος Πάγος άφησε ελεύθερο Αλβανό μαφιόζο εκτελεστή παραβλέποντας τα στοιχεία που υπήρχαν εναντίον του γιατί ο Μπελέρης κατέθεσε ότι ήταν αγωνιστής της μειονότητας. Όταν αποφυλακίστηκε τραυμάτισε 5 σε ένοπλη συμπλοκή. Είναι το ίδιο Τμήμα του Αρείου Πάγου που απελευθέρωσε και τον Αγιαβέφε με το επιχείρημα ότι αν τον εξέδιδε στην Τουρκία θα κινδύνευε από τον Ερντογαν. Στη συνέχεια τον ελληνοποίησαν ο Μάκης Βορίδης και ο Αδωνις Γεωργιάδης.
Είναι ο Δεξιός πατριωτισμός το καταφύγιο του εγκληματία; αναρωτιέται -μάλλον ρητορικά- ο Κώστας Βαξεβάνης.
0 Comments