Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας. Μια τέτοια στιγμή ήταν η 19η Ιουνίου 1937, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών άνοιξαν πυρ εναντίον μιας ειρηνικής πορείας γυναικών και παιδιών εργατών στη βιομηχανική πόλη Σικάγο, σε ένα γεγονός που έμεινε γνωστό ως η «Σφαγή της Ημέρας των Γυναικών» (Women’s Day Massacre).

Η Αμερική βρισκόταν τότε σε μια περίοδο σκληρών ταξικών συγκρούσεων. Οι εργάτες της χαλυβουργίας, ενός από τους πιο σκληρά εκμεταλλευόμενους κλάδους της βιομηχανίας, διεκδικούσαν το στοιχειώδες δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι μεγιστάνες του χάλυβα απαντούσαν με απολύσεις, τραμπούκους, απεργοσπαστικούς μηχανισμούς και την ανοιχτή στήριξη του κρατικού μηχανισμού.

Στο πλαίσιο της μεγάλης απεργίας των χαλυβουργών του 1937, οι γυναίκες των απεργών είχαν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οργάνωναν συσσίτια, περιφρουρήσεις, διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις αλληλεγγύης. Οι καπιταλιστές και οι αρχές πίστευαν ότι η τρομοκρατία απέναντι στους εργάτες θα λύγιζε τον αγώνα. Αντίθετα, έβλεπαν τις οικογένειες των εργατών να μπαίνουν ολοένα πιο δυναμικά στη μάχη.

Στις 19 Ιουνίου, εκατοντάδες γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πραγματοποίησαν πορεία αλληλεγγύης προς τους απεργούς χαλυβουργούς. Η απάντηση της αστυνομίας ήταν άγρια. Επιτέθηκε στους διαδηλωτές με γκλομπ, δακρυγόνα και μαζικές συλλήψεις. Γυναίκες ξυλοκοπήθηκαν δημόσια, παιδιά τραυματίστηκαν, ενώ δεκάδες άνθρωποι συνελήφθησαν μόνο και μόνο επειδή συμμετείχαν σε μια κινητοποίηση αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους.

Το γεγονός συνέβη λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη διαβόητη Σφαγή της Memorial Day της 30ής Μαΐου 1937, όταν η αστυνομία του Σικάγου είχε δολοφονήσει δέκα απεργούς χαλυβουργούς και είχε τραυματίσει δεκάδες ακόμη. Οι εικόνες από τα αιματοβαμμένα κορμιά των εργατών έκαναν τον γύρο του κόσμου και αποκάλυψαν ότι πίσω από το προσωπείο της «δημοκρατίας» βρισκόταν ένας αμείλικτος ταξικός πόλεμος.

Η «Ημέρα των Γυναικών» δεν είχε νεκρούς όπως η σφαγή της Memorial Day, είχε όμως έναν ισχυρό συμβολισμό: απέδειξε ότι όταν οι εργαζόμενοι αμφισβητούν την κυριαρχία του κεφαλαίου, η καταστολή δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες, γυναίκες ή παιδιά.

Η επίσημη ιστοριογραφία των ΗΠΑ προτιμά να θυμάται τις μεγάλες βιομηχανικές επιτυχίες και τα οικονομικά θαύματα. Λιγότερο πρόθυμη είναι να μιλήσει για τις δεκάδες σφαγές εργατών, για τους συνδικαλιστές που δολοφονήθηκαν, για τις γυναίκες που ξυλοκοπήθηκαν και φυλακίστηκαν επειδή στάθηκαν στο πλευρό των απεργών.

Ομως η εργατική ιστορία δεν γράφτηκε στα γραφεία των βιομηχάνων. Γράφτηκε στα εργοστάσια, στις απεργίες, στις φυλακές και στους δρόμους. Και η 19η Ιουνίου 1937 αποτελεί μια ακόμη υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα κατακτήθηκαν με αγώνες, αίμα και θυσίες.

Οσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, η μνήμη αυτών των αγώνων παραμένει όχι μόνο ιστορικό καθήκον αλλά και πολιτική αναγκαιότητα.