Γράφει ο mitsos175
Με συγχωρείτε για τα Γαλλικά μου, αλλά αυτό φαίνεται πως είπαν οι Γάλλοι στο φασίστα Πρόεδρο.
Τι να πρωτοθυμηθώ με τον παρανοϊκό ναζί; Τη στάση του στη γενοκτονία στη Γάζα; Το ότι ρήμαξε την εργατική τάξη στη Γαλλία με τη νεοφιλελέ πολιτική; Το ότι ήθελε να κάνει ακόμα και πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία;
Βγήκε – λέει – η ακροδεξιά. Γιατί αυτός τι ήταν; Φασισταριό είναι. Τα έχουμε πει εδώ και καιρό: Όταν οι αστικές συμμορίες ξεπλένουν τους ναζί, αυτοί ενισχύονται.
Παλιά δε θυμάμαι να υπήρχε επίσημη ακροδεξιά, ούτε στη Γαλλία, ούτε πουθενά. Τι έγινε λοιπόν; Ότι παλιότερα στη Βαϊμάρη: Οι αστικές συμμορίες έστρωναν το δρόμο στα ναζίδια. Αφού ρήμαξαν τον κόσμο με τις πολιτικές τους, έφεραν τους φασίστες, να τελειώσουν τη δουλειά.
«Κι η αριστερά»; Ποια αριστερά; Αριστεροί σαν το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ; Αριστεροί σαν την Αχτσιόγλου; Απατεώνες παρουσιάζονταν ως αριστεροί μόνο και μόνο για να απογοητεύσουν τους ψηφοφόρους. Είναι οργανωμένο το έγκλημα.
Δήθεν ενώθηκαν για να σταματήσουν τη ναζιάρα. Τώρα το θυμήθηκαν, όταν εφάρμοζαν τις αντεργατικές πολιτικές, όταν έδιναν την εικόνα τσίρκου με τους εγωισμούς και τις προσωπικές έριδες, δεν ήξεραν τι θα γίνει; Βεβαίως ήξεραν, αλλά αυτή ήταν η δική τους δουλειά. (Σας θυμίζει Ελλάδα;)
Ο Μακρόν πέτυχε! Πέτυχε κάτι που πριν χρόνια ήταν ακατόρθωτο, να φέρει στην εξουσία τους επίσημους φασίστες! Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αλλά εφαρμόζοντας φασιστική πολιτική, κάνοντας το σύμπαν να αγανακτήσει με τις παλαβομάρες του, καταστρέφοντας συστηματικά τη Γαλλία, κατάφερε να έρθει η Λεπέν πρώτη!
«Σοκαρισμένη η Ευρώπη με την επέλαση της ακροδεξιάς αλλά στο Παρίσι οποίος διαμαρτύρεται για την άνοδο της ο Μακρόν τους σπάει τα κεφάλια» έγραφαν πριν λίγο καιρό.
Το σύστημα θα εξαφανίσει για λίγο τον πολιτικό αδερφό του Μητσοτάκη και θα τον ανταμείψει. Οι εργαζόμενοι όμως πρέπει να τον κρεμάσουν ανάποδα!
Μόνο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα για Γαλλικό λαό. Οι φασίστες έρχονται με σκοπό να περάσουν τα πιο αντεργατικά σχέδια του μεγάλου κεφαλαίου χωρίς αντιδράσεις.
Μόνο οι πραγματικοί Κομμουνιστές μπορούν να σταματήσουν τους φασίστες. Το κάναμε παλιότερα, μπορούμε να το επαναλάβουμε. Θάρρος! Έχουμε αντιμετωπίσει και χειρότερα.
Οι πραγματικοί κομμουνιστές, οι επαναστάτες ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΕΣ, αγαπητέ μου Μήτσο, και στη Γαλλία, όπως κι εδώ άλλωστε, βρίσκονται, έτσι όπως και εμείς, σε απειροελάχιστα ποσοστά επιρροής επί του εκλογικού σώματος. Το τι φταίει είναι μια μεγάλη ιστορία που θα πάει μακριά τη βαλίτσα, αν την ανοίξουμε τώρα. Ο προοδευτικός γαλλικός λαός στη συγκεκριμένη συγκυρία εκφράστηκε με 28% υπέρ της υπαρκτής συμμαχίας (Νέο Λαϊκό Μέτωπο) του κόμματος Μελανσόν (ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΓΑΛΛΙΑ) με τους αστούς σοσιαλρεφορμιστές (ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ) και τους δεξιούς ρεβιζιονιστές (Γαλλικό ΚΚ). Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνική και ταξική συνείδηση των εργατών και των άλλων εργαζομένων στη σημερινή Γαλλία, αυτή είναι η κατάσταση στον “προοδευτικό και αριστερό” της πολιτικό χώρο. Και απέναντι σε αυτό το 28% βρίσκεται το 34% των παραδοσιακών ακροδεξιών και φασισταράδων της Λεπέν και το 20% περίπου της νεοφιλελέρας που ψήφισε τον κουστουμαρισμένο “καθωσπρέπει φασίστα” Μακρόν. Δηλαδή μια πολύ κρίσιμη κατάσταση διαγράφεται πλέον για το γαλλικό λαό, μπροστά στην οποία το μόνο …”μη χείρον βέλτιστον” θα ήταν η τυχόν εκλογική νίκη του λεγόμενου “Νέου Λαϊκού Μετώπου”, γιατί σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα σαρωθούν ανελέητα τα πάντα από το φασισμό κάθε μάρκας. Σε κάτι τέτοιες κρίσιμες στιγμές, Μήτσο, δεν σηκώνει πλέον αφ’υψηλούμ από μακριά κι αλάργα καθαρούτσικες δηλώσεις κι αναλύσεις -στιλ παπαρηγοκουτσουμπικού “ΚΚΕ”, ότι όλοι ίδιοι είναι και συνεπώς από πίτα που δεν τρως τι σε μέλλει κι αν καεί!… Συνεπώς, όποια γνώμη κι αν έχουμε εμείς για τις ηγεσίες των γάλλων ρεβιζιονιστών, για το αστικοποιημένο ψευτοσοσιαλιστικό κόμμα ή για την ασυνέπεια του “ριζοσπαστικού” ρεφορμιστή Μελανσόν, η συγκυρία αυτή δεν μας επιτρέπει εκ των πραγμάτων να τους τσουβαλιάσουμε όλους στο ίδιο σακί.. Εμείς χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες για κάποια σημαντική κοινωνική αλλαγή στη Γαλλία από τους ρεφορμιστές, αναγκαστικά και ελλείψει επαναστατικού ΚΚ και πραγματικού Λαϊκού Μετώπου, πρέπει να στηρίξουμε κριτικά αυτό το “αριστερό σχήμα” που υπάρχει, γιατί είναι η μόνη μικρή ελπίδα πως ο φασισμός κάθε μάρκας, λεπενικός ή μακρονικός δεν θα σαρώσει καθετί από τα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα του Γαλλικού Λαού. Το κυριότερο: μια επιτυχία των ρεφορμιστών του “Νέου Λαϊκού Μετώπου” θα μπορούσε και θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί από τους πραγματικούς κομμουνιστές και τους πραγματικά ριζοσπαστικούς αριστερούς στη Γαλλία ως ευκαιρία για να εντείνουν τη ζύμωση και τη δράση τους μέσα στην εργατική τάξη και το λαό, δίνοντας στις μάζες και στα συνδικάτα την κατεύθυνση για νέους πολύ πιο έντονους διεκδικητικούς αγώνες ενάντια στα συμφερντα των γάλλων ιμπεριαλιστών. Δηλαδή εξανάγκης δίνουμε προσωρινή στήριξη-ανοχή σε μια κυβέρνηση ρεφορμιστών, ενόψει του απειλητικότατου βάραθρου του φασισμού, για να ξεκινήσει το ταχύτερο νέος γύρος ακόμη πιο σκληρών διεκδικητικών ταξικών αγώνων. Έτσι θα έπρεπε να σκεπτόμαστε ως κομμουνιστές στη συγκεκριμένη κατάσταση κι όχι όπως ο Περισσός, του οποίου κάποτε η ανεκδιήγητη αρχηγίνα δήλωνε για τους χρυσαυγίτες, πως τώρα που βγήκαν στη βουλή θα φορέσουν κουστουμάκι και θα γίνουν καθώς πρέπει αστούληδες πολιτικοί του κοινοβουλίου! (Κούνια που την κούναγε αυτή την τύπισσα!!). Από κει και πέρα φυσικά είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα, γιατί ο Μακρόν είναι σίγουρο ότι προτιμάει ένα φασιστικό κόμμα στην εξουσία, παρά έναν ρεφορμιστικό συνασπισμό, στον οποίο μπορεί να εναποτεθούν αριστερές λαϊκές ελπίδες και -με αφορμή μια τέτοια τυχόν κυβέρνηση- να ξεσπάσουν δυναμικοί αγώνες του λαού με διεκδικήσεις για τις οποίες δεν θέλει να ακούσει κουβέντα το κεφάλαιο. Έτσι έχουν τα πράγματα, και το πιθανότερο είναι οι μακρονιστές να πάρουν άνωθεν ή εμμέσως γραμμή, για να ψηφίσουν τη Λεπέν, παρά τα ανοίγματα του Μελανσόν για αμοιβαία στήριξη, ενάντια στο Λεπενισμό …