Όταν το αστικό σύστημα εξουσίας έχει να απέναντι του πολιτικούς αντιπάλους που το αντιμετωπίζουν ένοπλα -ανεξάρτητα αν αυτοί είναι μια μικρή πολιτική ομάδα, όπως η 17Ν, ή ένα μαζικό κόμμα-κίνημα, όπως το κομμουνιστικό στις δεκαετίες του ’40 και του ’50- επιστρατεύει εναντίον τους κάθε τρόπο και ότι μέσω που διαθέτει.

Ζούμε στην περίοδο που η νομιμότητα -διεθνής και εσωτερική- δεν τηρείται ούτε στις πιο στοιχειώδεις της διατάξεις.
Ο «αγώνας κατά της τρομοκρατίας» επιτρέπει τα πάντα. Επιτρέπει στους Αμερικάνους ν’ αρπάζουν 12χρονα παιδιά από το Αφγανιστάν και να τα κλείνουν στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα.
Επιτρέπει στους Αμερικάνους και τους συμμάχους τους να κηρύττουν τον πόλεμο σε μια χώρα και να αφανίζουν ένα λαό με προσχήματα που δεν τα πίστευαν ούτε τα μικρά παιδιά και που σύντομα αποδείχτηκαν εντελώς ψεύτικα.

Δίνει το περιθώριο στις «δικές» μας δυνάμεις καταστολής να φέρονται λες και βρίσκονται σε κατακτημένη χώρα.
Να συλλαμβάνουν όποιον τους καυλώσει, έτσι, απλώς γιατί δεν τους άρεσε η φάτσα του, να μπουκάρουν σε σπίτια και μαγαζιά και να τα κάνουν άνω κάτω γιατί λέει «έχουν υποψίες».

Απ’ την άλλη έχουμε και μια κουστωδία δημοσιοκάφρων να εκτελούν τις εντολές των αφεντικών τους.
Μυστικών και φανερών.
Αλλοι να στοχοποιούν ανθρώπους σαν «τρομοκράτες» για να εξυπηρετήσουν τις σκοπιμότητες των εργοδοτών τους και άλλοι να επιδίδονται την άκρατη πρακτορολογία με σκοπό να απαξιωθούν οι οργανώσεις ένοπλης πάλης γιατί αυτές τις εντολές πήραν απ’ τα αφεντικά τους.

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι κάποιος με τις μορφές πάλης που επιλέγουν κάποιες οργανώσεις για να αντισταθούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, δεν μπορεί να μην αγανακτεί βλέποντας κάποιους να φτύνουν πάνω σε τάφους ανταρτών πόλης επιδιδόμενοι σε μια ακατάσχετη προβοκατορολογία.

Και το αντάρτικο πόλης στην χώρα μας έχει ιστορία. Εχει νεκρούς, σακατεμένους, πολύχρονα φυλακισμένους. Ας θυμηθούμε μερικούς: Χρήστος Κασίμης, Τσουτσουβής, Πρέκας, Μαρίνος, Κυρίτσης, Μαζοκόπος, Ζηρίνης και η ομάδα του, κ.α.

Ε, δεν μπορεί κάθε παπάρας δημοσιοκάφρος να φτύνει πάνω σε μνήματα αγωνιστών και να τους χαρακτηρίζει πράκτορες μυστικών υπηρεσιών.

Και εδώ δεν αναφερόμαστε μόνο στον Τράγκα που στο φινάλε είναι γνωστός ο ρόλος του.

Αναφερόμαστε στον Θύμιο Παπανικολάου που έγραψε ένα έμεσμα που αναρτήθηκε σε πολλά blog.

Ο προβοκάτορας, λοιπόν αυτός συμβάλλοντας στην προσπάθεια του συστήματος να απαξιωθεί με κάθε τρόπο ο ένοπλος αγώνας μας λέει ότι «Είναι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ που κατασκευάζουν και τους τοπικούς δαίμονες: Οργανώσεις τρομοκρατίας με «αριστερές» υπογραφές: «17Ν», «ΕΛΑ» και σήμερα τον «Επαναστατικό Αγώνα».
Που το στηρίζει αυτό το εγκεφαλικό του κατασκεύασμα;
Πουθενά απολύτως!

Λες και δεν υπήρξε το προηγούμενο με την σύλληψη των φερόμενων μελών της 17 Νοέμβρη, λες και δεν έγινε το έγκλημα του «Ευαγγελισμού» με θύμα τον Σάββα Ξηρό.
Λες και δεν είδαμε το ελληνικό κράτος που συνέλαβε ανθρώπους και τους διαπόμπευσε, χωρίς κανείς να μπορεί να αρθρώσει διαφορετικό λόγο.
Τους προφυλάκισε σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης στα ειδικά κελιά που κατασκεύασε στον Κορυδαλλό.
Τους δίκασε σε ειδικό δικαστήριο, χωρίς ενόρκους δικαστές. Σε μια δίκη-παρωδία με προαποφασισμένο αποτέλεσμα.

Πάει ο Θ. Παπανικολάου –όχι φυσικά με δική του πρωτοβουλία, μην τρελαθούμε και εντελώς- να σπιλώσει αγωνιστές που θα σαπίσουν για όλη τους την ζωή στα υπόγεια κελιά του Κορυδαλλού. Και παράλληλα χρησιμοποιώντας το «αριστερό» προσωπείο του να συκοφαντήσει ακόμα και νεκρούς άτομα σαν τον Τσουτσουβή τον Κασίμη και τον Πρέκα.

Αλλά ποιο είναι το ποιόν αυτού του τύπου που αναφερόμαστε και τι σκοπιμότητες εξυπηρετεί η πατσαβούρα που εκδίδει;

Να θυμηθούμε τι γράφαμε σε μια περασμένη ανάρτησή μας:

Μια πατσαβούρα που μοστράρει σαν «περιοδικό πολιτικής και πολιτισμικής παρέμβασης» σουλατσάρει κάθε μήνα σε κάποια περίπτερα.
«Ρεσάλτο» λέγετε.
Και τι «δημοσιογραφικά κοσμήματα» δεν θα συναντήσεις εκεί!
Τον Παπα-Μεταληνό να μας ψάλει για την «προσφορά της εκκλησίας στο γένος» με φάτσα στην απέναντι σελίδα τον Ηλία Λέντζο που είναι ταυτόχρονα πρώτη πένα στον «Ελεύθερο Κόσμο» του χρυσαυγίτη Ζαφειρόπουλου.
Παρακάτω μπορεί να τρακάρεις τις «μελέτες» για ζητήματα μετανάστευσης του Γιάννη Κολοβού, στενού συνεργάτη του βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ Μάκη Βορίδη, ή τα πονήματα του Ιάσων Αναγνώστου που παράλληλα με την αρθρογραφία του στην φυλλάδα της «Χρυσής Αυγής» βγάζει τα περισπούδαστα συμπεράσματα του στο «Ρεσάλτο» ότι «λιγότεροι μετανάστες=λιγότερο έγκλημα».

Αυτοί όμως μπροστά στον εκδότη του περιοδικού Θύμιο Παπανικολάου δεν πιάνουν μία.
Αυτός επικαλούμενος «αντιστασιακή δράση» στην δικτατορία και ότι υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ ξερνάει τα εμέσματά του σε όσους θεωρεί αντιπάλους.
Και ποιοί είναι αυτοί;
Οι οργανώσεις ένοπλης πάλης, συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, οι αναρχικοί και οι οικονομικοί μετανάστες.

Στα γραπτά του θα συναντήσεις να μιλάει ότι η 17 Νοέμβρη ανήκει «στις κατασκευασμένες τρομοκρατικές οργανώσεις των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ», για τον «μύθο της τρομοκρατίας και την μεγάλη απάτη της σκηνοθετημένης εξάρθρωσης της 17Ν και του ΕΛΑ» και άλλες τέτοιες παπαριές.

Παρόμοια «περιποίηση» έχουν και οι αναρχικοί. Γράφει: «Οι κουκουλοφόροι και πολλές άλλες μορφές «οργάνωσης» της εξαθλιωμένης και σμπαραλιασμένης νεολαίας (από τους οργανωμένους ποδοσφαιρικούς στρατούς μέχρι την ποικιλία της καθημερινής χυδαίας αφισοκολλητικής ρύπανσης, των φωτιών και των βανδαλισμών) αποτελούν τα όργανα των μηχανισμών της εξουσίας. Τα επιδοτούμενα τάγματα «εφόδου» της Νέας Τάξης: Οι ασυνείδητοι και αφελείς «μπράβοι» του Νεοταξικού ολοκληρωτισμού, του νέου φασισμού».

Ανατριχιάζεις αν διαβάζεις τον οχετό που ρίχνει ο Θ.Π όταν αναφέρετε στους μετανάστες και μάλιστα υποδεικνύει ποια πρέπει να είναι η στάση του εργατικού κινήματος απέναντι τους. Σύμφωνα λοιπόν με τον «αριστερό» Παπανικολάου: «Το σοσιαλιστικό κίνημα πρέπει να τα διαφυλάττει τα κεκτημένα σαν κόρη οφθαλμού και όχι να τα θυσιάζει στο όνομα των «ταξικών αδελφών» που εισβάλλουν σκορπώντας κάθε είδους κεκτημένου και πολτοποιώντας κάθε ιστορική κατάκτηση της αγωνιστικής πολιτικής συνείδησης (όπως συμβαίνει σήμερα με τους μετανάστες)».

Και επειδή σύμφωνα πάντα με το σκεπτικό του «Δεν χρειάζεται κανείς να είναι «φιλόσοφος» για να καταλάβει ότι τα «ανοικτά σύνορα» στους σύγχρονους αλλοδαπούς δούλους, είναι πρώτα από όλα ανοικτά σύνορα σε ό,τι το πιο τυχοδιωκτικό και εγκληματικό στοιχείο», προτείνει «Οι γειτονιές πρέπει από μόνες τους να αυτό-οργανωθούν (το ίδιο και οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς τους). Η αυτοάμυνα ενός λαού δεν είναι ρατσισμός. Είναι η ΥΠΕΡΤΑΤΗ αξία της εθνικής του υπόστασης και της δημοκρατίας».
Να φτιάξουμε, δηλαδή μια νέα Κου-Κλους-Κλαν με στόχο τους μετανάστες.

Αυτά διαβάζει ο Αδωνης Γεωργιάδης και μετά κάνει την αγιογραφία του Θ.Π απ’ το κανάλι Τηλεάστυ.

Για το τι νταλγκά βαράει ο Θύμιο Παπανικολάου καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.
Να προσθέσουμε μόνο κάποια αποσπάσματα της τροτσκιστικής-ρατσιστικής φυλλάδας «Σοσιαλιστική Προοπτική», πέρσι τον Μάη που τα υπογράφει ο διευθυντής της Γιάννης Βερούλης:

«Ο σύντροφος Θύμιος Παπανικολάου ζήτησε να με δει και μου είπε: Ότι ο επί πολλά χρόνια συνεργάτης του Δημήτρης Τούμπανης, τώρα τον κατηγορεί δημόσια σαν συνεργάτη της ασφάλειας την εποχή της χούντας. Μου παρέδωσε το τρισέλιδο κατηγορητήριο, και μου ζήτησε την κρίση μου. …Λοιπόν. Κατά τη γνώμη μου, με τα υπάρχοντα στοιχεία του κατηγορητηρίου, η ενοχή του κατηγορουμένου δεν έχει αποδειχθεί.
Και δεν είναι υποχρέωση του κατηγορουμένου να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά του κατήγορου να αποδείξει τις κατηγορίες του. Κατόπιν αυτών, νομίζω ότι η ιστορία αυτή πρέπει να λήξει».

Τραγέλαφος. Πάει ο Θ.Π στον Γ. Βερούλη και του λέει ότι «ο επί πολλά χρόνια συνεργάτης του Δημήτρης Τούμπανης, τώρα τον κατηγορεί δημόσια σαν συνεργάτη της ασφάλειας την εποχή της χούντας».
Αυτός συνεδριάζει με τον εαυτό του και βγάζει ετυμηγορία «επί του κατηγορητηρίου» γράφοντας «Κατά τη γνώμη μου, με τα υπάρχοντα στοιχεία του κατηγορητηρίου, η ενοχή του κατηγορουμένου δεν έχει αποδειχθεί».

Φυσικά αυτή η «ετυμηγορία» έχει τόση αξία όση η διαπίστωση του Θ.Π τότε που κυκλοφορούσε με εξώφυλλο στην πατσαβούρα του ότι η ρουκέτα του Επαναστατικού Αγώνα που έπληξε την αμερικάνικη πρεσβεία ήταν έργο της CIA.