Γράφει ο mitsos175

Εμείς  σεβόμαστε  τον Ιησού και την μητέρα του. Εσείς θεούσες;

Οι Χριστοπαναγίες και το κατέβασμα καντηλιών είναι κάτι που ακούμε συχνά  από το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Στους ναούς προσεύχονται, στις υπηρεσίες βρίζουν, όπως κάνουν στο δρόμο ή στη δουλειά.
Συνήθως στη δουλειά βρίζει τα θεία το αφεντικό, καθώς οι εργαζόμενοι βρίζουν από μέσα τους τη θεία, τη μάνα και το υπόλοιπο σόι του εργοδότη.

Θα πω άλλη μια φορά πόσο  γουστάρω τον Ιησού το Ναζωραίο!  Φυσικά θεωρώ πως ο Ιησούς δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το  παπαδαριό, που “είναι όλες ένα μάτσο βιόλες”, όπως έλεγε κι ο Τζιμάκος.

Ο Ιησούς δεν ήταν Μαρξιστής. Γιατί αλλιώς θα ήταν υλιστής, οπότε δεν θα μιλούσε για  Θεό,  Παράδεισο κλπ. Όμως ήταν κατά μια έννοια  Επαναστάτης. Γι αυτό άλλωστε Τον εκτέλεσαν οι ιερείς. Ήταν ξυλουργός, ο οποίος άφησε την οικογενειακή επιχείρηση και γύριζε με τους φίλους Του  διαμαρτυρόμενος για την αδικία που υπήρχε.
Καλά έκανε! Γιατί τι να το κάνεις το μαγαζί, όταν έρχεται ο ξένος κατακτητής με τον ντόπιο συνεργάτη, να σου πάρουν όλα όσα βγάζεις;

Γιατί όμως δεν μίλησε για Επανάσταση; Γιατί τότε η Ρώμη είχε τον περισσότερο, τον καλύτερα εξοπλισμένο και πιο εμπειροπόλεμο στρατό του κόσμου. Έλληνες και Καρχηδόνιοι, παλιές υπερδυνάμεις,  τελικά υποτάχθηκαν, μάλιστα οι Έλληνες πανεύκολα.
Στρατιωτική αντιπαράθεση θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Ο Ιησούς ήταν πανέξυπνος.

Οι Ζηλωτές, που πίστευαν πως έπρεπε να κάνουν πόλεμο στο όνομα του Θεού, έκαναν τρεις πολέμους κατά των Ρωμαίων μετά το θάνατο του Ιησού. (Ιουδαιορωμαϊκοί Πόλεμοι 66-135 μ.Χ).

Παρά τον αναμφισβήτητο ηρωισμό τους δεν έγινε τέταρτος. Ξέρετε γιατί; Μετά τη σφαγή που ακολούθησε την αποτυχία του τελευταίου πολέμου,  δεν υπήρχαν πια Εβραίοι στην Παλαιστίνη! 580.000 νεκροί! Και στους τρεις πολέμους 1.100.000 νεκροί έναντι 460.000 Ελλήνων και Ρωμαίων! 
Σφαγή! Μιλάμε για 2000 χρόνια πριν επομένως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της περιοχής εξολοθρεύτηκε! 100.000 σκλαβώθηκαν. Όσοι ελάχιστοι γλύτωσαν, διώχτηκαν!

Ο Ιησούς λοιπόν φαίνεται να πίστευε, πως με τον “αναρχικό” τρόπο ζωής που στηρίζεται στις δυνατότητες του εθελοντισμού και της αμοιβαίας βοήθειας (Αγαπάτε Αλλήλους, τον Πλησίον κλπ), οι Ρωμαίοι δεν θα μπορούσαν να τους εκμεταλλευτούν εύκολα, επομένως η  Αυτοκρατορία θα κατέρρεε! Σιγά – σιγά βέβαια κι όχι απότομα.

Το άσχημο είναι πως πολλά χρόνια μετά οι παπάδες καπέλωσαν  τα  κηρύγματα αυτά βάζοντας  δικά τους λόγια. Έδωσαν έμφαση στην υπακοή, κι όχι στην Ελευθερία και την απόλυτη καταδίκη του πλούτου, που σαφώς αναφέρονται από τον Ιησού.

Βέβαια ο Ιησούς δεν ήταν Αναρχικός τουλάχιστο με τη στενή έννοια του όρου. Όμως πρότεινε ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης που έβαζε φωτιά στα θεμέλια της καταπιεστικής κοινωνίας. Γιαυτό Τον σεβόμαστε.

Φυσικά υπήρχε και το θέμα του Υιού του Θεού. Εδώ πρέπει να πούμε πως δεν ήταν μόνο ο Ιησούς έξυπνος, ήταν και η μητέρα του.

Σε όλες τις εποχές υπάρχουν εξώγαμα. Οι Ελληνίδες, ιδιαίτερα οι  αρχόντισσες, τα φόρτωναν στο θεό! 
– “Ποιανού μωρή είναι το παιδί και δεν μου μοιάζει καθόλου; 
– Του Δία! 
– Α καλά τότε, θα έχουμε το μέσον στον Όλυμπο”…

Τότε δεν αστειεύονταν, οι Εβραίοι λιθοβολούσαν με το παραμικρό. Οπότε τι να κάνει η Μαρία που ήταν έγκυος πριν το γάμο;
Βρήκε τον Ιωσήφ του είπε “ο Άγγελος μου έφερε κρίνο”. Ο αγαθός Ιωσήφ το πίστεψε. Είδε και όραμα. Κι εγώ άμα πιω, βλέπω διάφορα. Αλλά δεν ξυπνάω παντρεμένος…

Δεν προσβάλουμε, υποκριτή δήθεν πιστέ. Απλά δεν πιστεύουμε τα παραμύθια. Δηλαδή, αν έρθει οποιαδήποτε και σου πει πως γκαστρώθηκε από φυτό, θα την πιστέψεις; Γιατί όχι; Έχει ξαναγίνει…

Η Μαρία, ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Ούτε μας πείραξε, ούτε μας ενόχλησε.

Μας πειράζει όμως η καπηλεία των νεκρών. Πράγμα που έκαναν κι εξακολουθούν να κάνουν κάποιοι αδίστακτοι απατεώνες.