Γράφει ο mitsos175
«Μήτσο, μ’ έχεις πατήσει ποτέ»;
Σου λέω πάντα την αλήθεια.
«Άλλο ρώτησα».
Απάντησα, αφού σου λέω την αλήθεια, ξέρεις τι κάνω.
«Αν σου παρουσιάζονταν μια όμορφη κοπέλα…»
Φυσικά θα πήγαινα μαζί της! Αλλά δεν υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες γι αυτό.
«Καμία, αφού τώρα θα σου σπάσω το κεφάλι»!
Η αλήθεια πονάει.
«Εσένα περισσότερο»!
Καλλιόπη, γιατί όλα αυτά; Όταν πήγαινες με τον παπά είπα τίποτα;
«Ένα σωρό»!
«Για το επάγγελμα, όχι για την ανάγκη σου να πας με άλλον. Είπα «μα με παπά βρήκες να πας»; Μετά κατάλαβα πως αυτός σου έκατσε, το δέχτηκα».
Μήτσο, μ’ αγαπάς;
«Φυσικά σ’ αγαπώ».
Αλλά θα με κεράτωνες!
«Θα πήγαινα με άλλη ή με άλλες, θα σου το έλεγα όμως».
Κι εγώ θα σε ευνούχιζα!
Καλλιόπη, κόψε τη ζήλια, σταμάτα τη γκρίνια, ιδιαίτερα όταν δεν έχει απολύτως τίποτα. Τώρα που κατάλαβα πόσο θα πείραζε, θα προσπαθούσα να μην το έκανα. Αλλά δεν μπορώ να το εγγυηθώ απόλυτα. Θα σε καλούσα όμως και σένα και τον παπά κι όποιον άλλον ήθελες να συμμετάσχεις.
«Τον ψάλτη; Αριστερός ψάλτης είναι».
Και μ’ αυτόν; Εντάξει ας έρθει κι αυτός.
«Μήτσο, δεν καταλαβαίνω. Ξέρω πως μ’ αγαπάς, αλλά εδώ είσαι κυνικός. Μήπως μου κάνεις πλάκα»;
Καλλιόπη, η ζήλεια είναι μικροαστισμός. Κανένας δεν ανήκει σε κανένα. Σέβομαι τα θέλω σου. Είμαστε ενήλικοι, είμαστε ελεύθεροι. Για να πας κάτι ήθελες. Σεξ. Γιατί να έχεις ενοχές γι αυτό;
«Μα από τα αρχαία χρόνια καταδικάζεται η μοιχεία».
Στα αρχαία χρόνια είχαν και δουλεία. Καλλιόπη, ευτυχώς αλλάζει ο κόσμος. Αλλιώς θα σε είχαν πνίξει, λιθοβολήσει, κόψει τη μύτη και τα αυτιά σου, ή (μέχρι πρόσφατα) θα σε πήγαιναν στο τμήμα τσιτσίδι. ΄
Άνθρωποι είμαστε ορέ, γιομάτοι αδυναμίες.
Απλά προσπαθήστε να μην πληγώνετε αυτούς που αγαπάτε και σας αγαπούν.
0 Comments