Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, όπως συμβαίνει συνήθως όταν η πραγματικότητα δεν βολεύει το αφήγημα περί «τάξης και ασφάλειας», μας πληροφορεί ότι προχθές στη Μύκονο συνελήφθη ένας 32χρονος αστυνομικός.

Ο λόγος; Οδηγούσε επικίνδυνα και στη συνέχεια αρνήθηκε να σταματήσει σε έλεγχο συναδέλφων του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φέρεται να χρησιμοποίησε παράνομα αστυνομικό φάρο στο αυτοκίνητό του, προκειμένου να κινείται πιο εύκολα μέσα στο κυκλοφοριακό χάος του νησιού.

Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για επικίνδυνη οδήγηση και απείθεια.

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται απλώς για ακόμη ένα περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας και παραβατικότητας. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Το ενδιαφέρον, όμως, αρχίζει λίγο παρακάτω.

Κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός ανήκει στην «ασφάλεια» της Αλεξίας Μπακογιάννη.

Μιλάμε για πληροφορία που δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθεί δημοσιογραφικά. Και ακριβώς γι’ αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ερώτημα που προκύπτει.

Η Αλεξία Μπακογιάννη είναι, ασφαλώς, μια επιτυχημένη επιχειρηματίας. Η εταιρεία της, AIA Relate, έχει παρουσιάσει σημαντική αύξηση του κύκλου εργασιών της τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, ο τζίρος της εταιρείας από περίπου 2,9 εκατ. ευρώ το 2019 έφτασε κοντά στα 7 εκατ. ευρώ το 2024, ενώ στο εννεάμηνο του 2025 καταγράφηκαν έσοδα 5,2 εκατ. ευρώ.

Καμία αντίρρηση.

Αλλά από πότε η οικονομική επιτυχία ενός ιδιώτη αποτελεί λόγο για να διατίθεται αστυνομικό προσωπικό του Δημοσίου για την προσωπική του ασφάλεια;

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.

Κάναμε μια δημοσιογραφική προσπάθεια να διαπιστώσουμε αν ευσταθούν οι πληροφορίες που κυκλοφορούν. Δεν καταφέραμε να τις επιβεβαιώσουμε.

Εκείνο που μπορέσαμε να πληροφορηθούμε είναι ότι ο 32χρονος αστυνομικός που συνελήφθη στις 6 Αυγούστου 2026 υπηρετεί στη Γενική Διεύθυνση Προστασίας Επισήμων και Ευπαθών Στόχων στην Αττική.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει υπό την προστασία της δεκάδες πολιτικούς, διπλωμάτες, κρατικούς λειτουργούς και άλλους ευάλωτους (από ποιους;) στόχους, και “για λόγους ασφαλείας η ΕΛ.ΑΣ. δεν δημοσιοποιεί τα ακριβή πρόσωπα στα οποία διατίθεται το συγκεκριμένο προσωπικό”..

Αλλά εδώ ακριβώς γεννιέται το ερώτημα.

Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι «επίσημοι και ευπαθείς στόχοι» που δικαιούνται την προστασία του ελληνικού Δημοσίου;

Πόσοι αστυνομικοί απασχολούνται για τη φύλαξη πολιτικών προσώπων, επιχειρηματιών και άλλων ισχυρών;

Ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της προστασίας για τον κρατικό προϋπολογισμό;

Και, κυρίως, ποιοι ιδιώτες απολαμβάνουν αστυνομική προστασία;

Γιατί είναι τουλάχιστον οξύμωρο να ακούμε διαρκώς ότι «δεν υπάρχουν αστυνομικοί», ότι οι υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες και ότι η αστυνομία δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, την ίδια στιγμή που ένα κομμάτι του αστυνομικού προσωπικού διατίθεται για τη φύλαξη προσώπων που ανήκουν στην οικονομική και πολιτική ελίτ.

Και κάπου εδώ η υπόθεση του αστυνομικού της Μυκόνου αποκτά ένα πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μια απλή ιστορία «κακού μπάτσου που έκανε τον μάγκα».

Το πραγματικό ζήτημα είναι ποιος πληρώνει τον λογαριασμό.

Γιατί ο αστυνομικός είναι δημόσιος υπάλληλος. Ο μισθός του πληρώνεται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η εκπαίδευσή του πληρώνεται από τον ελληνικό λαό. Ο χρόνος εργασίας του ανήκει στη δημόσια υπηρεσία. Και συνεπώς, όταν διατίθεται για την προστασία ενός ιδιώτη, υπάρχει ένα απλό ερώτημα: Με ποια κριτήρια;

Απαιτούμε Διαφάνεια.

Να γνωρίζει η κοινωνία πόσοι αστυνομικοί διατίθενται για τη φύλαξη επισήμων και ευπαθών στόχων, ποιοι είναι οι θεσμικοί λόγοι για τους οποίους παρέχεται αυτή η προστασία και πόσο κοστίζει συνολικά στο Δημόσιο.