Του Γ.Γ.
Τηλεγραφική αναφορά στην πολιτική παρουσία του εκλιπόντος Κώστα Σημίτη έκανε προηγουμένως σύντροφος. Με μια πρόταση, ο Σημίτης, υπήρξε ο πιο ιδανικός εκπρόσωπος, σαν πρωθυπουργός, ενός κομπραδόρικου παρασιτικού καπιταλισμού που θα έλεγε και ο Ν. Ζαχαριάδης.
Δώστε βάση σε κάποιες “λεπτομέρειες”.
Το λεγόμενο “εθνικό πένθος” είναι όρος που περιγράφει την ένδειξη πένθους που προέρχεται από την θλίψη και λύπη για κάποιο δυστυχές γεγονός και κηρύσσεται επισήμως από τις κυβερνήσεις κρατών. Στην περίπτωση του θανάτου του Κώστα Σημίτη η κυβέρνηση αποφάσισε την κήρυξη τετραήμερου εθνικού πένθους ενώ η κηδεία του θα γίνει δημόσια δαπάνη και θα αποδοθούν τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού.
Μάλιστα. Μόνο που υπάρχει και μια σύγκριση. Στο κρατικό έγκλημα της ομαδικής δολοφονίας των Τεμπών όλοι οι άνθρωποι του λαού ένιωσαν αβάσταχτη θλίψη. Συγκλονίστηκαν μανάδες και πατεράδες, γιαγιάδες και οι παππούδες, που ξέρουν τι σημαίνει άδικη απώλεια. Που στη θέση των δολοφονημένων παιδιών θα μπορούσαν να είναι τα δικά τους παιδιά και εγγόνια. Συγκλονίστηκε η νέα γενιά που είδε τόσους συνομιλήκους της να γίνονται ανθρωποθυσία στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοσκοπίας.
Το “εθνικό πένθος” όμως έχει “διαβαθμίσεις”. Γι’ αυτό το κρατικό έγκλημα που θρηνήσαμε 57 συνανθρώπους μας, “κοστολογήθηκε” για την κυβέρνηση των “αρίστων” ότι πρέπει να είναι τρεις μέρες.
Για τον Σημίτη τέσσερις.
Η κηδεία του αστού πολιτικού πρέπει να γίνει “δημοσία δαπάνη”.
Κάποιοι χαροκαμένοι γονείς αναζητούν ακόμα τα οστά των παιδιών τους.
Στην νεκρώσιμη ακολουθία του τροχονόμου της μίζας” θα αποδοθούν τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού.
Στους συγγενείς των δολοφονημένων στο ομαδικό έγκλημα των Τεμπών, θεωρήθηκε πολυτέλεια να σταλεί ακόμα και ένα συλλυπητήριο τηλεγράφημα από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας.
Ναι, “λαϊκίζω”, δεν έχω άλλο τρόπο να εκτονώσω την οργή μου απέναντι στο σημερινό υπηρετικό πολιτικό προσωπικό των αστών, στην δικτατορία, με κοινοβουλευτικό μανδύα που βιώνουμε.
Τι θα πει “λαϊκιζω”; Την αλήθεια, την τίμια και καθαρή αλήθεια και μόνο την αλήθεια εσύ λες,σύντροφε Γιώργη, όπως πάντα και έτσι όπως πρέπει. Δίχως φτιασιδώματα,δίχως ίχνος υποκρισίας. Την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, που από τη φύση της είναι επαναστατική. Εκπρόσωπος των νεοελλήνων κομπραδόρων-υποτελών και τοποτηρητής των αντίστοιχων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ξένων αφεντικών τους στην Ελλάδα υπήρξε ο Σημίτης σε όλη την κυβερνητική του πορεία. Συνειδητός εχθρός της εργατικής ταξης, του λαού, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προκοπής του τόπου. Ο “ευρωεκσυγχρονισμός” του ήταν το πραγματικό θεμελίωμα και η πιο αποφασιστική προώθηση του ανθρωποφάγου νεοσυντηρητισμού στην Ελλάδα , πάνω στο οποίο στηρίχτηκε και θεριεψε το σημερινό ανθωποφάγο καθεστώς της ασυδοσίας του κεφαλαίου.-Και φυσικά παρόμοιοι στην ουσία με το Σημίτη υπήρξαν και όλοι όσοι τον διαδέχτηκαν και μάς τυραννάνε ως σήμερα. Τέτοιοι ήταν και τέτοιοι ακριβώς είναι και παραμένουν μέχρι να σαρωθούν δυναμικά από το λαό μας.. Ας τον πενθήσει επομένως το Σημίτη εκείνη ακριβώς η τάξη στην οποία αυτός ανήκε και την οποία εξυπηρέτησε αδίστακτα και διαχρονικά. Για εμάς τους εργάτες και όλους τους απλούς εργαζόμενους, δηλαδή για τα μεγάλα θύματα της πολιτικής του, κανένα απολύτως πένθος δεν συντρέχει για το Σημίτη. Όπως βέβαια δεν πρόκειται ποτέ μας να έχουμε κανένα αντίστοιχο πένθος όταν έρθει η ώρα τους ούτε για τον Καραμανλίσκο το Δάμαλο,ούτε για τον “Τζέφρυ”ή -Γ.Α.Π.τον 2ο, ούτε για τον τραπεζίτη Παπαδήμιο, ούτε για τον Ξεσαμάρωτο και το ταίρι του, τον Μπένι το Χοντρό, ούτε για τον Τσίπρα τον αρχικωλοτούμπα κι αρχιαγύρτη, ούτε φυσικά για τον ανεκδιήγητο κατάμαυρο χουντιΚούλη, τον τωρινό δυνάστη του τόπου μας. Κανένα πένθος από μάς για κανένα λαογδάρτη σαν και δαύτους. Η πολιτική του Σημίτη “του Κινέζου” έφτασε σήμερα στο κατακόρυφό της και βρίσκει την πιο πλήρη κι εξελιγμένη εφαρμογή της, αφού πλέον στην αντιδραστική κυβέρνηση του χουντιΚούλη συμμετάσχουν σε ανάλογα ποσοστά οι ορίτζιναλ σημιτικοί και οι ορίτζιναλ χουντικοί. Έπεσαν όλες οι μάσκες, φάνηκε η ουσία όλων των συνιστωσών της μαύρης μας δυστυχίας. Κανένα λοιπόν δικό μας πένθος για κανέναν από όλους αυτούς τους απαίσιους δυνάστες. Το 2025 που άρχισε όλοι εμείς οι εργαζόμενοι πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την απογοήτευση και τη μεμψιμοιρία και να ριχτούμε ολόψυχα στον απαραίτητο ταξικό κοινωνικοπολιτικό αγώνα, ώστε να συντρίψουμε επιτέλους όλους αυτούς τους γδάρτες, σύμπασα την πολιτική τους κι ολάκερο το εκμεταλλευτικό κοινωνικό καθεστώς που τους γεννά, τους τρέφει και τους διαιωνίζει.Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια.