Του Γ. Γ.

Την λαϊκή ρήση “πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα”, πιθανόν την γνωρίζεται. Με μια τέτοια περίπτωση θα ασχοληθούμε, η οποία όμως έχει τεράστια σημασία. Ισως να μην υπάρχει ποιο χαρακτηριστική απόδειξη το πώς παίζεται το παιχνίδι μεταξύ των αστικών κομμάτων και του εκδοτικού κατεστημένου, απ’ το παρακάτω που θα παραθέσουμε.

Πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, να επαναλάβουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού είναι εξπέρ στη «βούτα» και τη συγκάλυψη. Κι αυτό είναι διακομματικό. Μπορεί αυτοί οι πολιτικάντηδες να εμφανίζονται ορκισμένοι πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά κόρακας κοράκου μάτι ουδέποτε έβγαλε. Το πολιτικό σύστημα από την φύση του έχει αναπτύξει τακτικές προστασίας τύπου ομερτά για τα πρωτοκλασάτα στελέχη του.

Ποτέ μέχρι σήμερα το πολιτικό σύστημα δεν τιμώρησε σοβαρά πρωτοκλασάτο στέλεχος του για τις λαμογιές του, εκτός από κάποια καμένα χαρτιά του -τύπου Τσοχατζόπουλου και Παπαντωνίου– κι αυτό για να δημιουργήσει την μαζική ψευδαίσθηση ότι έχει μηχανισμούς αυτοκάθαρσης. (Κι αυτό σαν λύση απελπισία, αφού και στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου για την οποία θα αναφερθούμε παρακάτω, έκαναν απεγνωσμένες προσπάθειες να την καλύψουν με χαρακτηριστικές τις τοποθετήσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου).

Κι όμως το ίδιο το πολιτικό σύστημα, για χρόνια και στο όνομα της «διαφθοράς» -του Παγκάλειου ρητού “μαζί τα φάγαμε”- εκτελεί καθημερινά μια ολόκληρη κοινωνία, με μνημόνια και πολιτικές λιτότητας.

Την προσοχή σας.

Αντιγράφουμε από την εφημερίδα που διευθύνει ο Μανόλης Κοττάκης:

Φυσικά πέρασαν δυο χρόνια και τα στοιχεία της διαθήκης δεν δημοσιοποιήθηκαν. Επίσης τέτοια προσχηματική δικαιολογία που χρησιμοποιεί η “Εστία” για να μην αποκαλύψει τα πρόσωπα που “καίει” η διαθήκη του Τσοχατζόπουλου, μόνο ο μακαρίτης Γ. Τράγκας θα μπορούσε να την επικαλεστεί κι’ αυτός για ευνόητους λόγους. Και οκ, τότε να υποθέσουμε ότι τότε η εφημερίδα του συγκροτήματος Φιλιππάκη είχε λόγους να μην αποκαλύπτει να πρόσωπα που πήραν μίζες από το πάρτι των πολεμικών εξοπλισμών. Σήμερα και μετά δυο χρόνια, που το θέμα δεν είναι στην επικαιρότητα γιατί δεν το κάνει; Ο πρώην υπουργού Εθνικής Αμυνας Ακη Τσοχατζόπουλου, ένα πρόσωπο το οποίο υπήρξε σημείο αναφοράς για τους οπαδούς του “γνήσιου” ΠΑΣΟΚ, ένας αστός πολιτικός που παραλίγο να εκλεγεί πρωθυπουργός και η παρουσία του υπήρξε έντονη για δεκαετίες στην πολιτική ζωή της χώρας μας, δεν είχε κανένα λόγο να γράψει ψέματα στην διαθήκη του, η οποία θα δημοσιευόταν μετά θάνατο.

Εδώ δυο τινά συμβαίνουν: Ή το δημοσίευμα είναι εγκεφαλικό κατασκεύασμα του συντάκτη του, ή εξυπηρέτησε πολιτικές πιθανόν και οικονομικές σκοπιμότητες που δεν μπορούμε να εντοπίσουμε”. Φαντάζεστε να γινόταν γνωστά τα ονόματα τρεις πρώην πρωθυπουργούς (δύο του ΠΑΣΟΚ και έναν της ΝΔ), που φέρεται να περιλαμβανόταν στην διαθήκη Τσοχατζόπουλου, ως πρόσωπα που είχαν εμπλοκή με μίζες εξοπλιστικών δαπανών;