Του Γ.Γ.
Μια φορά κι έναν καιρό στον τόπο τούτο το μικρό
Ζούσαν κάτι φουκαράδες οι ραγιάδες
Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα καλή ώρα
Τη δεκάτη ο τσιφλικάς δώσ’ του κόψιμο ο πασάς
Κι υπαγόρευε το ράσο σφάξε με αγάμ’ ν’ αγιάσω
Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα καλή ώρα
Έτσι τρεις από κοινού πίναν το αίμα του λαού
Αφού τότε τσιφλικάδες ήσανε οι μπουρζουάδες
Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα καλή ώρα
Στίχοι: Μήτσος Ευθυμιάδης. Μουσική: Χρήστος Λεοντής. Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Ο Χρυσοποίκιλτος “εκπρόσωπος του Θεού” που εικονίζεται στην διπλανή φωτογραφία είναι ο Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος. Ανάμεσα στα πνευματικά του καθήκοντα ως ποιμένας του χριστεπώνυμου πληρώματος, θεώρησε ότι πρέπει να φωτίσει το εκκλησίασμα του “ψάλλοντας” χυδαιότητες σε βάρος της Μαρίας Καρυστιανού. (Μετά το σάλο που σηκώθηκε και την έντονη αντίδραση του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος μέσω ανακοίνωσης χαρακτήριζε «προσβλητικές απόψεις, όπως αυτές που είδαν το φως της δημοσιότητος στο διαδίκτυο, και τις οποίες φέρεται να διατύπωσε ένας Ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου, με επιπολαιότητα και πολυπραγμοσύνη». ο δεσπότης αναγκάστηκε να κατεβάσει την ανάρτησή του και να ζητήσει συγνώμη).
Δεν ζούμε το 1821 που ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο E’ και 22 δεσποτάδες αφορίζουν την επανάσταση και ο Oδυσσέας Aνδρούτσος ζητούσε από τους επαναστάτες να κλαδέψουν τα κεφάλια των αρχιρασοφόρων. Οπότε ας δούμε το φιρμάνι του δεσπότη Ικονίου και να γράψουμε στην συνέχεια δυο λόγια.
Δεν θα αναφερθούμε καθόλου στον παραπάνω φετφά του αρχιρασοφόρου. Στον πυρήνα του θέματος θα εστιαστούμε. Σαν υλιστές γνωρίζουμε ότι η θρησκευτική πίστη, όπως και κάθε ανορθολογισμός, δεν ξεριζώνεται από την κοινωνική συνείδηση με βρισιές, ειρωνείας και με διαταγές. Αλλη πολιτική πρέπει να ακολουθηθεί για να απαλλαγούν οι μάζες από την προσήλωσή τους σε μεταφυσικές δοξασίες. Δεν είναι αυτό το θέμα μας….
Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν έχουμε να κάνουμε με τη θρησκευτικότητα των απλών ανθρώπων, αλλά ενός ρασοφόρου με την χαρακτηριστική εξουσιαστική συμπεριφορά μιας χρυσοποίκιλτης κάστας, που συμπεριφέρεται ως κράτος εν κράτει, επειδή το ελληνικό αστικό κράτος δεν έχει διαχωριστεί από την Εκκλησία της Ελλάδος. Είναι δηλαδή τόσο προβληματική η αστική δημοκρατίας μας που ο σφιχτός εναγκαλισμός κράτους -εκκλησίας έχει καταστήσει ένα καθαρά αστικοδημοκρατικό ζήτημα, όπως ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος, να θεωρείτε … επαναστατική ενέργεια.
Ένας… σατανάς με ράσο και κορώνα στο κεφάλι/μόλις άνοιξε το στόμα ξέρασ’ όλο του το χάλι/. Φυσικά δεν είναι ο μόνος ρασοφόρος που “γαβγίζει”,/ που “σκυλιάζει” κι απ’ τη λύσσα όσους δεν γουστάρει βρίζει…/ Όμως στην περίπτωσή του είναι πιο αισχρό, πιο”φλαύρο”/να χτυπάει αυτός μια μάνα που’χει πένθος, ρούχο μαύρο…/ Κι επειδής ο κυρ- δεσπότης δεν απόχτησε στη ζήση/μα παιδί μαϊδέ κι αγγόνι και δεν έχει λαχταρήσει/ στις χαρές του και στις λύπες,στην αρρώστια, στον καημό του/ πού να καταλάβει ο “τράγος” τι θα πει …το θάνατό του/νάχουν νιώσει ένας πατέρας και μια μάνα μες στο σπίτι/κι από πάνω κοροϊδίες απ’το κράτος κάθε αγύρτη…/ Το λοιπόν ο πάπαρδός μας,μιας και μόνο τούτο ξέρει/πως το χρήμα κι η εξουσία είν’ τ’ αχτύπητο το ταίρι,/ ξέρει ποιος μες στην Ελλάδα έχει τον παρά μιλιούνια,/ ξέρει ποιος την εξουσία την κατέχει -κι ως τα μπούνια!/ Συνεπώς η απόφασή του είναι πλέον δεδομένη:/ στήριγμα στην εξουσία μην τυχόν και βγει χαμένη./Μην τυχόν και “του τη φέρουν” του Ηγεμόνος και τη χάσει/ κι άμα απ’ την κουτάλα λείψει το “σιρόπι” θα χαλάσει!/ Είναι ώρα για κινδύνους,να χαθεί η συνεργασία;/(Είναι που’ναι “σάρκα μία” κράτος μαύρο κι εκκλησία/-δέσποτάδες,βουλευτάδες Δεξιάς, κοινή η ουσία!) /το συμφέρον του επιβάλλει ν’ αναλάβει …εργασία!”/ Να’τος τώρα π’ αφορίζει από άμβωνος …δικτύου/ όποιον … αναιδή απειλήσει την κουτάλα αυτή του “θείου”./ “Πάντοτε με το γκουβέρνο, κάτω οι ασεβείς τα χέρια”,/ η …πατρίς θα κινδυνεύσει αν μας πάθει ..”Αυτός” χουνέρια!/ Αν τον βγάλουνε “στη σέντρα” για τα έργα του τ’ απαίσια/ κινδυνεύει η “θεία τάξις” και …συμφέροντα “εξαίσια”!/ Στο φινάλε ο κυρ δεσπότης τέτοιος ήταν, τέτοιος μένει,/ μα το ρώτημα το μέγα τίθεται και παραμένει:/ Πώς στον εικοστό τον πρώτο, στον αιώνα αυτό που ζούμε/ ανεχόμαστε τους τέτοιους και τα βάσανα τραβούμε;/ Κοστουμάτοι με γραβάτα ή με ράσο και κορώνα/ άπληστοι, γιομάτοι θράσος πώς κρατούν στον …προβατώνα/χίλιους μύριους φουκαράδες κι ανεγκεφαλους ραγιάδες;/ Πώς τα καταφέρνουν νάχουν συρφετό από ψηφοφόρους/ ή να τους φιλούν τα χέρια ένα τσούρμο απ’ τους …απόρους/(στο μυαλό,στο νου προπάντων);/ Κι έτσι αλίμονό μας… πάντων.