Πηγή: Ριζοσπάστης
Σε προχθεσινό δημοσίευμά της η «Εφημερίδα των Συντακτών», το οποίο υπογράφει η Χρ. Κοψίνη, ανακάλυψε «ηχηρές αποχωρήσεις συνδικαλιστών του ΚΚΕ».
Τόσο «ηχηρές» που οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές – τους οποίους ούτε η συντάκτρια δεν ήξερε… – στις αρχαιρεσίες της Ομοσπονδίας Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών που κατέβασαν αντίπαλο ψηφοδέλτιο στο ΠΑΜΕ πήραν μόνο δύο ψήφους, ενώ η ΔΑΣ, το ψηφοδέλτιο που στήριξε το ΠΑΜΕ, πήρε 116 ψήφους στους 126 αντιπροσώπους. Τόσο μαζικά ήταν τα συγκεκριμένα στελέχη που δεν βρήκαν ούτε την ψήφο τους. Αλλά αυτό κι άλλα πολλά δεν τα αναφέρει η συντάκτρια του άρθρου, η οποία διακρίνεται για την αντιΚΚΕ και αντιΠΑΜΕ εμπάθειά της, παρά το ότι η Ομοσπονδία με ανακοίνωσή της στις 7 Μάρτη είχε τοποθετηθεί με κάθε λεπτομέρεια στη στάση των εν λόγω συνδικαλιστών στο Συνέδριό της, προφανώς γιατί σταθερά επιδιώκει να παρουσιάζει το ΚΚΕ ότι είναι «ίσα κι όμοια» με τα αστικά κόμματα που λιβανίζει. Δεν είναι όμως η συγκεκριμένη το θέμα μας.
Στο θέμα μας, λοιπόν. Ολοι όσοι έχουν και την παραμικρή σχέση με τα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, στα οποία βεβαίως η συμμετοχή και η αποχώρηση του καθενός είναι εθελοντική, ξέρουν πως ιδιαίτερα για τις παρατάξεις που συμμετέχουν οι κομμουνιστές, η απόφαση για το ποιος θα προταθεί για να εκλεγεί στα ΔΣ για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των εργαζομένων, είναι συλλογική. Οπως συλλογική είναι και η εκτίμηση για τη δράση του καθενός αν ανταποκρίνεται ή όχι στα καθήκοντά του.
Οταν λοιπόν οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές στην Ομοσπονδία Τροφίμων – Ποτών και στις Μεταφορές διαπίστωσαν οι μεν πρώτοι ότι δεν προτείνονται για να εκλεγούν και ο άλλος ότι πρέπει να αντικατασταθεί, όλοι εξαιτίας της ανεπαρκούς δράσης και προσφοράς τους, τότε θυμήθηκαν ότι έχουν διαφωνίες, τις οποίες ποτέ μέχρι τότε δεν είχαν διατυπώσει. Είναι με δυο λόγια αυτό που λέει ο λαός μας «όλα έγιναν για τις καρέκλες». Μόνο που αυτό το λέει για τα στελέχη των αστικών κομμάτων.
Τότε, λοιπόν, οι πρώτοι ανακάλυψαν «τον αγώνα για τον ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό» – τα ίδια λέει και η μεγαλοεργοδοσία και πιο επεξεργασμένα – και ο άλλος εμφανίζεται σαν να μην άκουσε ποτέ τίποτα για τη σταθερή θέση του Κόμματος για τον χαρακτήρα του καπιταλιστικού κράτους, που ανάλογα με το τι συμφέρει τα μονοπώλια εναλλάσσει τις ιδιωτικοποιήσεις με τις κρατικοποιήσεις, λες και δεν ξέρει ότι το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που παλεύει διαχρονικά ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για αποκλειστικά δημόσιες σιδηροδρομικές συγκοινωνίες χωρίς καμία επιχειρηματική δράση. Οι θέσεις του ΚΚΕ σε όλα τα θέματα, όπως και για τις σιδηροδρομικές μεταφορές, είναι καθαρές, κρυστάλλινες και δυστυχώς δικαιώνονται από την ίδια τη ζωή με τραγικό τρόπο. Αυτό αποδείχτηκε και με την ανακοίνωση της ΔΕΣΚ Σιδηροδρομικών, που στηρίζει το ΚΚΕ, δυο βδομάδες πριν το έγκλημα στο Τέμπη και που μέχρι σήμερα είναι σημείο αναφοράς για το τι έλεγε και λέει ο καθένας και η καθεμιά.
Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας και η καθεμιά κρίνεται μέσα στην ταξική πάλη και στις αγωνιστικές διαδικασίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Εκεί κρίθηκαν και κρίνονται όλοι και οι συγκεκριμένοι.
Αγαπητέ Νίκο.
Καταρχάς να σε ευχαριστήσω που αφιέρωσες χρόνο για να απαντήσεις. Θα προσπαθήσω να απαντήσω επιγραμματικά, όσο αυτό είναι δυνατό διότι άνοιξες πολλά και σημαντικά ζητήματα.
1)Υπήρξα(όπως και εσύ απ’ ότι λες) μέλος της ΚΝΕ από το 2005 έως το 2009 και φίλος του κόμματος έως το 2012.
2) Δεν ανήκω σε κάποια τροτσκιστική οργάνωση διότι ζώντας στο χωριό μου τα τελευταία χρόνια δεν έχω τέτοιου είδους πρόσβαση, απλά είμαι κοντά στη σκέψη του Λένιν και του Τρότσκι χωρίς φυσικά να θεωρώ πως κατέχω την απόλυτη αλήθεια.
3)Απ’ ότι κατάλαβα ανήκεις στον μ-λ χώρο. Προσωπικά δε διαχωρίζω το κόσμο της αριστεράς(και της αναρχίας) άσχετα με τις διαφωνίες μας και την όποια κριτική στις εκάστοτε ηγεσίες. Δε θεωρώ εχθρό τον κόσμο που συμπαθεί το ΚΚΕ ή ακόμα και τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά τη μαύρη δεξιά και το αστικό κράτος. Άλλωστε όπως έλεγε και ένας παλιός “Χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χώρια”.
4)Ερχόμενος ο ίδιος τα τελευταία 12 χρόνια σε άμεση επαφή με το βασικό θεωρητικό έργο του Τρότσκι(“Η Διαρκής Επανάσταση”, “Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού”, “Τρομοκρατία και Κομμουνισμός”, “Τα Εγκλήματα του Στάλιν”, “Η Προδόμένη Επανάσταση”, “Φασισμός και Εργατικό Κίνημα”, “Η Ηθική τους και η Ηθική μας” κ.α) διαπίστωσα πως ποτέ ο ίδιος δεν μαξιμάλιζε με συνθήματα τύπου “Επανάσταση ή τίποτα”. Αντιθέτως ήταν πολύ ενωτικός και κάθε φορά έδειχνε προς τα που πρέπει να δείχνουν τα βέλη των κομμουνιστών, φυσικά με στρατηγικό στόχο τη σοσιαλιστική επανάσταση. Ως εκ τούτου είναι λάθος να χρεώνουμε στον Τρότσκι μαξιμαλισμό επειδή κάποιοι επίγονοι τον έχουν κακομεταχειριστεί μέσα στα χρόνια.
5)ΣΤΑΛΙΝ-ΤΡΟΤΣΚΙ-ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ
Ένα από τα “λάθη” της σταλινικής πλευράς είναι πως ταυτίζει τον σοσιαλισμό με το προσωρινό μεν, αναγκαίο δε στάδιο της δικτατορίας του προλεταριάτου ή αλλιώς το εργατικό κράτος. Δηλαδή ακόμα και ο Τρότσκι να επικρατούσε πάλι δε θα μιλούσαμε για σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ διότι κάτι τέτοιο ολοκληρώνεται σε παγκόσμια κλίμακα σε συνάρτηση με τη σταδιακή απονέκρωση του κράτους και περνάμε από την εξουσία της εργατικής τάξης στη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία των ελεύθερων παραγωγών. Άρα δεν είναι θέμα προσωπικοτήτων όπως αναφέρεις αλλά ζήτημα της υλιστικής ανάγνωσης της ιστορίας. Το πισωγύρισμα της επανάστασης στη Ρωσία, με αποτέλεσμα την ανύψωση της γραφειοκρατίας σε άρχουσα τάξη επί του προλεταριάτου με πολιτικό εκπρόσωπο τον Στάλιν οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ήττα της επανάστασης στη Δύση και συγκεκριμένα στη Γερμανία. Η δικτατορία του προλεταριάτου που προέκυψε από την Οκτωβριανή Επανάσταση μετατράπηκε σε δικτατορία του μηχανισμού.
6)ΧΡΟΥΣΤΟΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ-“ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΕΣ”
Άσχετα από την κριτική που μπορεί να κάνει κανείς στον Χρουστσόφ και στον Γκορμπατσόφ για ανικανότητα, η φιλελευθεροποίηση του πρώτου και η περεστρόικα του δεύτερου πέρα από τη όποια εκδημοκρατικοποίηση των θεσμών που είχε καταπνιγεί, ήταν σε οικονομικό επίπεδο μια επιστροφή, τηρουμένων των συνθηκών, στη ΝΕΠ του Λένιν προκειμένου να αναπνεύσει η οικονομία η οποία είχε βαλτώσει τα χρόνια των προκατόχων τους, Στάλιν και Μπρέζνιεφ. Επίσης επειδή ο σοσιαλισμός δεν είναι μόνο το κομμάτι της οικονομίας αλλά και η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου δεν είναι τυχαίο ότι τα χρόνια του Χρουστσόφ γνώρισαν τη μεγαλύτερη άνθηση οι επιστήμες, τα γράμματα και οι τέχνες. Μην ψάχνεις τα αίτια της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ στους “ρεβιζιονιστές” αλλά στην αδηφάγα κάστα των γραφειοκρατών που θέλησε να απαλλαγεί εντελώς από τους περιορισμούς που της επέβαλλε, αυτό το έστω εκφυλισμένο, εργατικό κράτος και να μετατραπεί σε ολιγαρχία.
7)ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΚΕ
Αγαπητέ Νίκο με όλον το σεβασμό αυτό που ανέφερες κινείται στα όρια της νοσηρότητας. Τι σχέση ο κομμουνιστής διεθνιστής Πουλιόπουλος που ακολούθησε τη γραμμή του επαναστατικού ντεφαιτισμού των πρώτων χρόνων της Γ΄ Διεθνούς κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας με το σοσιαλσωβινιστικό ΚΚΕ που βλέπει παντού τουρκική απειλή στοιχιζόμενο μονίμως πίσω από τις επιταγές της ελληνικής αστικής τάξης; Το ΚΚΕ σε ένα κρεσέντο εθνικισμού
μας μιλούσε για αλυτρωτισμό των Σκοπίων, μη σεβόμενο ούτε την ιστορία του καθώς πολλοί μαχητές του ΔΣΕ δήλωναν εθνικά Μακεδόνες.
Ελπίζω να απάντησα σχετικά ικανοποιητικά στα πλαίσια ενός διαδικτυακού διαλόγου.
Ολοκληρωμένη θα έλεγα, για άλλη μια φορά (γιατί νομίζω ότι είχε ξανατοποθετηθεί πρόσφατα στο άρθρο του Βαθέος Κόκκινου για τον Μπουχάριν) η παράθεση των απόψεων του φίλου μας του Ορέστη Σαράμπαλη, ο οποίος, αν και δεν ανήκει σε κάποια οργάνωση, ωστόσο εκφράζει σε όλα τα ζητήματα που θέτει τις πολύ γνωστές θέσεις του τροτσκιστικού χώρου. Δεν είναι βέβαια δυνατόν στα πλαίσια της στήλης των σχολίων να ανοίξει τώρα ένας αναλυτικός ιδεολογικοπολιτικός διάλογος ή και μία πολεμική με όλες αυτές τις απόψεις και με τους τροτσκιστικους ισχυρισμούς για τον Στάλιν και για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ. Όλη αυτή η αντιπαράθεση άλλωστε έχει επανειλημμένα γεμίσει άφθονες σελίδες των εφημερίδων και των θεωρητικών περιοδικών των οργανώσεων του κάθε ρεύματος. Και βέβαια ένας παρόμοιος διάλογος και μια ιδεολογική αντιπαράθεση πρέπει να γίνονται σημείο προς σημείο πάνω σε συγκεκριμένες θέσεις και συγκεκριμένα κείμενα.Προ ημερών, αγαπητέ Ορέστη, σε μια διαδικτυακή συνομιλία που είχα με έναν εκπρόσωπο γνωστού εκδοτικού οίκου της Αθήνας, ο οποίος μου έστειλε τη διαφήμιση ενός νέου βιβλίου “αναμνήσεων” κάποιου Γάλλου πρώην συνεργάτη του Τρότσκι που τελικά τον απαρνήθηκε και τον Τρότσκι και μαζί και τον ίδιο το μαρξισμό συνολικά, του απάντησα στο σχετικό διαφημιστικό του μέιλ, ότι αν ο συγκεκριμένος αυτός εκδοτικός οίκος θέλει να προσφέρει επιτέλους κάτι θετικό στην ιδεολογική αντιπαράθεση στο χώρο του κομμουνιστικού κινήματος και ειδικότερα των δύο αντιπαρατιθεμένων ρευμάτων μας (του τροτσκισμού και του μαρξισμού- λενινισμού, που εσείς τον λέτε”σταλινισμό”, με την αρνητική σημασία που προσδίδετε στη λέξη), ας αναλάβει επιτέλους να εκδώσει στα ελληνικά τα … Άπαντα του ίδιου του Λέοντα Τρότσκι, ώστε ο κάθε αναγνώστης να μπορεί να συγκρίνει σημείο προς σημείο τις θέσεις του με τις αντίστοιχες των Απαντων των Λένιν και Στάλιν σε κάθε επίμαχο ζήτημα κάθε ιστορικής περιόδου. Ένα μόνο σημείο θα ήθελα επιπλέον να διευκρινίσω, σε σχέση με την παρατήρηση του Ορέστη για τη “νοσηρή αντίληψη” που με… διακρίνει, σε όσα έγραψα για τη σχέση της ανάλυσης του σημερινού ηγετικού πυρήνα του Περισσού με εκείνη του Παντελή Πουλιόπουλου: αυτό που λέω αφορά την αντίληψη που τώρα πρεσβεύει ο Παπαρηγισμός-Κουτσουμπισμός για το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα του… μεσοπολέμου. Στο σημείο αυτό η τωρινή ηγεσία του Περισσού, κυριολεκτικά έχει ξεπατικώσει κι αντιγράψει κατά λέξη όλη εκείνη την ανάλυση του Πουλιόπουλου, χωρίς να έχει καν την εντιμότητα να τον αναφέρει και να τον δικαιώσει επίσημα, ακόμη και να τον αποκαταστήσει! Αυτό το συμπέρασμα είναι γνωστό στο κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας εδώ και χρόνια μέσα από τις τοποθετήσεις της ηγεσίας του Περισσού στα ζητήματα ιστορίας και του ίδιου τού κόμματος και της χώρας μας συνολικά. Μιλώ για το περίφημο “δοκίμιο” που αποτελεί τώρα τη … Βίβλο αυτού του χώρου. Κυριολεκτικά πρόκειται για αδίστακτη λογοκλοπή του έργου του ηγέτη του μεσοπολεμικού ελληνικού τροτσκισμού. Κι αυτό που λέω καθόλου δεν απαξιώνει τον Παντελή Πουλιόπουλο ως προσωπικότητα. Κάθε άλλο. Κάτι άλλους εκθέτει!
Αφού λοιπόν δεν είναι “μαζικά” τα στελέχη (δηλαδή τους λέει χοντρούς, δεν κατάλαβα;) τότε πώς ο ένας ήταν μέλος του Δ.Σ. του Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ, ο άλλος πρόεδρος του επιχειρησιακού Σωματείου της «ΦΑΓΕ» και ο τρίτος πρόεδρος του επιχειρησιακού σωματείου της σοκολατοποιίας «Παυλίδη»; Πώς γίνανε πρόεδροι και μέλη του ΔΣ; Χειροτονήθηκαν; Και η θέση του ΚΚΕ για το μέλλον, γενικά, περισσότερο σαν ευχή τύπου “σε έναν ιδανικό κόσμο ΘΑ, αλλά…” ακούγεται, παρά πραγματική θέση, αδιαπραγμάτευτη. Σωστά λέει ο Νίκος και επαναλαμβάνει και τον Οικονόμου, τη θέση για δημόσιες συγκοινωνίες γιατί δεν την προτάσσει συνδικαλιστικά; Και τι είναι αυτό που έκαναν λάθος οι αποχωρήσαντες και το ΚΚΕ δεν τους επαναπρότεινε ή και ζήτησε την αντικατάσταση του ενός;
Η ταξική πάλη τρέχει ως γνωστόν από τα …μπατζάκια των (επιδοτούμενων και απ’το αστικό κράτος) ρεβιζιονιστών ιθυνόντων-του Περισσού. Κι όποιος τους μπαίνει στα ρουθούνια αυτών των κυρίων και κυριών, οποίος δεν είναι “γιές σε όλα”, τότε βαφτίζεται όπως τώρα από την άχρηστη αυτή κομματική γραφειοκρατία ως ανεπαρκής, δευτέρας κατηγορίας, άγνωστος μεταξύ αγνώστων -και δε συμμαζεύεται.Ποιος έχασε τη ντροπή, για να τη βρουν οι επαγγελματίες μανιπουλάτορες της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας, αυτοί που έχουν αλλάξει τόσα τομάρια όσα οι πάλαι ποτέ ρεβιζιονιστές ηγέτες του Κρεμλίνου, αυτοί που προσκυνούσσν τυφλά το Γκορμπατσόφ και την παλινόρθωση, μέχρι την τελευταία στιγμή της κατεδάφισης, για να παριστάνουν τώρα τους … λενινιστές πιο αδιάλλακτους κι από τον ίδιο τον Λένιν, και δε μιλάμε τώρα κάν για τον Στάλιν και για την Τρίτη Διεθνή… Γι’αυτό και οι κομμουνιστές εδώ και δεκαετίες πλέον δεν μπορούν να σηκώσουν κεφάλι. Από τη γραμμή μιας άχρηστης και θρασύτατης γραφειοκρατίας που διεκδικεί το … αλάθητο κι απ’τον ίδιο τον …πάπα της Ρώμης. Όσο για τα όσα ξεφουρνίζει σήμερα αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία για τη συνέπειά της και τα ρέστα, εμπρός, την προκαλούμε να βγει απόψε το βράδυ με ανακοίνωση που να ζητά άμεση επανακρατικοποίηση του σιδηροδρόμου, και την κρατικοποίηση όλων των αεροπορικών εταιρειών και όλων των τραπεζών άμεσα. Σιγά μήν τη βγάλει τέτοια ανακοίνωση. Θα αρχίσει τις στρεψοδικίες του τύπου… “μόνο στο σοσιαλισμό πλέον η κρατικοποίηση” που θα είναι η πιο …σπέσιαλ κοινωνικοποίηση. Κι ο χουντιΚούλης και όλα τα χάπατα των γραικύλων υποτακτικών της ΕΟΚ, όλα τα ευρωλιγούρια του συστήματος, ανεξαρτήτως κόμματος θα ακούνε αυτά τα πολύ…σπέσιαλ του Περισσού και θα τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, σιγοψυθιρίζοντας: κι εμείς μαζί σας! Όταν γίνει ο σοσιαλισμός, ελάτε να ξανασυζητήσουμε!! Σύντροφοι κομμουνιστές της Ελλάδας, απαλλαχτείτε το ταχύτερο δυνατόν από αυτή την αρρώστια που λέγεται ηγεσία και γραμμή του Περισσού. Ελάτε να ξαναφτιάξουμε όλοι μαζί, από την αρχή, από τα θεμέλια,το πραγματικό ΚΚΕ που ταιριάζει στην ιστορία του λαϊκού κινήματος της χώρας μας. Δεν αξίζει να χαραμιζεται άλλο το κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας στα απόνερα της ρότας των ξοφλημένων προ πολλού ρεβιζιονιστών ιθυνόντων που το … εκπροσωπούν στο αστικό κοινοβούλιο.
Διαβάζοντας τα σχόλια κριτικής προς την ηγεσία του ΚΚΕ του συντρόφου Νίκου από τον Βόλο μου δημιουργείται το αίσθημα της χαρμολύπης. Από τη μία χαίρομαι γιατί συμφωνώ σε όλα όσα προσάπτει στην ηγεσία Παπαρήγα-Κουτσούμπα. Από την άλλη όμως θλίβομαι για την ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί στο κεφάλι του. Κατηγορεί συχνά την ηγεσία του ΚΚΕ για τροτσκισμό. Αγαπητέ σύντροφε, αν διαβάσεις το μήνυμα, η πολιτική του ΚΚΕ δεν είναι τίποτα περισσότερο από πούρος, ανόθευτος ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ εν δράσει. Ότι ακριβώς έκανε ο Στάλιν συκοφαντώντας (και εν πολλοίς εκτελώντας) όλους τους άξιους αγωνιστές και μαζεύοντας γύρω του όλους τους υποτακτικούς ημιμαθείς λακέδες του δυσφημίζοντας τις αρχές του Μπολσεβικισμού, της Οκτωβριανής Επανάστασης και κατ’ επέκταση του σοσιαλισμού. Το να συνδέει κανείς τον μεγάλο επαναστάτη Λέον Τρότσκι, που προσπάθησε κάτω από αντίξοες συνθήκες να κρατήσει ψηλά τη σημαία του Οκτώβρη, με την ελεεινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι τουλάχιστον αφελές αν όχι βλάσφημο.
Έχουμε εντελώς διαφορετική αντίληψη των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση την εποχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, φίλε Ορέστη, κι εντελώς διαφορετική εκτίμηση για τις προσωπικότητες του Στάλιν και του Τρότσκι. Η σύγχυση που αναφέρεις δεν υπάρχει σε μένα που πάντοτε ήμουν με το Μαρξισμό – Λενινισμό, με τον Στάλιν και με την Τρίτη Διεθνή. Η σύγχυση που αναφέρεις, υπάρχει αποκλειστικά στην πολιτική των ρεβιζιονιστών του Περισσού οι οποίοι βγάζουν φλας προς τη μια μεριά κι αμέσως στρίβουν προς την άλλη χωρίς και να παραδέχονται τι ακριβώς κάνουν.Βλεπεις επι παραδείγματι την Παπαρηγική- Κουτσουμπική ηγεσία να παριστάνει πως αποκατέστησε τον Στάλιν και το Νίκο Ζαχαριάδη για τις πανηγυρικές της αναφορές. Στην ουσία όμως όταν κάνει ανάλυση της ιστορίας και της νεοελληνικής μας πραγματικότητας, τότε χρησιμοποιεί ως εργαλεία της τις μεθόδους και τις αναλύσεις του Τρότσκι και του Παντελή Πουλιόπουλου. Άρα αυτή σπέρνει σκόπιμα τη σύγχυση. Τους έζησα κι από την καλή κι από την ανάποδη για πολλά χρόνια αυτούς τους ανθρώπους. Για όποιον γνωρίζει πέρα από τα μυθεύματα και τις συκοφαντίες το πραγματικό έργο του Στάλιν, είναι ευνόητο ότι οι Παπαρηγικοί-Κουτσουμπικοί που έχουν βγει από το καλούπι του χρουστσιοφικού και του γκορμπατσοφικου ρεβιζιονισμού , δεν είχαν ποτέ τους και δεν έχουν ούτε τώρα την παραμικρή σχέση με τον Στάλιν και τους μπολσεβίκους. Εγώ λοιπόν Ορέστη ξέρω πολύ καλά τι ιδέες υποστηρίζω Από κει και πέρα σε σχέση με τους τροτσκιστές, όπως εσύ ξέρω πολύ καλά ποιες είναι οι διαφωνίες μας, όπως τις ξέρει κι εσύ άλλωστε. Διαβάζω ανελλιπώς τον τροτσκιστικό τύπο κάθε απόχρωσης και ξέρω να αποτίμήσω τις όποιες σωστές θέσεις εκφράζει σε διάφορα ζητήματα αυτός ο χώρος (πχ τη θέση του για την άμεση ανάγκη ανατροπής της δεξιάς) και να τις διακρίνω από εκείνες με τις οποίες υπάρχει αγεφυρωτο χάσμα, δηλαδή τις θέσεις του τροτσκιστικου χώρου για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.Δεν υπάρχει επομένως καμία απολύτως σύγχυση για τους διαφορετικούς δρόμους που ακολουθούμε. Από κει και πέρα, οι ανάγκες της σημερινής συγκυρίας μάλλον επιβάλλουν να βρεθεί τρόπος πολιτικής συνεργασίας όλων, ίσως με τη μορφή ενός λαϊκού μετώπου για τα καυτά καθημερινά προβλήματα της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, για το ψωμί και το δίκιο του λαού μας. για τη συντριβή του φασισμού και του θατσεροχουντισμού που πνίγουν τα πάντα. Στο σημείο αυτό δεν θα είχα καμία απολύτως αντίρρηση για ισότιμη και ειλικρινή συνεργασία του μ-λ με το τροτσκιστικό κίνημα. Δεν πρόκειται δα να συγκρουστούμε αυτή την ώρα για την ιστορία του κινήματος, την ώρα που μας πνίγουν και μας καταπατούν οι κανίβαλοι του Μητσοτάκη. Από την άποψη αυτή κάθε πραγματικός κομμουνιστής είναι ανοιχτός κι ευέλικτος σε συνεργασίες πραγματικά αριστερών δυνάμεων. Αντίθετα με τον Περισσό που απέναντι στο αριστερό κίνημα είναι σεχταριστικός σε βαθμό… Μαρτύρων του Ιεχωβά, ενώ απέναντι στην αστική εξουσία, τη δεξιά των Μητσοτακηδων και τους πραιτωριανούς κάθε μάρκας ξέρει να τηρεί το … σαβουάρ βιβρ και να τους διευκολύνει με κάθε τρόπο.