Πηγή: Χριστίνα Κοψίνη – ΕφΣυν
Προέρχονται από τους κλάδους των μεταφορών και των τροφίμων-ποτών.
Οι αποχωρήσεις συνδικαλιστών από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, με δημόσιες αναρτήσεις τους και δηλώσεις, δεν αποτελούν σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια. Ομως συνέβη πρόσφατα, οι αποχωρήσεις είναι ηχηρές και μάλιστα σε δύο κλάδους αιχμής, τους κλάδους των μεταφορών και των τροφίμων – ποτών και αφορά πρωτοκλασάτα συνδικαλιστικά στελέχη που έχουν δοκιμαστεί επί χρόνια σε δύσκολες συνθήκες εργασίας.
Πρόκειται για τον Θανάση Οικονόμου, συνδικαλιστή στις Μεταφορές και μέλος του Δ.Σ. του Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ, τον Αποστόλη Γαρμπή, πρόεδρο του επιχειρησιακού Σωματείου της «ΦΑΓΕ», τον Βασίλη Παπαγεωργίου από το Δ.Σ. μιας από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές που στην Ελλάδα φέρει τον τίτλο της «Αθηναϊκής Ζυθοποιίας», επί χρόνια στελέχη της διοίκησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων Γάλακτος -– Τροφίμων και Ποτών, και τον Δημήτρη Νταλάκο, πρόεδρο του επιχειρησιακού σωματείου της σοκολατοποιίας «Παυλίδη».
Οι καταγγελίες που διατυπώνουν και οι τρεις συνδικαλιστές από τα τρόφιμα – ποτά, που αποχώρησαν από τη συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ στο συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων Γάλακτος Τροφίμων και Ποτών, το οποίο διεξήχθη στις 22-23/2 στο δημαρχείο Χαϊδαρίου, είναι πολύ σοβαρές και διατυπώθηκαν δημόσια. «Σκευωρία συκοφάντησης», «καταδρομική επίθεση από συγκεκριμένη γραφειοκρατική αντιπροσωπεία», «συκοφαντίες» «εκφοβισμός» και «σχέδιο αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος» είναι μόνο μερικές από τις εκφράσεις με τις οποίες περιγράφουν σε ανακοίνωση της «Εργατοϋπαλληλικής Ενότητας» τις πιέσεις που δέχτηκαν στο συνέδριο της Ομοσπονδίας, στις εκλογές της οποίας κατήλθαν με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο αμέσως μετά την αποχώρησή τους από το ΚΚΕ. Οι ίδιοι δηλώνουν ότι εξαναγκάστηκαν σε αποχώρηση, αλλά θα συνεχίσουν «τον αγώνα για ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό με αγωνιστικό προσανατολισμό και επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων, την υπεράσπιση της δημοκρατικής λειτουργίας των σωματείων» και δεν θα συναινέσουν «σε συνδικαλισμό-πεδίο αναρρίχησης στις κομματικές ιεραρχίες».
Με έντονο το πολιτικό στίγμα της διαφωνίας και η τοποθέτηση του Θ. Οικονόμου προς το Δ.Σ. του Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ, την ημέρα της ανεξαρτητοποίησής του από τη συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ, τη ΔΑΣ, και της παραίτησής του από το Δ.Σ. του Συνδικάτου. «Εχουμε γίνει πολύ ανεκτικοί στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων», επισήμανε κατά την ομιλία του στο Δ.Σ. του συνδικάτου του ΟΑΣΑ. «Ομως, η τραγωδία των Τεμπών επανέφερε, κατά τη γνώμη μου, επιτακτικά την ανάγκη να ξαναθυμηθούμε τι είμαστε και τι υπηρετούμε, να διαγνώσουμε αντικειμενικά την πραγματικότητα, να ξανασταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να μπούμε μπροστά ως συνδικαλιστές της αστικής συγκοινωνίας σε έναν δύσκολο αλλά ελπιδοφόρο αγώνα απαιτώντας αποκλειστικά κρατικές συγκοινωνίες», αναφέρει ο Θανάση Οικονόμου.
«Αυτή είναι η άποψή μου την οποία όμως δεν την ασπάζεται πλέον η παράταξη της ΔΑΣ ως αποτέλεσμα της θέσης που έχει ο πολιτικός φορέας που την καθοδηγεί. Η ΔΑΣ σε πληθώρα ανακοινώσεων, ομιλιών, αρθρογραφίας συνδικαλιστών αρνήθηκε επίμονα –και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις εξήγησε το γιατί– να θέσει αίτημα αποκλειστικά κρατικών μέσων συγκοινωνίας. Η θέση αυτή επαναλαμβάνω είναι θέση του ΚΚΕ του φορέα που καθοδηγεί τη ΔΑΣ. Η γενική θέση κατά των κερδών, η θέση για ασφαλείς, φθηνές συγκοινωνίες ΔΕΝ θίγει την καρδιά του προβλήματος, δεν μπορεί να συσπειρώσει και σε τελική ανάλυση να σταθεί εμπόδιο στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων και της αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου. Αυτή είναι η πολιτική διαφωνία που έχω με την παράταξη της ΔΑΣ. Είναι διαφωνία που προέκυψε από την αλλαγή θέσης της ΔΑΣ χωρίς μάλιστα να προηγηθεί καμία εσωτερική διαδικασία που να προκύψει συλλογικά αυτή η μετατόπιση». Σπεύδει δε να καταγγείλει και μεθοδεύσεις με στόχο «τη συνδικαλιστική του υπονόμευση», ενώ ο ίδιος με την παραίτησή του παραχώρησε τη θέση του στο Δ.Σ. σε άλλο μέλος της παράταξης, ώστε να μην υπονοήσει κανείς ίδιον όφελος.
Β.Κ: Εξυπακούεται ότι θα δημοσιεύσουμε όποια απάντηση υπάρξει από το ΚΚΕ
Νικολάκη το αντικκε τυφλώνει χαζεύει και σε κάνει χρήσιμο ηλίθιο για την ολιγαρχία.
Οι μόνοι πραγματικά… τυφλοί “αντιΚΚΕ”στη χώρα αυτή, αγαπητέ μου Κοκκινε, είναι αυτοί που ακόμα καπηλεύονται τον τίτλο των …”ηγετών” του σημερινού επισήμως λεγόμενου “ΚΚΕ”. Ας μπορούσε με κάποιο τρόπο να έφευγε από τα πόστα που κατέχει όλος αυτός ο ρεφορμιστικός γραφειοκρατικός “ηγετικός” εσμός,αν μπορούσε με κάποιο τρόπο να βρεθεί ολότελα έξω από αυτό το κόμμα, και να είσαι σίγουρος ότι τότε θα το ξαναφτιάχναμε όλοι εμείς το πραγματικό ΚΚΕ. Ενιαίο κι αδιαίρετο, γειωμένο στην ελληνική πραγματικότητα του 2025. Το κόμμα αυτό που πράγματι μας χρειάζεται.
Καλά ρε μεγάλε Κόκκινε, πώς τους τάπωσες έτσι να πούμε; Πωπω, αλάνια οι κουκουέδες! Άααασα! Στις επόμενες δαγκωτό ΚΚΕ θα το ρίξω! Έλα ρε μάγκα Κόκκινε! Το επόμενο φεστιβαλ ΚΝΕ πού θα γίνει; Ακούγεται κάτι για το Καραϊσκάκη, αληθεύει;
Επιπλέον σχόλιο σε εκείνο που γράφτηκε χτες αργά τη νύχτα για το θέμα: Οι σεχταροτροτσκιστές ρεβιζιονιστές ηγέτες του Περισσού δίνουν την ερχόμενη βδομάδα άλλο ένα χέρι βοηθείας στο μαύρο καθεστώς του Μητσοτάκη, βάζοντας το ΠΑΜΕ να οργανώσει ξανά, την Τετάρτη 9 Απρίλη χωριστές, διασπαστικές απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες. Πρόκειται για τη μέθοδο εκείνη, η οποία στις σημερινές συνθήκες δίνει το πιο γερό και ύπουλο πισώπλατο χτύπημα στο ανερχόμενο κύμα μαζικής διαμαρτυρίας του εργαζόμενου λαού μας ενάντια στη δολοφονική χουντοθατσερική κυβερνώσα μαφία. Ένα κι ένα είναι αυτή η τακτική για να αποδιοργανώσει και να διαλύσει το μαζικό κίνημα τη στιγμή που αυτό το Γενάρη και το Φλεβάρη έκανε ένα σπουδαίο βήμα ενάντια στην εγκληματική πολιτική των κυρίαρχων. Ο χουντιΚούλης έπιασε αμέσως στον αέρα την πάσα των Παπαρηγοκουτσούμπηδων και εμφανίστηκε ξανά χθες στη Βουλή με το θράσος του κυρίαρχου που δεν κινδυνεύει από κανένα, για να εξωραΐζει το ξεπούλημα του τόπου για να ενισχυθούν τα ταμεία των δυτικών μονοπωλίων του πολέμου και για να δίνει και υποσχέσεις στη μπατσαρία ότι θα χλαμπακιάσει κι άλλα πολλά ακόμα μετά τον Οκτώβρη. Κι ο Παπαρηγισμός-Κουτσουμπισμός αντί να φτιάξει μέτωπο ανατροπής αυτού του τυράννου. τον εγκαλεί τώρα ότι και οι αυξήσεις που έδωσε στους καραβανοπιλάφηδες είναι λιγοστές μπροστά στο… τεράστιο έργο που επιτελούν οι γαλονάδες! Έβαλε και τον Παφίλη να ζητήσει δωρεάν γυναικολογικές εξετάσεις για τις καραβανούδες και σία, λες και τώρα πληρώνουν τίποτα όλοι αυτοί οι πραιτωριανοί, σερνικοί ή θηλυκοί στα ιδιαίτερα νοσοκομεία της κάστας τους. Αφήστε δηλαδή που τρώνε από τα ιδιαίτερα σουπερμάρκετ της καραβαναρίας σε τιμές κόστους, ενώ εμείς οι άλλοι πληρώνουμε όλα τα κερατιατικα που γυρεύουν οι καρχαρίες των σούπερ μάρκετ. Όλος ο καθεστωτικός πολιτικός εσμός. από χουντικούς μέχρι ρεβιζιονιστές μόνο τους καραβανάδες και τους μπάτσους έχει στα υπόψη του. Ακόμα κι εκείνοι οι απίστευτοι που παριστάνουν τον ανόθευτο δήθεν επαναστάτη, αλλά στην κρίσιμη ώρα διασπούν το εργατικό κίνημα για χάρη της σταθερότητας του αστικού κοινοβουλευτισμού. Να το χαίρεστε, όσοι ακόμα το πιστεύετε, τέτοιο “Κ”ΚΕ και τέτοιο “ΠΆΜΕ”. Εμείς οι άλλοι, αγαπητοί σύντροφοι, ποτέ θα κάνουμε αυτό που πρέπει; Πότε θα ξαναφτιάξουμε το πραγματικό ΚΚΕ που έχει ανάγκη η εργατιά και ο λαός μας; Αναπάντητο το ερώτημα, ενώ η ζωή περνά και φεύγει με ρυθμούς της εποχής των πυραύλων. Καλά μας κρασιά λοιπόν…
Τι απάντηση να δώσει, άραγε, η θλιβερή ηγεσία του Περισσού στις καταγγελίες αυτών των συντρόφων συνδικαλιστών που ξέκοψαν από τον καταστροφικό της κατήφορο; Τι να πει σε πραγματικούς κομμουνιστές συνδικαλιστές, που ούτε κομματικά γραφειοκρατικά ούτε βουλευτικά- συστημικά αξιώματα τους έχουν θολώσει και αποπροσανατολίσει; Τι να πει σε ανθρώπους της δουλειάς και του μεροκάματου που δεν τρέφονται από κομματικούς και κρατικούς μισθούς και επιδόματα επί δεκαετίες; Αυτά που καταγγέλλονται ανοιχτά σήμερα από τους συντρόφους συνδικαλιστές, μας είναι γνωστά από πολλά χρόνια τώρα, αφότου δηλαδή επιβλήθηκε -με τον τρόπο και τις μεθόδους που επιβλήθηκε- η σημερινή γενική γραμμή πλεύσης στο κόμμα του Περισσού. Πολλοί από τους συντρόφους που κατάλαβαν πού οδηγείται το πράγμα ξέκοψαν από τον Περισσό εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια. Οι σύντροφοι που αποχώρησαν τώρα, το Φλεβάρη που μας πέρασε, λένε ακριβώς τα ίδια, επιβεβαιωμένα μάλιστα από πολύ περισσότερες πικρές εμπειρίες που βίωσαν στους χώρους τους εξαιτίας αυτής της κομματικής γραμμής. Τα λένε με μια καθυστέρηση δέκα ή δώδεκα χρόνων. Δεν θα τους μεμφθούμε όμως γι’αυτό το πράγμα, αφού οι άνθρωποι, έστω και τώρα την καθαρή αλήθεια λένε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, όπως λέει κι η λαϊκή παροιμία. Όλο και περισσότεροι σύντροφοι με ιστορία και πείρα των όσων συνέβησαν στον Περισσό εδώ και τριανταπέντε πια χρόνια,από το 1991 ως σήμερα, με την πείρα του πώς επιβλήθηκε (δια της μεθόδου της διολίσθησης και του άνωθεν μεθοδευμενου φραξιονισμού) η τωρινή γραμμή, δεν κλείνουν πια ούτε τα μάτια, ούτε τα αφτιά ούτε το στόμα στα στραβά κι ανάποδα που έφεραν και το κίνημα και την κατάσταση στη χώρα μας εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Πού μας έφεραν στου κακού τη σκάλα στο προτελευταίο σχεδόν σκαλοπάτι της. Είναι αναπόφευκτο αυτό που τώρα ξεσκεπάζεται μπροστά σε όλους, αυτό που καμιά σκοπιμότητα δεν μπορεί πλέον να κρύψει: η πολιτική του τροτσκίζοντος σεχταρισμού… “νέου τύπου” (ως δήθεν επαναστατική ανασυγκρότηση, με τη μάσκα ενός σούπερ ανόθευτου επαναστατισμού των λόγων) άνοιξε τις πόρτες και τα παράθυρα στον εγκληματικό καθεστωτικό νεοσυντηρητισμό. Σ’ αυτό το τέρας που σήμερα σκοτώνει και γδερνει και λογαριασμό δε δίνει σε κανένα, με αλαζονεία πρωτοφανή, χωρίς να νιώθει ούτε κίνδυνο ούτε και φόβο από μιαν αποτελεσματικά οργανωμένη οργή του εργαζόμενου λαού μας. Και φυσικά δεν φοβάται ούτε τον Περισσό ούτε τα συνδικάτα, αφού δεν βρίσκει απεναντί του ούτε ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα με σωστή στρατηγική και τακτική ούτε και ένα αποτελεσματικό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο των δυνάμεων του λαού. Αφού δηλαδή το κυβερνών έγκλημα δεν βρίσκει απεναντί του ούτε τον αποτελεσματικό …μάστορή του ούτε και το σίγουρο …νεκροθάφτη του.