Ο Γιώργος Χατζόπουλος είναι Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε το 1953 στο Φυλάκιο Ορεστιάδας Ν. Έβρου και ζει στην Ορεστιάδα και στα Δίκελλα Αλεξ/πολης. Εχει γράψει ποίηση, θεατρικά (που ένα με τίτλο “Πάρε το κύμα άνεμε και κάνε το Αγάπη…”) για μεγάλους και παιδιά, και έχει εκδώσει άλλα δυο βιβλία, ένα με δυο διηγήματα και ένα μυθ/μα με τίτλο ¨Τα δάχτυλα της εξουσίας”.

Η συλλογή «Συνδεσμώτες της e‑Πολιτείας των καιρών…» (Εκδόσεις Όστρια, 2023, 158 σελίδες, μαλακό εξώφυλλο) είναι μια σειρά ποιημάτων με έντονο φιλοσοφικό και κοινωνικό προβληματισμό.

Η ποίηση του Χατζόπουλου συνδυάζει στοιχεία στοχασμού με κριτική στην εποχή. Στα πρώτα ποιήματα συναντάμε εικόνες με πτηνά και σκλαβιά, όπου ο άνθρωπος περιγράφεται ως ελεύθερος αλλά καμουφλαρισμένος μέσα σε μηχανισμούς και αλυσίδες – «ζωντανοί‑νεκροί» .

Θίγονται θέματα όπως η σύγχρονη σκλαβιά του νου, η ψευδαίσθηση της καθημερινότητας, η ανάγκη για συνειδητότητα και ανυπακοή στη συλλογική ψευδή αντίληψη.

…Πουλί αν είχες γεννηθεί, ταπεινό ένα ζωντανό του λόγγου, Λεύτερο θα
ήσουνα για να πετάς: τις ομορφιές της φύσης να γευτείς,
το άσμα της ζωής να τραγουδήσεις.
Μα άνθρωπος γεννήθηκες…
Κι αντί στα σύμπαντα σαν των καιρών θεός, σαν Άνθρωπος Λεύτερος,
σαν λογισμός, να αναδυθείς:
Εσύ -από τη ρίζα ακόμα- πριν καλημέρα στον
Ήλιο σου να πεις, αγκυλωμένος βρίσκεσαι στο παραγάδι μιας σκλαβιάς,
που δεν τη βλέπεις.
Χωρίς του νου την εντολή, στη μπάγκα του ντουνιά που ελέγχουνε
καμιά σαρανταριά μυρμηγκοφάγοι,
σπεύδουμε σαν αιμοδότες μέρμηγκες, μιας παραμύθας εραστές,
χωρίς αντίδραση, υποταγμένοι
στη «μυτιά»: «έτσι είν’ ο κόσμος», θαμμένοι, ζωντανοί-νεκροί με αλυσίδες
φυτευτές θαρρείς απάνω στο κορμί,
με της ψευδαίσθησης το πρόστυχο σφυρί, τη σκλαβωμένη Αλήθεια
κομματιάζουμε στου σκότους τα νταμάρια…