Πώς πεθαίνει ένα παιδί από πείνα; Με κλάμα ή με σιωπή; Με την κραυγή της μάνας ή με τη σιωπή των «πολιτισμένων»;

Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Γάζας, τουλάχιστον 111 άνθρωποι –ανάμεσά τους 80 παιδιά– πέθαναν από πείνα μέσα σε 24 ώρες. Όχι από βόμβες. Όχι από σφαίρες. Από πείνα.

Ο αριθμός δεν είναι απλώς στατιστικό. Είναι κραυγή. Είναι μικρά κορμιά που λύγισαν, σκελετωμένα από την πείνα και την εγκατάλειψη. Είναι μάτια που κοίταξαν τους γονείς τους — όχι για βοήθεια, αλλά για τελευταία φορά.

Η πείνα δεν είναι ατύχημα. Είναι όπλο. Είναι το πιο φθηνό και το πιο ανατριχιαστικά αποτελεσματικό όπλο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει.

Η Λωρίδα της Γάζας είναι πια αποκομμένη από τροφή, νερό, φάρμακα. Εδώ και μήνες, οργανώσεις όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και η Oxfam μιλούν για “προαναγγελθείσα γενοκτονία”. Κανείς δεν ακούει. Ή μάλλον, όλοι ακούν — και επιλέγουν να μην αντιδράσουν.

Η εικόνα ενός παιδιού που πεθαίνει από πείνα —όχι μέσα στο δάσος αλλά μέσα στην οθόνη σου— είναι ντροπή. Ντροπή για κάθε “δημοκρατία” που σιωπά. Ντροπή για κάθε ηγέτη που προτιμά τα συμβόλαια όπλων από τα παιδικά σώματα.

Πού είναι τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των Βρυξελλών; Πού είναι οι “προοδευτικές” φωνές της Δύσης όταν τα παιδιά πεθαίνουν χωρίς να έχουν δει ποτέ παιχνίδι, σχολείο ή ειρήνη;

Δεν είναι αυτό πόλεμος. Είναι εξόντωση.

Και το χειρότερο δεν είναι ότι συμβαίνει. Το χειρότερο είναι ότι το επιτρέπουμε να συνεχίζεται.

Δεν υπάρχουν «δύσκολες ισορροπίες» απέναντι σε ένα νεκρό βρέφος. Δεν υπάρχουν διπλωματικές φλυαρίες όταν η μάνα φωνάζει και κανείς δεν απαντά. Όποιος σιωπά, συναινεί.

Χρειάζεται οργή. Χρειάζεται ανυπακοή. Χρειάζεται να μην κλείσουμε τα μάτια. Να κατεβούμε στον δρόμο. Να μην αφήσουμε να πεθάνει κι άλλο παιδί για να μείνει ζωντανή η “σταθερότητα” του ΝΑΤΟ και τα συμφέροντα της.

Μέσα σε 24 ώρες, 80 παιδιά πέθαναν από πείνα.

Τι άλλο πρέπει να πεθάνει για να ξυπνήσουμε;