Από το ιμπεριαλιστικό παζάρι Μόσχας και Ουάσιγκτον μέχρι τη βαρβαρότητα ενός μεσαιωνικού καθεστώτος

Το Αφγανιστάν δεν είναι απλώς μια χώρα. Είναι το ματωμένο πεδίο όπου οι ιμπεριαλιστές ξέσκισαν έναν λαό για μισό αιώνα. Τη δεκαετία του ’70-’80 η Μόσχα του Μπρέζνιεφ εισέβαλε με τα τανκς για να στηρίξει ανδρείκελα πολιτικάντηδες, βαφτίζοντάς τους «λαϊκοδημοκρατικούς επαναστάτες». Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν άλλαξε για τις μάζες: η φεουδαρχία, ο αναχρονισμός και το ισλαμικό σκοτάδι συνέχισαν να καταδυναστεύουν το λαό, ενώ οι Σοβιετικοί απλώς άρπαξαν ό,τι μπορούσαν.

Οι Αμερικάνοι από την άλλη όπλισαν μέχρι τα δόντια τους πιο αντιδραστικούς φεουδάρχες και τους βάφτισαν «μαχητές της ελευθερίας». Έτσι γεννήθηκε ο σπόρος των Ταλιμπάν. Ο ιμπεριαλισμός ντύνει με ρομαντικά λόγια τον πιο χυδαίο σκοταδισμό, αρκεί να εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά του συμφέροντα.

Η Άνοδος και Πτώση των Ταλιμπάν

Από τα σπλάχνα αυτής της βαρβαρότητας ξεπήδησαν οι Ταλιμπάν. Κατέλαβαν την Καμπούλ τη δεκαετία του ’90, επέβαλαν θεοκρατικό ζόφο και βύθισαν μια κοινωνία αιώνες πίσω. Οι ΗΠΑ τούς ανέτρεψαν το 2001 με πρόσχημα την 11η Σεπτέμβρη, μόνο και μόνο για να εγκαταστήσουν άλλες μαριονέτες – εξίσου διεφθαρμένες, εξίσου σκοταδιστικές, μόνο με διαφορετικούς προστάτες.

Δύο δεκαετίες οι Αμερικανοί ρούφαγαν το αίμα και τον πλούτο της χώρας. Όταν αποφάσισαν ότι το κόστος είναι δυσβάσταχτο, εγκατέλειψαν άρον-άρον την Καμπούλ το 2021. Οι Ταλιμπάν επέστρεψαν θριαμβευτικά μέσα σε μία εβδομάδα, οι «δημοκρατικές» μαριονέτες σκαρφάλωναν στα φτερά αμερικανικών αεροπλάνων και ο «έντιμος» πρόεδρος Γάνι έφυγε φορτωμένος με το δημόσιο ταμείο. Αυτή είναι η κατάντια που φέρνει η εξάρτηση.

Τέσσερα Χρόνια Σιδερένιο Πέπλο

Τέσσερα χρόνια τώρα οι Ταλιμπάν σφίγγουν τον κλοιό. Η χώρα ζει με τον νόμο της μπότας τους. Μα πιο πολύ ματώνουν οι γυναίκες:

Η εκπαίδευση κοριτσιών πάνω από το δημοτικό απαγορεύεται. Πανεπιστήμια, όνειρα, σπουδές – όλα σβησμένα.

Οι γυναίκες πετιούνται έξω από την εργασία, τη δημόσια ζωή, ακόμη κι από το δικαίωμα στο γέλιο.

Τα πρόσωπά τους καλυμμένα, η ίδια η ύπαρξή τους θεωρείται αμαρτία. Το ίδιο τους το σπίτι μετατρέπεται σε φυλακή.

Σύμφωνα με την UNESCO, πάνω από 2,2 εκατομμύρια κορίτσια έχουν αποκλειστεί από τη δευτεροβάθμια και ανώτερη εκπαίδευση. Το Αφγανιστάν κατατάσσεται τελευταίο, στην 177η θέση παγκοσμίως, στον δείκτη Women, Peace and Security του Georgetown University. Πρόκειται για τη χειρότερη χώρα στον πλανήτη για μια γυναίκα.

Η μαρτυρία της Σαμπάνα, μιας έφηβης που ήθελε να σπουδάσει επιχειρήσεις, συγκλονίζει: «Αν δεν επιτρέπεται να μιλήσουμε, γιατί να ζούμε;». Κι όμως, χιλιάδες κορίτσια συνεχίζουν μυστικά τα μαθήματά τους σε κρυφά σχολειά, αψηφώντας τον τρόμο.

Η Αντίσταση και η Υποκρισία της Δύσης

Το κράτος του τρόμου ενισχύεται από δημόσιες μαστιγώσεις. Μόνο ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Ιούνιο του 2025 καταγράφηκαν 234 δημόσιες μαστιγώσεις, πολλές σε γυναίκες και παιδιά. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ περιγράφει ένα «επιχειρησιακά οργανωμένο καθεστώς καταπίεσης», με την πλήρη εξαφάνιση κάθε νομικής προστασίας για τις γυναίκες.

Δεν είναι τυχαίο ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) εξέδωσε εντάλματα σύλληψης εναντίον των ηγετών των Ταλιμπάν — Haibatullah Akhundzada και Abdul Hakim Haqqani — για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εξαιτίας του συστηματικού διωγμού γυναικών και κοριτσιών.

Κι όμως, την ίδια ώρα, γυναίκες της διασποράς όπως η Parasto Hakim οργανώνουν υπόγεια σχολεία με τη βοήθεια του διαδικτύου. Σε 16 επαρχίες, 2.800 κορίτσια διδάσκονται διαδικτυακά ή σε μυστικές αίθουσες, αποδεικνύοντας ότι η δίψα για μάθηση δεν σβήνει ούτε με βία ούτε με μαστίγιο.

Οι ιμπεριαλιστές, οι ίδιοι που έθρεψαν το τέρας, τώρα βγάζουν ανακοινώσεις «ανησυχίας» και φωτογραφίζονται ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων. Υποκρισία που βρωμάει αίμα.

Οι λαοί ξέρουν: ούτε Μόσχα, ούτε Ουάσιγκτον, ούτε Βρυξέλλες φέρνουν λευτεριά. Μόνο οι ίδιοι οι λαοί, με την οργάνωση και τον αγώνα τους, μπορούν να σπάσουν τα δεσμά.

Επίλογος

Το Αφγανιστάν παραμένει θλιβερό μνημείο του πώς οι ιμπεριαλιστές γεννούν τέρατα. Σήμερα το τίμημα πληρώνεται από τις γυναίκες, τους φτωχούς, τους ανυπότακτους. Αλλά δεν σκύβουν το κεφάλι. Αντιστέκονται.